மாயச் சுவடுகள்

மலேசியாவின் பினாங்கு தீவின் ஜார்ஜ்டவுன் நகரில் உள்ள பழமையான காலனித்துவக் கட்டிடங்கள் எப்போதும் ஏதோ ஒரு கதையைத் தங்களுக்குள் புதைத்து வைத்திருக்கும். கடலோரப் பகுதியான பத்து பெரிங்கியின் அலைகள் கரையை மோதி உடையும் சத்தத்திற்கு நடுவே, பேரக் மாநிலத்தின் ஈப்போ நகருக்கு அருகிலுள்ள புகழ்பெற்ற கெப்பிலி கோட்டை’ (Kellie’s Castle) பற்றிய ரகசியங்கள் பலராலும் மறக்கப்பட்டிருந்தன. அந்தப் பழைய கோட்டையின் செங்கல் சுவர்களுக்கும், அதன் நிலத்தடிச் சுரங்கங்களுக்கும் பின்னால் இருக்கும் மர்மத்தை அவிழ்க்க இரண்டு மனிதர்கள் பினாங்கின் ஒரு தனியார் மனநல மருத்துவமனையின் மூடிய அறைக்குள் சந்தித்தனர்.

வெளியே அந்திப் பொழுது மறைந்து இரவின் இருள் மெதுவாகப் படர்ந்து கொண்டிருந்தது. மேசையின் மேல் ஒரு விசித்திரமான டைரியும், சில கட்டிடக் கலை வரைபடங்களும் சிதறிப் போய் இருந்தன. காம்போங் பாயா தெருவின் விளக்குகள் மங்கலாக அறைக்குள் ஊடுருவின.

டாக்டர் அமலன் (வயது 45) பினாங்கின் முன்னணி மனநல மருத்துவர் மற்றும் மனித நடத்தை ஆய்வாளர். மனிதர்களின் ஆழ்மனக் குழப்பங்களையும், மாயத்தோற்றங்களையும் பகுத்தறிவோடு ஆராய்பவர். அமைதியான சுபாவம் கொண்டவர், ஆனால் எதையும் எளிதில் நம்பாத கூர்மையான பகுத்தறிவு சிந்தனையாளர். அவரது நோக்கம்: தன் முன்னால் அமர்ந்திருக்கும் நோயாளி சொல்லும் விசித்திரமான கதையின் பின்னணியில் இருக்கும் உளவியல் உண்மையை அல்லது குற்றப் பின்னணியைக் கண்டறிவது.

விக்னேஷ் (வயது 28) மலேசியாவின் புகழ்பெற்ற கட்டிடக் கலைஞர். வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பழங்காலக் கட்டிடங்களைப் புதுப்பிப்பதில் சர்வதேச அளவில் விருது பெற்றவன். அண்மையில் கெப்பிலி கோட்டையின் நிலத்தடி ரகசிய அறைகளை ஆராயும் அரசாங்கப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தவன். பயந்த கண்கள், தூக்கமில்லாத முக

அமைப்பைக் கொண்டவன். அவனது நோக்கம்: தான் கண்டறிந்த ஒரு பயங்கரமான ரகசியத்தால் தன் உயிருக்கு இருக்கும் ஆபத்திலிருந்து தப்பிப்பது மற்றும் தன் மனநிலை சரியானதுதான் என்பதை நிரூபிப்பது.

விக்னேஷ் தன் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டே, மேசையின் மேல் இருந்த வரைபடத்தை உற்றுப் பார்த்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று வேகமாக வெளிவந்தது. டாக்டர் அமலன் அவனது நிலையை உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

டாக்டர் அமலன் மெதுவாகத் தன் பேனாவை எடுத்து மேசையின் மீது வைத்தார். விக்னேஷை ஆசுவாசப்படுத்தும் நோக்கில் மெல்லிய குரலில் பேசத் தொடங்கினார். “விக்னேஷ், நீங்க ஒரு மாசமா தூங்கலைன்னு உங்க மெடிக்கல் ரிப்போர்ட் சொல்லுது. கெப்பிலி கோட்டையோட அஞ்சாவது சுரங்கப்பாதையை நீங்க கண்டுபிடிச்சதுல இருந்துதான் இந்த பயம் உங்களுக்குள்ள வந்திருக்கு. அங்கே நீங்க என்ன பார்த்தீங்க?” என்று கேட்டார் அமலன்.

விக்னேஷ் சட்டென்று நிமிர்ந்து, “டாக்டர்! எல்லாரும் நான் பைத்தியம்னு நினைக்கிறாங்க. ஆனா, நான் பார்த்தது மாயத்தோற்றம் இல்லை. வில்லியம் கெப்பிலி 1926-ல இறக்கும்போது அந்த கோட்டையை அரைகுறையா விட்டுட்டுப் போகல. அவர் பூமிக்கு அடியில் ஒரு பெரிய லேபரட்டரியைகட்டியிருக்கார். அந்த வரைபடம்தான் இது,” என்றான் நடுக்கத்துடன்.

“விக்னேஷ், நூறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி கட்டப்பட்ட ஒரு கோட்டையில லேப் இருந்ததுன்னு சொல்றது எதார்த்தத்துக்குப் புறம்பானது. உங்களுக்கு ‘ஸ்கிசோஃப்ரினியா’ (Schizophrenia) நோயோட அறிகுறி இருக்கலாம்,” என்றார் அமலன் நிதானமாக.

விக்னேஷ் தன் பையிலிருந்து ஒரு பழைய, துருப்பிடித்த பித்தளைச் சாவியையும், ஒரு காகிதத்தையும் எடுத்து மேசையில் வீசினான். “டாக்டர், இது 1920-களின் மலாயா பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் முத்திரை பதிக்கப்பட்ட ரகசிய ஆவணம். இதை நான் அந்தச்

சுரங்கத்துல இருந்து எடுத்தேன். கெப்பிலி கோட்டை வெறும் பங்களா இல்லை, அது அக்காலத்துல மலாயா மக்களைப் பாதிச்ச ஒரு கொடிய தொற்றுநோய்க்கான மருந்தை ரகசியமா தயாரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட இடம். அந்த மருந்தோட வழிமுறை அந்த கோட்டையோட பிரதான தூணுக்குள்ள இன்னமும் மறைக்கப்பட்டிருக்கு. இப்போ அதை ஒரு பெரிய மெடிக்கல் மாஃபியா கும்பல் திருடப் பார்க்குது!” என்று அதிர்ச்சிகரமான தகவலைக் கூறினான்.

அமலன் அந்த ஆவணத்தை எடுத்துப் பார்த்தார். அதில் இருந்த எழுத்துக்கள் மற்றும் மலாயா காலனித்துவ முத்திரைகள் உண்மையானவையாகத் தோன்றின. அவரது பகுத்தறிவு சிந்தனை முதன்முறையாகத் தடுமாறியது. விக்னேஷ் தொடர்ந்து பேசினான்: “நான் இதைக் கண்டுபிடிச்ச அன்னைக்கு ராத்திரியே என் வீட்டை யாரோ சோதனையிட்டாங்க. என் கார் பிரேக் ஒயர் துண்டிக்கப்பட்டது. நான் தப்பிக்கத்தான் பினாங்குக்கு வந்து உங்ககிட்ட தஞ்சமடைஞ்சேன். ஆனா அவங்க இங்கேயும் வந்துட்டாங்க டாக்டர்!”

அதே விநாடி, மருத்துவமனையின் காரிடாரில் ஏதோ கனமான பொருள் விழும் சத்தம் கேட்டது. ஜன்னலுக்கு வெளியே பினாங்கு பாலத்தின் ஒளிகள் மழையின் தூறலில் மங்கலாகத் தெரிந்தன. யாரோ ஒரு நிழல் போன்ற உருவம் அறையின் கதவு வழியே பார்ப்பதை அமலன் கவனித்தார். சஸ்பென்ஸ் மெதுவாக அறையை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியது.

அறையின் கதவு மெதுவாகத் திறந்தது. உள்ளே நுழைந்தது மருத்துவமனையின் தலைமைப் பாதுகாவலர் அல்ல; மாறாக, பினாங்கின் பிரபல தனியார் மருந்து நிறுவனத்தின் தலைமை நிர்வாகியான டாக்டர் லோகநாதன். அவருக்குப் பின்னால் இரண்டு ஆயுதமேந்திய ஆட்கள் நின்றிருந்தனர்.

டாக்டர் அமலன் எழுந்து நின்று, “லோகநாதன்! நீங்க எப்படி என் அனுமதி இல்லாம உள்ள வரலாம்? இது என் தனிப்பட்ட சிகிச்சை அறை,” என்றார் கோபத்துடன். “அமலன், உன்னோட இந்த நோயாளி சாதாரண ஆள் இல்லை. எங்க நிறுவனம் பல மில்லியன் டாலர் செலவு பண்ணித் தேடிக்கிட்டு இருக்கிற கெப்பிலி

கோட்டையின் ‘பயாலஜிக்கல் புளூபிரிண்ட்’ இவன்கிட்டதான் இருக்கு. அந்த நூறு வருடப் பழைய ஃபார்முலாவை வச்சு நாங்க புதிய உலகளாவிய மருந்து ஏகபோகத்தை உருவாக்கப் போறோம். அதை இவன் திருடிட்டான்,” என்றார் லோகநாதன் குரூரப் புன்னகையுடன்.

விக்னேஷ் அமலனின் பின்னால் மறைந்து கொண்டான். “டாக்டர், நான் சொன்னேன்ல! இவங்கதான் என் தந்தையையும் இதே போல ஒரு மர்ம விபத்துல கொன்னாங்க. இப்போ என்னையும் கொல்லப் பார்க்குறாங்க,” என்று அலறினான். லோகநாதன் தன் துப்பாக்கியை விக்னேஷை நோக்கி நீட்டினார். “விக்னேஷ், அந்தப் பித்தளைச் சாவியையும், தூணில் இருக்கும் ரகசிய அறையைத் திறப்பதற்கான டிஜிட்டல் பாஸ்வேர்டையும் கொடுத்துவிடு. இல்லையென்றால், நீயும் உன் டாக்டரும் இன்றிரவு பினாங்கு கடலில் பிணமாகத்தான் மிதப்பீர்கள்,” என்று மிரட்டினார்.

உச்சக்கட்டத் தருணத்தில், டாக்டர் அமலன் ஒரு அதிரடி முடிவை எடுத்தார். அவர் தன் மேசையின் கீழ் இருந்த அவசரக்கால அலாரத்தை அழுத்தினார். அதே நேரத்தில், விக்னேஷ் தன் மடிக்கணினியில் வைத்திருந்த கெப்பிலி கோட்டையின் முப்பரிமாண வரைபடத்தை ஆன்லைனில் மலேசியத் தேசிய வரலாற்றுத் துறைக்கும், போலீஸ் தலைமையகத்திற்கும் ஒரே கிளிக்கில் அனுப்பினான்.

“லோகநாதன், நீங்க லேட்! அந்த ரகசிய வரைபடம் இப்போ மலேசிய அரசாங்கத்தோட அதிகாரப்பூர்வ தளத்துல ஏறிடுச்சு. இனி உங்களால அதைத் தனிப்பட்ட முறையில பயன்படுத்த முடியாது!” என்று விக்னேஷ் தைரியமாகக் கத்தினான். லோகநாதன் கோபத்தின் எல்லைக்கே சென்றார். அவர் துப்பாக்கியின் விசைவில்லை அழுத்த முற்பட்டபோது, மருத்துவமனையின் கதவுகளை உடைத்துக் கொண்டு மலேசியக் காவல் துறையினர் உள்ளே புகுந்தனர். லோகநாதனும் அவரது ஆட்களும் உடனடியாகக் கைது செய்யப்பட்டனர். ஆபத்து நீங்கியது போலத் தோன்றியது.

சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு, காவல் துறையினர் விசாரணையை முடித்துவிட்டுச் சென்றனர். லோகநாதன் சிறையிலடைக்கப்பட்ட செய்தி தொலைக்காட்சிகளில் பிரேக்கிங் நியூஸாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. விக்னேஷ் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான்.

“மிக்க நன்றி டாக்டர் அமலன். நீங்க மட்டும் என் பேச்சை நம்பி அந்த அலாரத்தை அழுத்தலனா, இன்னைக்கு நான் உயிரோட இருந்திருக்க மாட்டேன். என் மனசு இப்போதான் அமைதியா இருக்கு,” என்றான் விக்னேஷ் புன்னகையுடன். அமலன் லேசாகப் புன்னகைத்து, அவனுக்கு ஒரு கிளாஸ் தண்ணீர் கொடுத்தார். “நீ சொன்னது உண்மைதான் விக்னேஷ். வரலாறு சில சமயம் கற்பனையை விட பயங்கரமானது. இப்போ இந்தத் தண்ணீரைக் குடிச்சுட்டு நிம்மதியா தூங்கு,” என்றார் அன்போடு.

அமலன் லேசாகப் புன்னகைத்து, அவனுக்கு ஒரு கிளாஸ் தண்ணீர் கொடுத்தார். “நீ சொன்னது உண்மைதான் விக்னேஷ். வரலாறு சில சமயம் கற்பனையை விட பயங்கரமானது. இப்போ இந்தத் தண்ணீரைக் குடிச்சுட்டு நிம்மதியா தூங்கு,” என்றார் அன்போடு. விக்னேஷ் அந்தத் தண்ணீரை முழுமையாகக் குடித்துவிட்டு, மேசையின் மேல் தலை சாய்த்தான். சில நிமிடங்களில் அவன் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றான். அவனது மூச்சு சீராக இருந்தது.

அறைக்குள் மீண்டும் மௌனம் குடிகொண்டது. டாக்டர் அமலன் மெதுவாக எழுந்தார். உறங்கிக் கொண்டிருந்த விக்னேஷின் முகத்தையே சில நொடிகள் உற்றுப் பார்த்தார். பின்னர், மெதுவாகத் தன் கைபேசியை எடுத்து ஒரு ரகசிய எண்ணிற்கு அழைத்தார். அவனது குரல் முற்றிலும் மாறியிருந்தது; அதில் ஒரு விவரிக்க முடியாத குளுமை இருந்தது.

“ஹலோ, பாஸ்… லோகநாதன் முட்டாள்தனமா போலீஸ்ல மாட்டிக்கிட்டான். ஆனா, விக்னேஷ் அந்த வரைபடத்தை அரசாங்கத்துக்கு அனுப்புறதுக்கு முன்னாடி,

நான் அவனோட லேப்டாப்ல இருந்து அசல் ஃபார்முலாவை என் தனிப்பட்ட சர்வர்படி (காப்பி பண்ணிட்டேன். விக்னேஷுக்கு நான் கொடுத்த தண்ணிலே ‘அம்னேஷியா’ நினைவாற்றல் அழிப்பு) மருந்து கலந்திருக்கு. அவன் நாளைக்குக் காலைல எழுந்தா, இந்த ஒரு மாசமா நடந்த எந்த விஷயமும் அவனுக்கு ஞாபகம் இருக்காது. கெப்பிலி கோட்டையின் அசல் ரகசியம் இப்போ நம்ம கைக்கு வந்துடுச்சு…”

டாக்டர் அமலன் கைபேசியை அணைத்துவிட்டு, ஜன்னல் வழியே பினாங்கு தீவின் நள்ளிரவு இருளைப் பார்த்து மர்மமாகப் புன்னகைத்தார். மேசையின் மேல் இருந்த விக்னேஷின் வரைபடங்கள் காற்றில் லேசாக அசைந்தன. நிஜமான வில்லன் யார் என்பது யாருக்கும் தெரியாமலேயே அந்த இரவு முடிவுக்கு வந்தது.

– ஹேக நிஷாலினி த/பெ சந்திரன், பேராசிரியர்: முனைவர் முனீஸ்வரன் குமார், சுலுத்தான் இதுரீசு பல்கலைக்கழகம், மலேஷியா.