நடுவில் இருந்தது

அவன் வாழ்வது ஒரு சதுர அறையில்.

நான்கு சுவர்கள் –
அவனைப் போலவே, எதற்கும் நகராதவை.

மூன்றில் புத்தக அலமாரிகள் –
பதில்கள் இருப்பதாக அவன் நம்பிய இடம்.

நான்காவது சுவரில்,
மரத்தாலான ஒரு பெரிய ஜன்னல்.

அதன் கதவுகள்
நீண்ட காலமாக திறக்கப்படாமல்
மரத்துப் போயிருந்தன.

அந்த ஜன்னலைப் பார்க்கும் போதெல்லாம்,
அவனுக்குத் தெரியாமல்
ஒரு பழைய மாலை திறந்து கொள்ளும்.

அந்த மாலையில் –

அவள் ஜன்னலருகே நின்றிருந்தாள்.

காற்று உள்ளே வந்தது.
தேநீரின் நீராவி
மெதுவாக உயர்ந்தது.

அவள் சிரித்தாள்.

“இந்த ஜன்னலை
நீ மூடிட்டா
இந்த வீடே
மூச்சுத்திணறும்,” என்றாள்.

அவன் சிரித்தான்.

“நீதான் இருக்கியே?” என்றான்.

கோப்பையை
மேசைமேல் வைத்து
அவனைப் பார்த்தாள்.

“நான் இல்லைன்னா?”
என்று கேட்டாள்.

அவன் சிரித்தான்.

அந்தச் சிரிப்பு,
பதில் சொல்லாமல் விட்ட
ஒரு கேள்வியாகவே
அங்கே தங்கிவிட்டது.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு
அவன்
ஜன்னலை
ஒருபோதும் திறக்கவில்லை.

காற்று புகாததற்காக அல்ல –

உள்ளே குவிந்திருந்த ‘பாதுகாப்பு’
வெளியேறிவிடுமோ என்ற அச்சத்தால்.

அது வெளியே போனால்,
உள்ளே எஞ்சியிருக்க எதுவுமில்லை.

---

அறை நிறைந்து கிடந்தது.

தந்தை அளித்த பேனா,
திருமணப் புகைப்படம் என
அவன் சேகரித்த நினைவுகள்
ஒருபுறம்.

வேலை நீக்கக் கடிதம்,
அண்ணனின் வாக்குவாத எச்சம்,
மனைவியுடன் பிரிந்த நாளின்
மங்கிய ஒப்பந்தம் என
அவனுக்கே தெரியாமல் சேர்ந்த குப்பைகள்
மறுபுறம்.

குழாயின் அருகே,
துளி துளியாக நீர் விழுந்தது.

இருண்ட மூலையில்
அவனுடைய தவறுகள் இருந்தன.

ஒவ்வொன்றும் சுத்தமாக,
‘விளக்கங்களால்’ மூடப்பட்டு
அடுக்கப்பட்டிருந்தது.

அதிலொன்றாக –
அப்பா அழைத்த அன்று
திரும்ப அழைக்காதது,
“சூழ்நிலை” என்ற விளக்கத்துடன்
மடிக்கப்பட்டு கிடந்தது.

அது,
பின்னர் திரும்ப அழைக்க யாருமில்லாத நாள் வரை
அப்படியே இருந்தது.

மற்றொன்றாக,
ஒரு வாக்குவாதத்தின் நடுவில்
அவளைப் பற்றி வேண்டுமென்றே
கூர்மையாய் சொன்ன
ஒரு வார்த்தை –
அது தவறு இல்லை;
“கோபம்” என்று பெயரிடப்பட்டிருந்தது.

இவையெல்லாம்
அவன் செய்ததல்ல –

சூழ்நிலை செய்தது,
காலம் செய்தது,
மற்றவர்கள் செய்தார்கள் –

அவ்வளவுதான்.

---

சில இரவுகளில்,
அந்த மூலையில் இருந்து
காகிதம் உரசும் மெல்லிய சத்தம் வந்தது.

காற்றினாலில்லை;

அவன் புரண்டு படுத்தபோது –
மூலையிலிருந்த காகிதமும்
அவனோடு அசைந்தது.

கோப்புகள் சற்று திறந்தன;
மீண்டும் மூடின.

அவன் அந்த மூலையை நோக்கிச் செல்வான்.
ஒவ்வொன்றையும் ஒரு முறை –
சந்தேகமில்லாமல் –
சரிபார்ப்பான்.

அந்தச் சரிபார்ப்பில்
ஒரு சிறிய நிம்மதி இருந்தது –
தற்காலிகமாக.

அவனது “நான்”,
அந்த அறையின் நடுவில்
ஒரு பெரிய மர மேசையாய் இருந்தது.

அவன் அதைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து,
அதன் மேல்
வாழ்வின் பொருட்களை
ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருப்பான்.

அதுவே
அவனுக்குப் போதுமான
தியானம்.

---

அம்மா ஒரு நாள் வந்தாள்.

பாட்டிக்காக சமைத்திருந்த உணவு பாத்திரம்
அவள் கையில் இருந்தது –
விருந்தினியாக அல்ல,
இன்னும்
தன் வீட்டின் பொறுப்புகளைச் சுமந்தவளாக.

அவள் வழக்கம்போல் எதையும் கேட்கவில்லை.

அவனிடம்
கேள்விகளுக்கான இடமே இல்லாத
பதில்கள்தான் அதிகம்.

ஆனால்,
அவள் அறையைப் பார்த்தாள் –
உண்மையாக,
மறைக்காமல் பார்த்தாள்.

அவள் சுவரில் ஒட்டியிருந்த
மானுடவியல் வரைபடத்தைத் தொட்டாள்.

அது, மனித வாழ்க்கையை
வெறும் அம்புக்குறிகளாகவும்
கட்டங்களாகவும்
சுருக்கி வைத்திருந்தது.

அவள் பின்னர்,
குழாயில் தொங்கிய பூஞ்சைக் காளானையும்,
கூரையில் ஈரத்தால் உண்டான
பழுப்பு நிற வட்டத்தையும் கவனித்தாள்.

“வெளிச்சம் வரல,” என்றாள் –
ஒரு வார்த்தையில்.

அவன் சிரித்தான்.

சுவிட்ச் போர்டு பக்கம் நடந்தவாறே சொன்னான்.

“இதோ பாருங்க…
எவ்வளவு வெளிச்சம்!”

அவள் மெளனமாக இருந்தாள்.

அவளுக்குத் தெரியும்…

வெளிச்சத்துக்கும்
மின்சாரத்துக்கும்
ஒரே அர்த்தம் இல்லை –

சில இருட்டுகள்
மின்விசைக்கு
கீழ்ப்படிவதில்லை.

ஜன்னல் கண்ணாடியை
சேலை முந்தானையால் மெதுவாக துடைத்தாள்.

போகும் முன்,
வாசலில் நின்று சொன்னாள்:
“ராஜீவ் இன்னைக்கும் உன்னைப் பத்தி கேட்டான். போன் பண்ணு.”

அவன் தலையாட்டினான்.

அழைக்கவில்லை.

அவள் போகும் போது,
கதவின் கீழ் ஒரு சிறிய புகைப்படம் விழுந்தது.

அதில் –
அவனும் அம்மாவும்,
அருகே திரை இல்லாத ஜன்னலுடன்
ஒரு பழைய நாளில்.

அவன் அதை எடுக்கவில்லை.

அவள் போனபிறகு,
பூஞ்சையின் வாசனை வழக்கத்தை விட
சற்றே அதிகமாக அறையில் தங்கியது.

---

அன்று இரவு,
அவன் விஞ்ஞானத்தில் தஞ்சம் புகுந்தான்.

மனிதர்களிடம் தோற்றுப் போகும் போதெல்லாம்,
அவன் புத்தகங்களிடம்
வெல்ல முயற்சிப்பான்.

“நோக்குபவர் இல்லாமலும் பிரபஞ்சம் இயங்கும்.”

புத்தகம் மூடப்பட்டது.

அன்று, புயல் வந்தது.
அதன் தாக்கம் மறுநாளும் தொடர்ந்தது.
மின்னல் வெட்டி, மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டது.

முழுமையான, கனமான இருள் வந்தது.

இருள் புதிதல்ல.
ஆனால் இந்த முறை,
அதற்கு முன் மறைக்கப்பட்டிருந்த ஒலிகள் தெரிந்தன:

சுவாசத்தின் சத்தம்,
தூக்கத்தில் அரிப்பது போன்ற வெண்தாளின் சலசலப்பு,
இதயத்தின் துடிப்பு.

இருளில்,
அவனது “நான்” என்ற மேசை
கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை.

அவன் எழுந்து நடந்தான் –
கண்களுக்குப் பதிலாக கைகளை நீட்டி –
அந்தப் பெரிய ஜன்னலின் பக்கமாக.

ஜன்னல் சட்டம் தானாக மாட்டிக் கொண்டது போல முட்டி மோதியது.

கதவின் தாழ்ப்பாள் தடையின்றி சறுக்கியது.

அது ஒருபோதும் பூட்டப்படவில்லை.

அவன் தள்ளினான்.

வெளிக் காற்று உள்ளே புகுந்தது.
பல வருடங்களாகத் தேங்கிக் கிடந்த வெக்கை வெளியேறியது.

மீண்டும்,
ஒரு மின்னல் வெட்டியது.

காகிதங்களில் இருந்த எழுத்துக்கள்
ஒரு கணம் ஒழிந்தன.

வெறும் காகிதம்.
எடையில்லாதது.
குற்றமற்றது.

அந்த ஒரு கணத்தில், அவன் பார்த்தான்:

அவனது நிழல்
சுவரின் மேல் இயல்பை விட நீளமாக,
மெல்லியதாக,
ஆச்சரியமாகத் தெளிவாக இருந்தது..

சில நொடிகள்
அந்த ஒளி போய்விட்டது.

ஆனால்,
அவன் அங்கேயே நின்றான்.

மறுநிமிடம்,
மற்றொரு மின்னல் வெட்டியது.

இந்த முறை,
அவன் தன் நிழலை பின்தொடர்ந்தான்.

அது அவனுக்கு முன்னால் நகர்ந்தது –
மேசையைத் தாண்டி,
தவறுகளின் மூலையை ஒட்டிச் சென்று,
நேரடியாக ஜன்னலின் வழியாக வெளியே போக முயல்வதுபோல்.

ஒரு வெடிக்கும்,
விடுபட்ட, சிறிது அச்சமுள்ள துணுக்குறும் சிரிப்பு
அவனுக்குள் எழுந்தது.
சிரிப்பு அறையில் மோதியது;
புத்தகங்களில் இருந்து தூசியை உதறியது.

மின்சாரம் திரும்பியபோது,
அவன் கதவைத் திறந்து வைத்திருந்தான்.
காற்று உள்ளே வந்தது –
புயலுக்குப் பிந்தைய காற்று,
ஈரமான மண்ணின் வாசனையுடன்.

குழாயின் துளி இப்போது சுவரில் ஒழுகி,
ஜன்னல் பலகையில் இருந்து வெளியே உள்ள மண்ணில்
ஒரு சிறு ஓடையாகத் தேங்கியது.

மறுநாள்,
அவன் தன் நண்பன் ராஜீவுக்கு அழைப்பு செய்தான்.

முன்பு பல முறை அழைத்தபோது வராதவன், அன்று வந்தான்.

கையில் ஒரு சிறு பை.
பையின் துணியில் பழத்தின் ஈரம் பட்டுப் பிடிப்பதுபோல் ஒரு கறை.

“வா ராஜீவ்,” என்றான் அவன்.
குரலில் ஒரு வித்தியாசம் இருந்தது.

ராஜீவ் வந்தபோது,
அவனது அறை சற்று குறுகியதாகத் தோன்றியது.

ஆனால் அவன் எதிர்பார்த்தபடி,
ராஜீவ் அவனுடைய விஞ்ஞானக் கோட்பாடுகளைப் பற்றி பேசவில்லை.

ராஜீவ் தன் கையில் இருந்த பையை
நடுவில் இருந்த மர மேசைமேல் வைத்தான்.

வைக்கும்போது,
ஒரு பழம் உருண்டு,
மேசையின் மரப்பட்டையில் ஈரத்தை ஒட்டி வைத்தது.

“நேத்து அடிச்ச புயல்ல
எங்க தோட்டத்து கொய்யா மரம்
வேரோடு சாஞ்சிடிச்சு…”
அவன் சொன்னபோது,
அவன் விழிகளில்
மரத்தின் நிழல் நீண்டு விழுந்ததுபோல் தோன்றியது.

“அவளுக்கு அந்த மரத்து பழம்னா
ரொம்ப பிடிக்கும்…
மரம் விழுந்த சத்தத்துக்குப் பிறகு
நேத்து நைட் அவளுக்கு தூக்கமே வரல…”
குரல் நடுங்கியது.

ராஜீவ் பையை அவன் பக்கம் சிறிது தள்ளினான்.

“இது
அந்த மரத்தோட
கடைசி பழங்கள்…”

அவர்கள் அதைப் பற்றி பேசினர்.

நேரம், அறியாமல், சற்று நகர்ந்தது.

---

ராஜீவ் போன பிறகு,
அவன் மட்டுமே நின்றான்.
அறை உண்மையில் விசாலமாக இருந்தது.

ராஜீவின் காலணிகள் விட்டுச் சென்ற தடம்,
அந்த அறையின் நெடுங்காலத் தூசியில்
ஒரு புதிய பாதையை வரைந்திருந்தது.

பையை அவன் எடுத்தான்.
ஒரு மரத்தின் முடிவு,
இப்போது சில வட்ட வடிவங்களாக
அவன் கையில் கனத்தது.

அவன் அதை மேசைமேல் வைக்கவில்லை.
ஜன்னல் கீழிருக்கும்
சிறிய மரப்பலகையில் வைத்தான்.

பழத்தை எடுத்துக் கடித்தான்.

இனிப்பு…
ஆனால் அதன் அடியில்,
மரத்தின் வேரிலிருந்து வரும் ஒரு லேசான துவர்ப்பு.

அவன் பழத்தைச் சாப்பிடும் போது,
கதவின் கீழ் விழுந்திருந்த அந்த புகைப்படம் பளபளத்தது.

குனிந்து எடுத்தான்.

புகைப்படத்தில்,
சிறுவனாக இருக்கும் அவன்
நேரடியாகக் கேமராவைப் பார்க்கவில்லை –
ஜன்னல் வழியாக வெளியே எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவன் அதை இரு கைகளிலும் பிடித்துக் கொண்டான்.

யாரும் பார்க்கவில்லை என்பது தெரிந்திருந்தும்,
அவன் தோள்கள் சிறிது இறங்கின.

கண்கள் கலங்கின –
சத்தமில்லாமல்,
நீண்ட நேரம் அடக்கி வைத்திருந்த ஒன்று
மெதுவாக இறங்குவதுபோல்.

அவன் அழவில்லை என்று சொல்லமுடியாது;
அவன் சிரித்தான் என்றும் சொல்லமுடியாது.

அது அதற்கிடையே

எங்கோ ஒரு இடத்தில் இருந்தது.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து,
அவன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு,
புகைப்படத்தைக் கொய்யாப் பழங்கள் இருக்கும்
மரப்பலகையின் மூலையில் சேர்த்து வைத்தான்.

தெருவில் ஒரு வண்டி கடந்து போனது;
யாரோ ஹார்ன் அடித்தான், அவசரமில்லாமல்.
பின்னால் இரண்டு குழந்தைகள் ஏதோ சண்டையிட்டு,
திடீரென்று ஒரே சிரிப்பாய்ச் சிரித்தனர்.
தொலைதூர வீட்டு டிவியில்
பழைய திரைப்படப் பாட்டின் மங்கிய இசை காற்றில் கலந்தது.

அந்த சத்தங்கள் உள்ளே வந்தன.

---

அந்த இரவு,
அவன் ஒரு செயலைச் செய்தான்.

அவன் தன் மர மேசையை
அறையின் ஒரு பக்கமாகத் தள்ளினான்.

அது சுவரில் மோதியது.
புத்தகங்கள் கீழே விழுந்தன.

மேசை நகர்ந்தபோது,
ஒரு சிறிய ஹேர் கிளிப்
கீழே விழுந்தது.

மனைவியின்.

அவன் அதை ஒரு கணம் உற்று பார்த்தான்.

பிறகு,
எந்தச் சலனமும் இன்றி
மேசையை மீண்டும் தள்ளினான்.

மேசையின் கால்கள் தரையில் ஆழமான கீறல்களை உருவாக்கின.
அவன் விரல்கள்
அந்தக் கீறல்களில் நிறுத்தி நின்றன.

முதன்முறையாக,
அறையின் நடுவில் காலியிடம் இருந்தது.

நடுவில் இப்போது
அவன் மட்டுமே நின்றான்.
மேசை இல்லை.

அந்த இடத்தில் நிற்க,
அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது.

வெற்று நிலை.
கட்டுப்பாடற்றது.
ஆனால் அதே சமயம்,
ஒரு ஆழமான அமைதியும் இருந்தது.

அவன் வெறுமனே,
அந்த காலியிடத்தின் நடுவில் நின்றான்.

காலடியில் குளிர்ச்சி இருந்தது.
மூச்சை விட்டான்.
உள்ளே.
வெளியே.

குழாயில் விழுந்த நீர்
இப்போது துளியாய் இல்லை –
சுவர் வழியே ஒழுகியது,
ஒரு மென்மையான ஒலியுடன்.

ஜன்னலின் வழியாக,
வெளியே இருந்த இசையும் சிரிப்பும்
முன்பை விட தெளிவாக
காற்றோடு உள்ளே வந்தன.

அவற்றுடன்,

ஓர் இரவுப் பூவின்
மணமும் கலந்திருந்தது.

அவன் மேசையை மீண்டும் நடுவில் வைக்கவில்லை.
அவன் ஜன்னலை மூடவும் இல்லை.

தூரத்தில்,
ஒரு வீட்டு விளக்கு எரிந்தது –

யாரோ இன்னும் விழித்திருந்தார்கள்,
யாருக்காகவோ காத்திருப்பது போல.

அவன் அதைப் பார்த்தபடி நின்றான்.

அறையின் நடுவில்
காலியிடம் இல்லை.

மூச்சு இருந்தது.

அது வெளியிலிருந்து வந்ததா,
அல்லது அவனுக்குள் இருந்து வந்ததா
என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.