ஒரு கீதாரியின் காதல்

​மண்ணின் வாசம்

​மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் மடியில் அந்தச் சிறு கிராமம் உறங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், மலைச்சரிவுகளில் எப்போதும் ஒரு சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். அது நூற்றுக்கணக்கான ஆடுகளின் கழுத்தில் தொங்கும் பித்தளை மணிகளின் ஓசை. அந்த இசைக்குச் சொந்தக்காரன் ராகவன்.

​ராகவன் ஒரு கீதாரி. அவனது உலகம் ஆடுகளாலும், மலைகளாலும் ஆனது. தலையில் ஒரு சுருள் கம்பிளி, தோளில் ஒரு நீண்ட மூங்கில் கம்பு, காலில் தேய்ந்து போன செருப்புகள் – இதுதான் அவனது அடையாளம். அவனுக்கு நகரத்து இரைச்சல்களை விட, காற்றில் அசையும் புற்களின் சத்தமும், ஆடுகளின் ‘பெே’ என்ற அழைப்புமே மிகவும் பிடிக்கும்.

​எதிர்பாராத சந்திப்பு

​அனு, அந்த ஊர் பண்ணையார் ரத்தினவேலுவின் ஒரே மகள். செல்லமாக வளர்ந்தவள் என்றாலும், அவளுக்கு மண்ணின் மீதும் இயற்கை மீதும் அளவு கடந்த ஈடுபாடு உண்டு. ஒரு நாள் மாலை, பண்ணையார் வீட்டுப் பசுவின் கன்றுக்குட்டி மிரண்டு மலைப்பகுதிக்குள் ஓடிவிட்டது. அதைத் தேடித் தவிப்புடன் மலை ஏறிய அனு, பாறை ஒன்றின் மேல் கம்பீரமாக நின்றிருந்த ராகவனைப் பார்த்தாள்.

​”ஏங்க… இங்க ஒரு கன்றுக்குட்டி வந்துச்சா? வெள்ளை நிறத்துல நெத்தியில சுழி இருக்கும்,” என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டாள்.

​ராகவன் அவளை ஏறெடுத்துப் பார்த்தான். அவன் கண்கள் மழையைப் போலவே அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் இருந்தன. அவன் பேசவில்லை; தன் கையில் இருந்த கம்பால் தூரத்தில் இருந்த ஒரு புதரைச் சுட்டிக்காட்டினான். அங்கே பயந்து நின்றிருந்த கன்றைப் பார்த்ததும் அனுவின் முகம் மலர்ந்தது. “ரொம்ப நன்றிங்க!” என்று அவள் சொன்னதைக் கூடக் காதில் வாங்காமல், அவன் தன் மந்தையை நோக்கி நடந்தான். அவனது அந்த மௌனமான கம்பீரம் அனுவின் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு விதையைத் தூவியது.

​நிழலும் நிஜமும்

​அதன்பின் அனு அடிக்கடி மலைப்பகுதிக்கு வர ஆரம்பித்தாள். கீதாரிகளின் வாழ்க்கை எவ்வளவு கடினமானது என்பதை அவள் ராகவனிடம் பேசப் பேசத்தான் புரிந்துகொண்டாள்.

​கிடை போடுதல்: கீதாரிகள் ஒரே இடத்தில் இருக்க மாட்டார்கள். ஆடுகளுக்குத் தீவனம் தேடி மைல் கணக்கில் நடப்பார்கள். இரவில் விளைநிலங்களில் ஆடுகளைத் தங்க வைப்பார்கள். அந்த ஆட்டுப் புழுக்கை நிலத்திற்கு உரம். அதற்குப் பதிலாக விவசாயி தரும் சில படி தானியங்கள் தான் அவர்களின் உணவு.
​ஆடுகளே உயிர்: ஒரு ஆடு நோய்வாய்ப்பட்டால், ராகவன் அதைத் தன் குழந்தையைப் போலத் தூக்கிக் கொண்டு அலைவான். காட்டில் கிடைக்கும் மூலிகைகளை அரைத்துப் பூசுவான்.
​”ராகவா, நீ ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுற? எங்க அப்பா மில்லுல வேலை தரேன்னு சொன்னாரே, அங்க வந்திடக் கூடாதா?” என்று அனு ஒருமுறை கேட்டாள்.

​ராகவன் சிரித்தான். “அனு, இந்தக் காத்துல இருக்குற சுதந்திரம் அந்த நாலு செவுத்துக்குள்ள இருக்காது. நாங்க மண்ணை நேசிக்கிறவங்க. மந்தை எங்க போகுதோ, அங்கதான் எங்க வாழ்க்கை. உன்னால இந்த வெயிலையும் மழையையும் தாங்க முடியுமா?” என்று கேட்டான். அனுவின் மௌனம் அவனுக்குப் பதிலாக அமைந்தது.

​பிரிவும் வாக்குறுதியும்

​மேய்ச்சல் காலம் முடிந்து, ராகவன் தன் மந்தையுடன் அடுத்த மாவட்டத்திற்கு இடம்பெயர வேண்டிய நாள் வந்தது. அது கீதாரிகளின் மரபு.

​”நான் போயிட்டு வர்ற வரை எனக்காகக் காத்திருப்பியா?” என்று ராகவன் கேட்கவில்லை. ஆனால், அவன் தன் மணிக்கட்டில் கட்டியிருந்த ஒரு கறுப்புக்கயிற்றை அவிழ்த்து அவள் கையில் கட்டினான். “இது கீதாரிங்க கட்டுற காப்பு. இது உன் கையில இருக்கிற வரைக்கும், என் மனசு இங்கதான் இருக்கும்னு அர்த்தம்,” என்றான். அனுவின் கண்கள் கலங்கின.

​காதலின் வெற்றி

​ராகவன் இல்லாத மாதங்களில் அனுவின் வீட்டில் திருமண ஏற்பாடுகள் நடந்தன. பண்ணையார் அவளுக்கு ஒரு வசதியான வரனைப் பார்த்தார். ஆனால், அனு தன் கையில் இருந்த அந்தக் கருப்புக் கயிற்றையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

​திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள் இரவு, ஊரே அதிரும்படி பெருமழை பெய்தது. இடி மின்னலுக்கு நடுவே, பண்ணையார் வீட்டு வாசலில் ஆட்டு மணிகளின் சத்தம் கேட்டது. நனைந்து சொட்டச் சொட்ட, கையில் அதே கம்போடு ராகவன் வந்து நின்றான்.

​பண்ணையார் கோபத்துடன் வெளியே வந்தார். “என்னடா துணிச்சல் உனக்கு? ஒரு ஆடு மேய்க்கிறவன் என் வாசல்ல வந்து நிக்கிறியா?”

​ராகவன் நிமிர்ந்து பார்த்துச் சொன்னான், “ஐயா, நான் ஆடு மேய்க்கிறவன் தான். ஆனா யாருக்கும் அஞ்சாதவன். உங்க பொண்ணு என்னையே நினைச்சுக்கிட்டு இருக்கா. அவளை மாளிகையில வச்சுப் பார்த்துக்க என்கிட்டப் பணம் இல்ல, ஆனா ஒரு குறையும் இல்லாம கண்ணுல வச்சுப் பார்த்துக்க என்னால முடியும். ஒரு கீதாரி தான் நம்புன உயிரைக் கடைசி வரைக்கும் கைவிடமாட்டான்.”

​ராகவனின் கண்களில் இருந்த உறுதியும், அனுவின் முகத்தில் இருந்த தெளிவும் பண்ணையாரைச் சிந்திக்க வைத்தன. அந்தப் பெரிய மனுஷரின் கௌரவத்தை விட, தன் மகளின் உண்மையான அன்பு அவருக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தது.

​முடிவுரை

​சில வாரங்களுக்குப் பிறகு… மலைச்சரிவில் மீண்டும் ஆட்டு மணிகளின் சத்தம் கேட்டது. ராகவன் கம்பை ஊன்றி நடக்க, அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு சிறிய மூட்டையுடன் அனுவும் நடந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் இப்போது பண்ணையார் வீட்டுப் பெண் அல்ல; ஒரு கீதாரியின் அன்பு மனைவி. காற்றில் பறந்த அவளது தாவணியும், மண்ணில் படிந்த அவர்களது கால் தடங்களும் ஒரு புதிய காவியத்தைச் சொல்லின.