கதையாசிரியர் தொகுப்பு: செல்வராஜ் ஜெகதீசன்

5 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சிரிப்பு

 

  கதையின் தலைப்பு குறித்த விஷயத்திற்கு முதலில் நீங்கள் சீனுவைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். சீனு என்னும் சீனிவாசன், கோயம்புத்தூர் பக்கத்தில் உள்ள சூலூரில் ஒரு நான்கு மாதம் எங்களுடன் பணி புரிந்தவர். எங்கள் என்பதில் நானும் குமாரும் சேர்த்தி. பல்லடம் பக்கத்தில் ஒரு கிராமத்தில் மின் காற்றாலைகள் நிறுவும் ப்ராஜக்ட். காற்றாலைகள் நிறுவ முடிவு செய்த சென்னையைச் சேர்ந்த ஒரு கம்பெனிக்கு முழு பொறுப்பும் ப்ராஜக்ட் கன்சல்டன்ட் ஆக எங்களுக்கு கிடைக்க, முதலில் சூலூருக்கு


முடிவு

 

  சம தளத்திலும் சற்றே இறக்கமான பகுதிகளிலும் அவ்வளவாகத் தெரியவில்லை. சற்று மேடான சாலைப் பகுதிகளில் மட்டும் மிதிப்பதற்கு நிறைய சிரமமாக இருந்தது. “”வேண்டாண்டா உன்னால முடியாது”ன்னு சொன்ன பாபு கிட்ட, “”முடியும்டா”ன்னு சொல்லி சைக்கிளை வாங்கினது நான்தான். இப்ப முடியலைன்னு குடுத்தா ப்ரெண்ட்ஸ் கிட்ட இதைச் சொல்லியே ஒரு வாரம் ஓட்டிட்டு இருப்பான். அதனால தம் பிடிச்சு மிதிச்சிட்டிருந்தேன். வீட்ல இருந்து இரண்டு கிலோ மீட்டர் மேல தாண்டி வண்டி போய்ட்டிருந்தது. “”ரொம்ப தூரம் போவாதீங்கடா,


சொல்லாத சொல்லுக்கு

 

  சங்கர் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. முகம் குப்பென்று வியர்த்தது. பாக்கெட்டிலிருந்து கர்சீப்பை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான். பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்த என்னிடம், “”என்னதிது குமார்?” என்றான். எனக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை. “”என்ன பண்ண அவரை?” என்றேன். அந்த நபர், நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்த இருக்கையில் இருந்து இரண்டு வரிசை முன்னால் இருந்த இருக்கையின் கம்பியில் சாய்ந்து நின்று கொண்டிருந்தான். வலது கையால் மேலிருந்த கம்பியைப் பிடித்திருந்தான். இடது கையில் ஏதோ ஓர் வாரப் பத்திரிக்கையைச் சுருட்டி வைத்திருந்தான். வலது


பஞ்சு மனசுகள்

 

  கையில் இருந்த பீடியைக் கடைசி இழுப்பு இழுத்துவிட்டு, தூர எறிந்தான் பாலு. பஞ்சாலையில் இருந்து சங்கு ஊதும் சத்தம் கேட்டது. நைட் ஷிப்டுக்கான அழைப்பொலி. முன்பென்றால், இந்நேரம் கிளம்பி வேக வேகமாக வேலைக்கு போயிருப்பான். இப்போது எந்த வித அவசரமும் இல்லாமல் நடந்து கொண்டிருந்தான். வேலை மட்டும் போயிருக்காவிட்டால் இப்போது நாம் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் இவைகள் எல்லாம் இல்லாமல் போய் இருக்கும். வேலையிலேயே இருந்திருந்தால் கலாவும் கூடவே இருந்திருப்பாள். அப்படியும் சொல்ல முடியாது. வேலை போனதை


குழந்தையின் தாய்

 

  கையில இருக்கிற கல்யாண அழைப்பிதழ பாக்கறச்ச, கண்ல ஜலம் முட்டிண்டு வர்றது. இப்பதான் ஜானு மாமி, தன் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் கட்டாயம் வந்துடுன்னு சொல்லிக் குடுத்துட்டுப் போறா. அதைப் பார்த்ததும் ஏனோ எனக்கு அழுகை வந்துடுத்து. பசங்கல்லாம் ஒரு மாதிரிப் பார்க்கறதப் பார்த்துட்டு, கண்ணைத் தொடைச்சுட்டு பாடத்தை ஆரம்பிக்கிறேன். இந்த டீச்சர் உத்தியோகத்தை ஏத்துண்டு, இன்னியோட பதினஞ்சு வருசமாறது. அதே பாடத்தைத் திருப்பி திருப்பி சொல்லித் தரதுல ஆரம்பத்துல கொஞ்சம் வெறுப்பா கூடத் தோணித்து. பின்