Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதையாசிரியர் தொகுப்பு: எஸ்.கண்ணன்

272 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சதுரங்க சூட்சுமம்

 

  (இதற்கு முந்தைய ‘நட்பதிகாரம்’ கதையைப் படித்தபின், இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) அந்த உணர்வுத் தளும்பலில் பொல பொலவென்று இனிய மழைத் துளிகளும் விழுந்தது போலிருந்தது – சற்று தூரத்தில் அவனுக்கு முன்னால் தாழம்பூ வர்ணப் புடவையில் கவிதா போய்க் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்ததும். அவள் தன்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்கிற ஆசை குமரேசனுள் உதித்தது. ஆனால் அவளைத் தாண்டிச் செல்லாமல், ஆசிரியரை தாண்டிச் செல்லப் பயப்படுகிற மாணவன் போல கவிதாவின் பின்னால் மிக மெதுவாக நடந்து


நட்பதிகாரம்

 

  குமரேசனுக்கு சொந்த ஊர் தென்காசி. சென்னையின் ஒரு மல்டி நேஷனல் கம்பெனியில் சீனியர் சாப்ட்வேர் இஞ்சினியராக வேலையில் இருக்கிறான். ஒருவாரம் முன்பு புதிதாக வந்து சேர்ந்த தன்னுடைய டீம்லீடர் கவிதாவின் மீது அவனுக்கு காதல் துளிர்விட்டது. ஒரு நாளில் குறைந்த பட்சம் பன்னிரண்டு மணிநேரம் அவளுடன் இருந்து வேலை செய்வதில் புளகாங்கிதம் அடைந்தான். ஞாயிறுகளில் ஏன் விடுமுறை என்று எரிச்சலாகக்கூட வந்தது. கவிதா தன்னுடைய பாஸ். தன்னைவிட ஒரு வயது பெரியவள். ஸோ வாட்? தினமும்


பேராசை

 

  அது ஒரு சனிக்கிழமை. சென்னை எக்ஸ்ப்ரஸ் மால். காலை பதினோரு மணி. மாதவி தன் கணவன் நரேன் மற்றும் இரண்டரை வயதுக் குழந்தை வருண் ஆகியோருடன் விண்டோ ஷாப்பிங் செய்து கொண்டிருந்தாள். ஏஸியின் குளிர் இதமாக இருந்தது. வருண் ஒரு இடத்தில் நிற்காமல் அங்கும் இங்கும் ஓடிக் கொண்டிருந்தான். அவன் எங்கே கீழே வழுக்கி விழுந்து விடுவானோ என்கிற பயத்தில் மாதவி அவனை துரத்திக் கொண்டிருந்தாள். வருண் உடனே அங்கிருந்த ஒரு பொம்மைக் குதிரையின் மீது


இசக்கியின் பள்ளிப் பருவம்

 

  (இதற்கு முந்தைய ‘பூரணி’ கதையை படித்தபின் இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது ). இசக்கிப் பாண்டியை நன்றாகத் தயார்செய்து பெரிய பள்ளிக்கூட ஹெட் மாஸ்டர் கஸ்தூரி ஐயங்கார் கிட்ட கூட்டிட்டுப்போனா பூரணி. “ஏம்மா, இந்தப் பயலைப் பார்த்தா ஏழெட்டு வயசுப் பயலாட்டம் இருக்கான்… நீ என்னமோ ஐந்து வயசுன்னு சொல்றயே?” எடுத்த எடுப்பிலேயே கஸ்தூரி ஐயங்கார் கேட்டார். “நெசமாத்தேன் சாமி… இப்பத்தேன் இவனுக்கு அஞ்சு வயசு முடிஞ்சிருக்கு. பாக்கறதுக்குத்தேன் இப்படியிருக்கான்.” “நீ சொல்றே, எப்படி நான்


பூரணி

 

  (இதற்கு முந்தைய ‘சூதானம்’ கதையைப் படித்துவிட்டு இதைப் படித்தால் புரிதல் எளிது) பூரணி சொன்ன பொய்யால் அத்தனை சொந்தக்காரப் பயல்களும் ஓடிப்போய்விட்டான்கள். அதுவும் எப்படி? ‘வெளி வேசத்தைப் பார்த்து யாரையும் நம்பக்கூடாது’ என்று பேசியபடி… செந்தூர் பயல்களே இப்படிப் பேசினான்கள் என்றால் பாளை வியாபாரிகள் பேசாமல் இருப்பார்களா? அவர்கள் அதற்குமேல் பேசித் தீர்த்தார்கள். “பாண்டி துட்டே சம்பாரிச்சிருக்க மாட்டான்னு ஒரேமுட்டா சொல்லிர முடியாது. கை நெறைய சம்பாரிச்சிருப்பான். ஆனா சம்பாரிச்ச துட்டு எல்லாத்தையும் விட்டிருப்பான். அதான்