யுத்தமே நில்..!

ஈரானின் தெஹ்ரான் நகரில் வசிக்கும் பத்து வயது ஆமினாவிற்கு, வானம் என்றால் எப்போதும் பிடிக்கும். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக வானம் அவளுக்குப் பிடித்த நீல நிறத்தில் இல்லை. அது வெறும் கரும்புகையாலும்,  போர் விமானங்களின் சத்தத்தாலும்,  சாம்பல் நிறமாக மாறியிருந்தது.

ஆமினா தனது நோட்டுப் புத்தகத்தில் ஒரு அழகான ஓவியத்தை வரைந்து கொண்டிருந்தாள். அதில் ஒரு பெரிய பச்சைப் புல்வெளி, அதன் நடுவே ஒரு வெள்ளை நிறப் புறா, மற்றும் தூரத்தில் அமெரிக்காவையும் ஈரானையும் இணைக்கும் ஒரு நீண்ட வானவில் பாலம்  வரைந்தாள்.

திடீரென ஜன்னல்கள் அதிரும் சத்தம் கேட்டது. போர் விமானங்கள் வானைக் கிழித்துக் கொண்டு சென்றன.  ஏவுகணைகளின்  குண்டு வெடிக்கும் சத்தம். ஆமினாவின் அம்மா ஓடிவந்து அவளைக் கட்டிக்கொண்டார்.

“அம்மா, அந்த வானவில்லில் அவர்கள் ஏன் குண்டுகளை வீசுகிறார்கள்?” என்று ஆமினா மெதுவான குரலில் கேட்டாள்.

​அம்மாவால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அவர் கண்களில் கண்ணீர் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தது. ஆமினா மெதுவாகத் தனது ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்தாள்.

“அங்கே அமெரிக்காவில் என்னைப் போலவே ஒரு சின்னப் பெண் இருப்பாள் அல்லவா அம்மா? அவளுக்கும்  வானத்தையும் நிலாவையும்  பார்க்கப் பிடிக்கும் தானே? நாங்கள் இருவரும் ஒரே நிலாவைத் தானே பார்க்கிறோம்? பிறகு ஏன் அவளுடைய அப்பா அனுப்பும் விமானங்கள் என் வீட்டை இடிக்கின்றன?”

ஆமினாவின் அம்மா இப்போதும் ஏதும் பதில் கூறவில்லை. குழந்தையை ஒரு ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

​ஆமினா ஒரு காகிதத்தை எடுத்தாள். அதில் மிக எளிமையாக சில வரிகளை எழுதினாள்.

​”அன்புள்ள உலகத் தலைவர்களே,

​”எனக்கு போர் என்றால் என்னவென்று தெரியாது. ஆனால் பயம் என்றால் என்னவென்று தெரியும். என் பொம்மையின் ஒரு கை தீயில் கருகிவிட்டது. என் நண்பன் அலியின் பள்ளி இப்போது வெறும் கற்களாக இருக்கிறது. ​நீங்கள் வைத்திருக்கும் வரைபடங்களில் எல்லைகள் இருக்கலாம். ஆனால் மேகங்களுக்கு எல்லைகள் தெரியாது. தயவுசெய்து போரை நிறுத்துங்கள். துப்பாக்கிகளை இறக்கி வைத்துவிட்டு, ஒரு நிமிடம்  எங்களை  நினைத்துப் பாருங்கள்.”

“யுத்தமே நில்.. நாங்கள் விளையாட போகிறோம்.  நாங்கள் விளையாட விரும்புவது மண்ணில், ரத்தத்தில் அல்ல.”

அந்தக் காகிதத்தை ஒரு சிறிய பலூனில் கட்டி, ஜன்னல் வழியாக வெளியே விட்டாள். அது கரும்புகைக்கு இடையே மெதுவாக மேலே ஏறிச் சென்றது.

​அந்தப் பலூன் எங்கே செல்லும் என்று அவளுக்குத் தெரியாது. ஆனால், அன்று இரவு கனவில், அமெரிக்காவிலிருந்த ஒரு சிறுமி அந்தப் பலூனைப் பிடித்து, அதற்குப் பதிலாக ஒரு பூவைக் கட்டி விடுவது போல, ஆமினாவிற்குத் தோன்றியது.