மூன்று நிறம்

காலைப் பொழுது ஒரு மெல்லிய மேகம் போல பரவியது. சூரிய ஒளி, தங்க இலையாய், சிறு நகரின் தெருக்களில் உதிர்ந்து, முதல் நாள் பள்ளிக்குச் செல்லும் மூன்று சிறுமிகளின் மனங்களைத் தொட்டது. அவர்கள் மூவரும் வெவ்வேறு உலகங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், ஆனால் பள்ளி உடையின் நிறத்தால் ஒன்றிணைந்தவர்கள்

அனன்யா, செல்வந்தர் வீட்டுப் பெண். அவளது வீடு பளிங்கு தரைகள், மின்னும் விளக்குகள் நிறைந்தது. பட்டுப் படுக்கையில் எழுந்து, புதிய பள்ளி உடையை அணிந்தாள். “அனா, இந்தப் பை உனக்கு பொருத்தமா இருக்கு,” என்று அம்மா ஒரு விலையுயர்ந்த புத்தகப் பையை நீட்டினார். அவள் மனம் மயில் இறகு போல வண்ணமயமானது.

சுனைனா, நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவள். அவளது வீடு சிறியதாக இருந்தாலும், அன்பு விரிந்த பூந்தோட்டமாய் மலர்ந்திருந்தது. அம்மா தைத்த பள்ளி உடையை அணிந்து, புத்தகப் பையை எடுத்துக்கொண்டு, வெளிப்பட “ நீ இதுலயும் அழகா இருக்க,” என்று அப்பா புன்னகைப்பார்.

முத்து, கிராமத்திலிருந்து நகருக்கு வந்தவள். அவளது குடும்பம் செல்வமிக்கது, ஆனால் அவள் எளிமையை அணைத்தவள். கிராமத்தில் பெரிய நிலங்கள், ஆனால் இங்கு ஒரு சிறு வீடு. பாட்டி தைத்த உடையை அணிந்து, “கண்ணு, உன் மனசு இதுல பளிச்சுனு தெரியுது,” என்று பாட்டி சொன்னபோது, முத்து சிரித்தாள். பள்ளி வாசலில், மூவரும் ஒரே வகுப்பறையில் ஒன்று கூடினர். பள்ளி உடையில், அவர்கள் ஒரே நிறமாகத் தோன்றினர், ஆனால் அவர்களின் கண்கள் வெவ்வேறு கதைகளை மெல்லிய குரலில் பேசின.

மதிய உணவு இடைவேளையில், ஒரு பெரிய மரத்தடியில் மூவரும் அமர்ந்தனர். அனன்யா, தன் டிபன் பாக்ஸில் இருந்து சந்விச்களை எடுத்து பகிர்ந்தாள். சுனைனா, அம்மா செய்த சப்பாத்தியையும் கறியையும் நீட்டினாள். முத்து, டிபன் பாக்ஸில் வாழை இலை சுற்றிய இட்லியை வைத்தாள். “இது என் பாட்டி செஞ்சது. சாப்பிடுங்க,” என்று முத்து சொன்னாள். “ரொம்ப சுவையா இருக்கு!” என்று சுனைனா உற்சாகமாகச் சொன்னாள். அனன்யா, மெதுவாக, “எனக்கு இப்படி சாப்பிடறது புதுசு… ஆனா, இதுக்கு முன்னாடி இவ்வளவு சந்தோஷமா சாப்பிட்டதில்ல,” என்றாள்.

அந்த மரத்தடி, அவர்களின் நட்புக்கு முதல் விதையானது. செல்வம், எளிமை, அனுபவங்கள் எல்லாம் ஒரு சிரிப்பில் கரைந்தன. அனன்யா, தன் வெளிநாட்டு பயணங்களைப் பற்றி பேசினாள்; சுனைனா, அம்மாவுடன் தைத்த பொம்மைகளைப் பற்றி சொன்னாள்; முத்து, கிராமத்தில் கால்நடைகள் மேய்த்த கதைகளை விவரித்தாள். அவர்களின் சிரிப்பு, ஒரு இசைக்கோர்வை போல, காற்றில் மிதந்தது.

நாட்கள் ஓடின. மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டனர், ஆனால் அவர்களின் பின்னணி அவர்களின் ஆசைகளை வெவ்வேறு வண்ணங்களில் தீட்டியது. அனன்யாவுக்கு, செல்வம் ஒரு மின்னும் வைரம் எல்லாம் கிடைத்தாலும், உண்மையான நட்பு ஒரு அரிய மலர் போல இருந்தது. ஒரு நாள், புதிய ஸ்மார்ட் வாட்சைக் காட்டி, “இதுல எல்லாமே இருக்கு!” என்று பேசினாள்.

சுனைனாவின் ஆசைகள் எளியவை. “எனக்கு ஒரு புது பேனா செட் வேணும். அப்பா இந்த மாசம் வாங்கி தருவாங்கன்னு சொன்னாங்க,” என்று மகிழ்ச்சியாகச் சொன்னாள். அவளது மனம் சிறு வண்ணத்துப்பூச்சி, சிறிய மகிழ்ச்சிகளில் பறந்தது.

முத்துவுக்கு, செல்வம் ஒரு மறைந்த நதி. “கிராமத்துல எங்க அப்பா எல்லாருக்கும் உதவுவார். இங்க எல்லாம் வேற மாதிரி,” என்று மெல்லச் சொன்னாள். அவளுக்கு, ஒரு பறவைக்கு உணவு வைப்பது, ஒரு புதிய ஆடை வாங்குவதை விட இனிமையாக இருந்தது.

சில நாள்கள் கழித்து, பள்ளியில் ஆண்டு விழாவிற்கு ஒரு கண்காட்சி அறிவிக்கப்பட்டது. ஒவ்வொரு மாணவனும் ஒரு காட்சிப்பொருளை உருவாக்க வேண்டும். இது மூவருக்கும் ஒரு சவாலாக இருந்தது.

அனன்யா, தன் அப்பாவின் உதவியுடன், நிறைய டூல்ஸ்கள் வாங்கி ஒரு மினி ட்ரோனை உருவாக்கினாள். ஒளிரும் விளக்குகள், தானாக இயங்கும் திறன் எல்லாம் பிரமாண்டமாக இருந்தது. “இது முதல் பரிசு வாங்கும்!” என்று அவள் நம்பினாள். ஆனால், மனதில் ஒரு எண்ணம்: “இதுக்கு மேல உங்களால ஒன்னும் செய்ய முடியாது, இல்லையா?”.

சுனைனா, அம்மாவுடன் இணைந்து, கைவினைப் பொருட்களால் ஒரு சிறு பூந்தோட்ட மாதிரியை உருவாக்கினாள். காகித மலர்கள், மண்ணால் செய்த மரங்கள் எளிமையாக இருந்தாலும், அவளது உழைப்பு ஒளிர்ந்தது. “இது என் கனவுத் தோட்டம்,” என்று பெருமையுடன் சொன்னாள், ஆனால் மனதில் ஒரு சிறு ஏக்கம்: “அனன்யாவோட ட்ரோன் மாதிரி எனக்கு செலவு செய்ய முடியாது ம்ம்.”

முத்து, தன் பாட்டியுடன், மண்ணால் ஒரு கிராமத்தின் மாதிரியை உருவாக்கினாள். சிறு குடிசைகள், ஆறு, மரங்கள் எல்லாம் அவளது கிராமத்தின் நினைவுகளை எழுப்பின. “இது என் இதயத்துல இருந்து வந்தது,” என்று அவள் மெல்லச் சொன்னாள். ஆனால், அவளைச் சுற்றி மற்றவர்கள் பேசியது, “இது ரொம்ப எளிமையா இருக்கு” என்று, அந்தக் கருத்து அவளை யோசிக்க வைத்தது.

கண்காட்சி அன்று, அனன்யாவின் ட்ரோன் எல்லோரையும் ஆச்சரியப்படுத்தியது. ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள், பெற்றோர்கள் எல்லோரும் அதைப் பாராட்டினர். சுனைனாவின் பூந்தோட்டம் அழகாக இருந்தாலும், பலரது கவனம் ட்ரோனில் இருந்தது. முத்துவின் கிராம மாதிரி, சிலரை உணர்ச்சி வசப்படுத்தியது, ஆனால் பலர், எளிமையாகக் கடந்து சென்றனர்.

போட்டி முடிவு அறிவிப்பு, அனன்யாவின் ட்ரோன் முதல் பரிசை வென்றது. சுனைனாவுக்கு மூன்றாம் பரிசு கிடைத்தது. முத்துவுக்கு எந்த பரிசும் இல்லை. அந்த நிமிடம், அவர்களின் நட்பில் ஒரு பிளவு ஏற்பட்டது. 

அனன்யா, வெற்றியில் மகிழ்ந்தாலும், தனிமையை உணர்ந்தாள். அம்மா, அப்பா அவள் அருகில் இல்லை. சுனைனா, “நாம எவ்வளவு முயற்சி எடுத்தோம், ஆனா அனன்யா முன்னால எல்லாமே மங்குது,” என்று மனதில் நினைத்தாள். முத்து, மெல்ல, “என்னோட உலகம் இவங்களுக்கு புரியல. நான் இங்க பொருத்தமற்றவள்,” என்று நினைத்து, தன் மனதை மூடினாள்.

கண்காட்சி முடிந்த பின், மூவரும் மரத்தடியில் அமரவில்ல. அனன்யா, தன் வெற்றியை கொண்டாட வேண்டி, புதிய நண்பர்களுடன் சென்றாள். சுனைனா, மனம் நொந்து, தனியாக வீட்டுக்கு நடந்தாள். முத்து, தன் கிராம மாதிரியை எடுத்து, மெல்ல, பள்ளி வாசலில் இருந்து வெளியேறினாள். அவர்களின் நட்பு, ஒரே நிழலில் தொடங்கி, பணம்,இயலாமை, மற்றும் புரிதல் இன்மை எனும் மூன்று நிறங்களாகப் பிரிந்தது.

அந்த மரத்தடி, அவர்களின் சிரிப்பு ஒலித்த இடம், இப்போது ஒரு மௌனமாக நின்றது. மூவரும், தங்கள் உலகங்களுக்குத் திரும்பினர், ஆனால் அவர்களின் இதயங்களில் ஒரு சிறு நட்பு மட்டும் எஞ்சியிருந்தது.