எழுதப்படாத கடிதம்

சென்னையின் சந்தடிக்கு நடுவே, கணினித்திரை முன் வியர்வை துடைத்தபடி அமர்ந்திருந்தான் சூர்யா. கைப்பேசித் திரையில் ‘அப்பா’ என்ற பெயர் மின்னியது. ஒரு நொடி தயக்கம். கையில் இருந்த புராஜெக்ட் ரிப்போர்ட்டின் கடைசிப் பக்கத்தைப் பார்த்தான். “என்ன அப்பா, சொல்லுங்க” என்றான் சலிப்பான குரலில்.

“என்ன சூர்யா… ஒரு மாதமா போன் பண்ணினதே இல்லை. எப்படி இருக்கே?” என்றார் மறுமுனையில் முதிர்ந்த, நடுக்கமான குரல்.

“நல்லா இருக்கேன் அப்பா. ரொம்ப வேலை. காலையில் மீட்டிங். அதான். நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?”

“எல்லாம் சரிதான். வீட்டு மாடியில ஒரு மாம்பழம் உதிர்ந்து கிடந்துச்சு. உனக்கு ரொம்பப் பிடிக்குமேன்னு எடுத்து வெச்சிருக்கேன். இங்க வரும்போது…”

“அப்பா! இப்போதான் அக்டோபர். ஒரு மூணு மாசத்துக்கு நான் வர முடியாது. அதோட, இங்கே மார்க்கெட்டுல எல்லாம் மாம்பழம் கிடைக்கும். நீங்களே சாப்பிட்டுடுங்க” என்று துண்டித்தான் சூர்யா.

“சரிம்மா… உன் உடம்பைப் பார்த்துக்கோ. நான் கடைக்குப் போகணும். வைக்கிறேன்” என்று சொல்லி அம்மா போன் வைத்தார்.

சூர்யா பெருமூச்சு விட்டான். கிராமத்து அப்பாவின் பேச்சு அவனுக்குப் பிடிப்பதில்லை. எப்போதும் பழைய நினைவுகள், ஊர் விஷயங்கள், திண்ணைப் பேச்சு… இவனோ மேனேஜ்மென்ட் டிரெய்னிங், டீம் லீட் பொறுப்பு, அடுத்த மாத விளம்பரப் பிரச்சாரம் என்று புதிய உலகில் பறந்து கொண்டிருந்தான்.

அதற்கு அடுத்த வாரம், விடியற்காலை மூன்று மணிக்கு அவனுடைய தங்கையின் அழுகைக் குரலில் எழுந்தான். “அண்ணா… அப்பா போயிட்டாங்க.”

வானம் இடிந்தது. “எப்படி? இன்னிக்குத்தானே நேத்து பேசினேன்?” குரல் தடுமாறியது.

“தூக்கத்திலேயே மாரடைப்பு. நைட்டெல்லாம் சரியில்லைன்னு யாருக்கும் சொல்லிக்காம இருந்துட்டாராம். காலையில் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் பார்த்தப்போதான் தெரிஞ்சுது” என்று தங்கை அழுதாள்.

சூர்யாவின் கால்கள் பதறின. விமான டிக்கெட் பதிவு, வேலைக்கு விடுமுறை, எல்லாமே மிகப்பெரிய சுமையாக நெஞ்சில் அமர்ந்தன. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு ஊருக்கு வந்தபோது, வீடு வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. அப்பாவின் உடமைகளை எடுத்து வைக்கும்படி ஆள்வந்தார்.

அம்மா இறந்த பத்து வருடங்களுக்குப் பிறகு, அப்பா தனியாக வாழ்ந்த ஒரு சிறு அறை. அதில் ஒரு மரப்பெட்டி. ஓரம் கிடந்த அந்தச் சாவியை எடுத்துத் திறந்தான்.

கண்கள் விரிந்தன. அதில் கிடந்தது ஒரு பொதிகட்டி. அதிலிருந்து வெளியேறிய மஞ்சள் நிறக் கடிதங்களின் மணம் அவனை ஏதோ காலத்திற்கு இழுத்துச் சென்றது. முதல் கடிதம்—அவன் பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் எடுத்தபோது எழுதியது. இரண்டாவது—கல்லூரிக்குப் பேருந்தில் ஏறிச் சென்ற முதல் நாள். மூன்றாவது—சென்னையில் முதல் வேலை கிடைத்த போது. நான்காவது—திருமணத்தின் போது.

ஆனால், இந்தக் கடிதங்கள் எதுவுமே அனுப்பப்படவில்லை. அதில் முகவரியோ, முத்திரையோ இல்லை. இவை அப்பா எழுதி, ஒளித்து வைத்த கடிதங்கள்.

முதல் கடிதத்தை எடுத்தான். அதில் அப்பாவின் வட்டமான எழுத்து:

“அன்புள்ள சூர்யா, உன் ரிசல்ட் வந்துச்சு. நீ முதல் மதிப்பெண் வாங்கியிருக்கே! உன்னைப் பார்க்க வேணும்னு மனசு துடிக்குது. உன்னோட அம்மா இருந்திருந்தா, எவ்வளவோ சந்தோஷப்பட்டிருப்பாளே. நான் கூலித் தொழிலாளி. இந்தத் தாலிக்கு மேல சம்பாதிக்க முடியாது. ஆனால் நீ படிக்க வேண்டியதுதான். இன்றைக்குப் பூஜையில உனக்காக விளக்கேற்றினேன். நீ படிக்கும்போது நானும் உடன் படிக்கிறேன்.”

சூர்யாவின் கண்களில் நீர் முட்டியது. அப்பா கூலி வேலை செய்து, இரவில் விளக்கெண்ணெய் வாங்க முடியாமல் தவித்த நாட்கள் அவன் நினைவுக்கு வந்தன. ஆனால் அப்பா எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார்.

அடுத்த கடிதம்—கல்லூரிக்குப் புறப்பட்ட நாள். அப்பா ரயில்வே நிலையம் வரை வந்து, பையில் பழச்சாறும் வடையும் வைத்துக் கொடுத்தார். அன்று அவன் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஏறிக்கொண்டான். அந்தக் கடிதத்தில் எழுதியிருந்தது:

“சூர்யா, உன்னை ஏற்றி விட்ட ரயில் போனதும், நான் திரும்பி நடந்தேன். பாதையில் யாரும் இல்லாத நேரம். கையிலிருந்த குடையைத் தூக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு, நிமிர்ந்து நடந்தேன். உனக்குத் தெரியுமா, நான் அடிக்கடி உன் பின்னாலேயே நடப்பேன், நீ விழுந்துவிடக் கூடாதுன்னு. ஆனால் இப்போ நீ பெரியவனானதும், நான் உன் முன்னாலேயே நடக்க ஆரம்பிச்சுட்டேன். காரணம், நான் உனக்கு வழி காட்டணும்னுதான்.”

கதறி அழுதான் சூர்யா. ஒவ்வொரு வருடப் புத்தாண்டுக்கும், பிறந்தநாளுக்கும், அப்பா எழுதிய கடிதங்கள்… கடைசிக் கடிதம் கையில் வந்தது. அது கடந்த மாதம் எழுதப்பட்டிருந்தது. அதில் ஒரு பழுத்த மாம்பழத்தின் உருவம் வரையப்பட்டிருந்தது.

“சூர்யா, இங்க உன் பழைய மாமரம் இன்னும் நிக்குது. அதில இந்த வருஷம் அதிகம் காய்த்திருக்கு. நீ வந்து பறிச்சுக்கலாம். உனக்காகத்தான் பாத்துக்கிட்டிருக்கேன். நான் உன்னைப் பார்க்கணுமின்னு மனசு கேட்குது. ஆனால், உனக்கு வேலைங்கிறது தெரியும். அதனால கேக்கலே. நீ சந்தோஷமா இருக்கணும்னு அம்மா வாழ்த்துச் சொல்லிச்சு. நானும் வாழ்த்துறேன். இந்தக் கடிதத்தை அனுப்புறேனான்னு யோசிச்சிட்டு இருக்கேன். பார்ப்போம்.”

சூர்யா, அந்தக் கடிதத்தை மார்போடு அணைத்தபடி மாடிக்கு ஓடினான். அங்கே, அப்பா தான் அடித்து வைத்த மாம்பழம் உலர்ந்து, கருநிறமாகி, காய்ந்து கிடந்தது. அதை வாங்கி நெற்றியில் ஒற்றிக் கொண்டான்.

தான் மிகப்பெரிய நவீன ராக்கெட்டில் பயணிப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு, தன் சொந்த அப்பாவின் அன்பைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிட்டோமே என்று மனம் குமுறியது. அப்பா எழுதிய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் காய்ந்த கண்ணீர் இருந்தது. எத்தனை முறை இந்தக் கடிதங்களை மடித்து வைத்து மீண்டும் பிரித்துப் பார்த்திருப்பார்? எத்தனை முறை போன் செய்யத் தோன்றி, ‘வேலையிருக்கும்’ என்று அணைத்திருப்பார்?

அன்று, சூர்யா முதன்முறையாக அப்பாவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான். ஆனால், அது எங்கும் போகாது. அந்தக் கடிதத்தை மரப்பெட்டியிலேயே வைத்து, மூடினான்.

“அப்பா, உங்கள் அன்பை நான் உணர்ந்துவிட்டேன். இனி ஒவ்வொரு நாளும் நான் உங்கள் கடிதங்களில் வாழ்வேன். நீங்கள் எந்த கடிதத்தையும் எனக்கு அனுப்பாமல் இருந்தது உண்மையில் ஒரு குற்றமல்ல; நான் அதைப் படிக்காமல் இருந்ததுதான் கொடிய குற்றம். மன்னியுங்கள். உங்கள் அன்பு, பூமியில் நான் காணும் முதல் பொற்காலம்.”