கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சங்கரன் அஸ்வதி

20 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

காதல் டெலிவரி

 

 ஒரு கெட் டுகெதர் அல்லது விருப்பப் பட்ட சின்ன பார்ட்டி! நிறைய பேர்கள் இல்லாவிட்டாலும் அவரவர் வேண்டுவதை ஆர்டர் செய்து இருந்தார்கள்.நகரத்தின் பெரிய உணவகத்திலிருந்து. இப்பொழுதுதான் எது கேட்டாலும் வீடுதேடி வருகிறது! பாட்டும் சத்தமுமாக இருந்தது! பெற்றவர்களும் இருந்தார்கள். கதவு தட்டப்பட்டது. உணவுகளுடன் அந்தப் பையன்! உணவு நிறைய வெரைட்டி இருந்ததால் கூட ஒரு பையனும் வந்திருந்தான். கதவு மூலையில் வாங்கியனுப்ப முடியாததால், அந்தப் பெண் ஒரு டேபிளை காண்பித்து அங்கெ வைக்க சொன்னாள். அதற்குள் ஒரு


வைரஸ் வந்ததும் போவதும்

 

 இன்டெர் நெட் திறந்ததும் அவன் முதல்லே பார்ப்பது அவனுக்கு வரும் ஆன்லைன் பர்ச்சேஸ் மலிவு என அறிவிக்கும் பொருள்கள் அதிலும் அதில் வரும் செல்போன், ஹெட்போன் தான். “கிரேசி” என்று சொன்னாலும் “பிச்சு ” என்று தெலுங்கில் சொன்னாலும், பைத்தியம் என்று தமிழில் சொன்னாலும் அவனுக்கு பிடிச்ச வார்த்தை. இவனுக்குன்னு அந்த பெரிய கடைகள். ரெண்டு மாசம் முன்னாலே அம்பதாயிரத்துக்கு வாங்கின போன், அதனுடைய அட்வான்ஸ் மாடல் வந்ததும், எக்சேஞ்சு என்ற பேரில் பத்தோ, பன்னிரண்டுகோ கொடுத்திட்டு


ரயில் நிலைய பெஞ்சு

 

 மிகவும் சுறுசுறுப்பாக அந்த ரயில் ஸ்டேஷனில் இரவு நெருங்கும் நேரத்து அந்த பெஞ்சில் அவளும் அவனும் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். எதிரே நடமாடும் மக்களின் சுறுசுறுப்பு இவர்களிடம் இல்லை! எதோ ஒரு சலனம்! அவர்களின் இரண்டு “காரியான்கள்” கூட அவர்களின் கை இறுக்கத்தினால் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தன ! சலனமும் படபடப்பும் அவனை விட அவளுக்கு நிறைய தெரிந்தது! அவள் செல்போனிலிருந்து “எனக்கு பயமா இருக்கு! மனசு சரியில்லை! தடுமாறுகிறது!” என்று அவனுக்கு அனுப்பினாள்! “பக்கத்தில் இருந்தே மெசேஜ் கொடுக்கிறாயே! என்ன


பனி பொழியும் மலை தந்த ஒரு பதுமை

 

 குளிர் காலம் முடிந்து மலர்களும் மரங்களும் பூக்க ஆரம்பித்து விட்டன!இந்த சியாட்டில் நகரத்தின் உண்மை அழகு புடமிட்டு தெரியும் நேரம்!கண்ணனுக்கு பொழுது போகவில்லை!அந்த மலையின் முகப்பில் சென்று உருகும் பனிமலையையும் ,தெளிவான நீரோடை ,நீர்வீழ்ச்சிகளையும் பார்க்க ஆசை! மலை முகப்பு! நிறைய பேர் இருந்தார்கள். மெதுவாக நடந்து அடிவாரத்திற்கு போய்க்கொண்டிருந்தான் . ஒரு கேமரா லென்ஸ் மூடி அவன் முன் விழுந்தது! ஹலோ! அது என்னுது! உங்க கேமராவைப் பார்க்கிறீங்க! கண்ணன் மேலே பார்த்தான் ! ஆச்சர்யம்


வைரங்கள் தெரிவதில்லை

 

 அந்த நாட்கள். என் பணி முடிந்து வீடு திரும்பும்போது வழக்கமாக அந்த முதிய பெண்மணியிடம் தான் காய்கறி வாங்குவது வழக்கம். நான் வருவதற்கு முன் வேண்டிய யவை ரெடியாக வைத்து விடுவாள் . அன்று மிகவும் சோகமாகவும் களைப்பாகவும் இருந்தாள். என்ன ஆயா! சுறுசுறுப்பே இல்ல !ரொம்ப சோகமா உட்கார்ந்து இருக்கே! ஏன்! என்று கேட்டேன் . பொண்ண ஆசுபத்திரிலே சேர்க்கணும் ! பிரசவம் இன்னைக்கோ நாளைக்கோ தெரிலே அப்பா! என்றாள். சட்டென்று ஏன் பையில் எப்பொழுதும்


இவள் ஒரு காதம்பரி

 

 கடற்கரையில் காற்று வாங்கி ,மனது குளிர்ந்து செயல்படும் அருமையான மாலை நேரம். இந்த சென்னை பீச்சில் எவ்வளவு பேர் இருந்தாலும் ,அவரவர்களுக்கு உலவுவதற்கும் ஓடுவதற்கும் ,உட்கார்ந்து ரசிப்பதற்கும் தனிமை உண்டு.மாலையின் குளிர்ந்த அந்தப் பொழுதில் சாலை விளக்கொளிகள் சூரியன் மறைவதைப் பொறுத்து மிளிர ஆரம்பித்தன சாலை ஓரப்படியில் அமர்ந்த நானும் நண்பர் சேகரும் “சரி போகலாமா” என்று அப்படியே இரவு உணவு சாப்பிட நல்ல அல்லது வழக்கமான விடுதிக்குக் கிளம்பினோம். பொதுவாக சேகர்தான் கார் ஓட்டுவார் .நான்


அனுவும், அவள் விரும்பிய அவனும்

 

 கண்ணாடி முன் நின்று என்னையே நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். எப்பொழுதும் வெளியில் போகும்பொழுது பார்த்துக் கொள்ளுவேனே !இன்னைக்கி என்ன இது புதுசான்னு தெரியலே! தனிமை உணர்வு என்னையே மறு முறை பார்க்கத் தூண்டியது!. தனிமையின் மிருதுவான உறுத்தல்களும் ,அதனுடைய உணர்வுகளும் ஏற்படுத்தும் இனிய அசைவுகள் இன்னும் என்னைப் பார்க்கத் தூண்டுகிறது! பார்த்துக் கொண்டேன்.! சற்று திரும்பியதனால், சட்டென்று என் நெற்றியில் பட்டும் படாமல் கண்ணிமைகளை குறுகுறுப்பாக முன்னால் வந்து விழுந்த என் கேசம் ! அதைச் சரி


காற்று, கடல், கண்மணி

 

 மகாலட்சுமி கோயில் மும்பை .மெயின் ரோடு வரைதான் கார் போனது.சற்றே குறுகலான இரு பக்கம் கடைகளும் கூட்டமும் மிகுந்த அந்த வழியில் சென்றோம். அர்ச்சனை தட்டுடன் கடைகளில் வரவேற்றார்கள்.கூட்டம் நெரிசலால் “ஆன்டி! எனக்கு ஒரு தட்டு வாங்குங்கள் ” சற்றே திரும்பினேன். நல்ல லக்ஷணமான தமிழ் பெண்! பார்த்தாலே பேசத் தோணும் முக பாவம் ! நான் வாங்கிய தட்டை அவளிடம் நீட்டினேன்.அவள் கொடுத்த ரூபாய்க்கு சில்லறை வாங்கித் திரும்பினால் அவள் இல்லை ! கோவிலுக்குள் போய்


மணம் கமழும் மலர்கள்

 

 (இது மெல்லிய மலர் உன் மனது கதையின் தொடர்) ஸ்கூட்டர் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. புவனா ! இவ்வளவு நெருக்கமா ஒரு பெண்ணோடு உட்கார்ந்ததே இல்லை! அப்படி இருந்தா எப்படி என்று இப்பதான் புரியறது! உங்க வீடு வரை கூட ஸ்கூட்டர் ஓட்ட முடியாது! இனிமே இப்படிதான் இருப்பாயா? நான் ஆபீஸ் மற்ற வேலை எல்லாம் பார்க்க முடியுமா? வெங்கட்! என்னை ரொம்ப கேலி பண்ணாதே! எதோ நான் நினைச்சபடி யாருக்கும் எளிதில் கிடைக்காத பொருள்போல நீ எனக்குக்


மெல்லிய மலர் உன் மனது

 

 சென்ட்ரல் ஸ்டேஷன் ரிசெர்வேஷன் கௌண்டர்!. இப்போல்லாம் ஆன் லயனில் ரிசெர்வேஷன் இருந்தாலும் அன்று வெங்கட் அவன் மாமாவை பெங்களூர் வழி அனுப்ப வந்ததால் அப்படியே அந்த ரிசெர்வேஷன் கௌண்டருக்கு வந்தான் .பாரம் எழுதி ஆகி விட்டது. ஆனால் ரயில் நம்பர் தெரியாது!பேர் தெரியும் ! வரிசையில் புவனாவிற்கு அடுத்தாற்போல் ஒரு பெரியவர்.அதற்க்கு முன்னால் வெங்கட்! சார்! என்ன! இதிலே ரயில் நம்பர் போடணுமா அல்லது ரயிலின் பேர் மட்டும் போட்டாப் போதுமா! அவருக்கு என்ன எரிச்சலோ! ஏம்ப்பா!