வேர்கள்

மாலதி கையில் இரண்டே பொருள் இருந்தன.

ஒரு பழைய புடவை. ஒரு புதிய விண்ணப்பம்.

புடவை அம்மாவிடம் இருந்து வந்தது. விண்ணப்பம் – வேலைக்கு.

இரண்டையும் ஒரே நாளில் தொட்டுக்கொண்டு பஸ் ஏறினாள். நாற்பது கிலோமீட்டர் தூரம். நேர்காணல். திரும்பி வரும்போது – புடவை மட்டும் இருந்தது. விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்பட்டிருந்தது.

காரணம் கேட்டாள்.

“திருமணமானவர்களை எடுக்க மாட்டோம்.”

வீட்டில் மாமியார் கேட்டாள் – “என்னாச்சு?”

மாலதி சொன்னாள் – “நாளைக்கு வேற இடம் பார்க்கிறேன்.”

மாமியார் சொன்னாள் – “ஏன் உனக்கு வேலை வேணும்? மகன் சம்பாதிக்கிறான்.”

மாலதி சொல்லவில்லை – “அவன் சம்பாதிப்பது அவனுக்கு. நான் சம்பாதிப்பது எனக்கு. இரண்டும் வேற.”

சொல்லவில்லை. சமையலறைக்கு போனாள்.

மூன்று மாதம் தொடர்ந்தது.

ஒன்பது நேர்காணல். ஐந்து நிராகரிப்பு. இரண்டு இடத்தில் சம்பளம் குறைவாக சொன்னார்கள் – ஏன் என்று கேட்டால் “பெண்களுக்கு வேற allowance இருக்கு” என்றார்கள்.

என்ன allowance என்று கேட்டால் யாரும் சொல்லவில்லை.

இரண்டு இடத்தில் வேலை கிடைத்தது. ஆனால் நேரம் – காலை ஆறு மணிக்கு வர வேண்டும், இரவு எட்டு மணிக்கு போகலாம்.

வீட்டில் யார் சமைப்பார்கள்? யார் குழந்தையை பார்ப்பார்கள்?

கேள்வி மாலதிக்கு மட்டுமே கேட்கப்பட்டது. கணவனுக்கு கேட்கப்படவில்லை.

நான்காம் மாதம் ஒரு நாள் –

அம்மா வந்திருந்தாள். மாலதி முகம் பார்த்தாள்.

“என்னாச்சு மகளே?”

“ஒன்னும் இல்ல அம்மா.”

“உன் முகம் பார்த்தா தெரியுது.”

மாலதி அழுதாள். நீண்ட நேரம்.

அம்மா ஒன்றும் சொல்லவில்லை. தலையை வருடினாள்.

கடைசியில் சொன்னாள் –

“நான் உன்னை படிக்க வைத்தேன். யாரோ ஒருவன் அதை நிறுத்தட்டும் என்று படிக்க வைக்கவில்லை.”

அன்று இரவு மாலதி ஒரு தாள் எடுத்தாள்.

கணவனிடம் சொன்னாள் –

“நான் வேலைக்கு போக வேண்டும். காலை உணவு நீ செய்யணும். குழந்தையை school bus-ல ஏத்தி விடணும். இது பேரம் இல்ல – தேவை.”

கணவன் ஒரு நிமிடம் பார்த்தான்.

“சரி,” என்றான்.

அவ்வளவுதான். பெரிய சண்டை இல்லை. பெரிய மாற்றமும் இல்லை.

ஆனால் – ஒரு கதவு திறந்தது.

ஐந்தாம் மாதம் – வேலை கிடைத்தது.

சிறிய அலுவலகம். சிறிய சம்பளம். ஆனால் – அவளுடையது.

முதல் சம்பளம் வந்த நாள், மாலதி வங்கிக்கு போனாள். தன் பெயரில் account திறந்தாள்.

வீட்டில் யாரும் கேட்கவில்லை – “எவ்வளவு சம்பளம்?”

கேட்டிருந்தாலும் சொல்லியிருப்பாள். ஆனால் கேட்காமலே போனது – அதுவும் ஒரு விடுதலை.

ஆறு மாதம் கழித்து –

அலுவலகத்தில் ஒரு பெண் வந்தாள். புதிதாக. பயந்த முகம்.

மாலதியிடம் கேட்டாள் – “இங்கே பெண்களுக்கு சிரமம் இருக்கா?”

மாலதி சொன்னாள் –

“சிரமம் இருக்கு. ஆனால் நீ மட்டும் இல்ல – எல்லாருக்கும் இருக்கு. வித்தியாசம் என்னன்னா, சிலர் சிரமத்தை காரணமா சொல்வாங்க, சிலர் படியா பயன்படுத்துவாங்க.”

அன்று மாலதி வீட்டில் திரும்பும்போது –

பஸ் ஜன்னலில் தன் முகம் பார்த்தாள்.

நான்காம் மாதம் அழுத முகம் இல்லை.

புதிதாக ஒன்று இருந்தது – பெயர் தெரியவில்லை. ஆனால் தெரிந்தது.

வேர் கொண்டது போல.

வீட்டில் கணவன் சமைத்திருந்தான். தவறுதலாக உப்பு அதிகமாக போட்டிருந்தான்.

குழந்தை சிரித்தது – “அப்பா சமைச்சா இப்படித்தான்.”

மாலதியும் சிரித்தாள்.

அந்த சிரிப்பில் – சோர்வும் இருந்தது, சந்தோஷமும் இருந்தது, நாளைக்கும் போக வேண்டும் என்ற உறுதியும் இருந்தது.

மூன்றும் சேர்ந்திருப்பதுதான் வாழ்க்கை என்று அப்போது புரிந்தது.

வேர்கள் ஆழமாக போனால் மட்டுமே மரம் உயரமாக வளரும்.

மாலதி வளர்ந்துகொண்டிருந்தாள்.