திருக்கற்றளி

திருக்கற்றளி (திரு + கல் + தளி)

தளி = கோவில் 

யூதேயா மலைகளின் தூசி வெண்மையாகவும் மெல்லியதாகவும் இருந்தது, சிமோனின் தொண்டையை உலர்ந்த சுண்ணாம்புப் படலம் போல மூடியது. அவர் அலெக்சாண்டிரியாவின் கடலோரச் சமவெளிகளிலிருந்து இருபது நாட்கள் நடந்திருந்தார்; அவருடைய செருப்புகள் தேய்ந்து மெலிந்திருந்தன, ஆனாலும் அவருடைய நடை வேகம் குறையவில்லை.

அவரோடு கூட, கலிலேயாவிலிருந்து வந்த குடும்பங்களும் தமஸ்குவிலிருந்து வந்த வணிகர்களும் மற்றும் பெருங்கடலைக் கடந்து வந்த பயணிகள் என நூற்றுக்கணக்கானோருமாக ஒரு தாளலயத்துடன் அசைந்தாடும் அலைபோலச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஆரோகண சங்கீதங்களைப் பாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

“பாருங்கள், சிமோன்!” என்று அவரது மனைவி மிரியம், அடிவானத்தை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டி மூச்சிரைக்கக் கூறினாள். 

அங்கே, ஒலிவ மலையின் உச்சியில், உலகம் பிளவுபட்டது போல் தோன்றியது. எருசலேம் பூமியின் நகரம் போல் தெரியவில்லை; அது ஒளியின் நகரம் போல் தோன்றியது. அதன் மையத்தில் திருக்கற்றளி (திருக்கோவில்) அமைந்திருந்தது, அது பளபளப்பான தங்கத் தகடுகளால் மூடப்பட்ட, பனி போன்ற வெண்மையான பளிங்குக் கற்களால் ஆன ஒரு மலை போல இருந்தது.

காலைச் சூரியன் அந்த ஆலயத்தின் மீது பட்டபோது, அதன் பேரொளி கண்களைக் கூசச்செய்தது, அதனால் சிமோனும் மிரியமும் ஹுல்டா வாயில்கள் வழியாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

அவர்கள் தெற்கில் உள்ள ஹுல்டா வாயில்கள் வழியாக உள்ளே நுழைந்தனர். அவர்கள் ஒரு கணம் கண்கூசும் வெயிலில் இருந்தனர், அடுத்த கணம் ஒரு பரந்த, குளிர்ந்த நிலத்தடி சுரங்கப்பாதை வழியாக நடந்து கொண்டிருந்தனர். அந்த மாற்றம் திடுக்கிட வைப்பதாக இருந்தது.

அவர்கள் வெளியே வந்து, கண்களை இமைத்தபடி மாபெரும் திருக்கற்றளியின் பரந்த வெளிக்குள் நுழையும் வரை, அவர்களின் காலடிச் சத்தம் வளைவான கூரைகளில் எதிரொலித்தது.

காளைகளின் முழக்கமும், ஆயிரக்கணக்கான புறாக்களின் பதட்டமான கூக்குரலும், மற்றும் பணம் மாற்றுபவர்களின் மேசைகளில் வெள்ளி நாணயங்கள் சிணுங்குகிற போது எழும் சலசலப்புமாக அந்தச் சத்தம் ஓர் உந்துதல் சக்தியாக இருந்தது.

வறுத்த இறைச்சி, அடர்த்தியான மரப் புகை மற்றும் “புனித தூபம்” ஆகியவற்றின் அடர்த்தியான, மயக்மூட்டும்  கலவையான வாசனையும், கால்பனம் மற்றும் தூபத்தின் ரகசிய கலவையும் சிமோனின் ஆடைகளில் ஒட்டிக்கொண்டது, இந்த வாசனையை அவர் பல வருடங்களாக கனவுகளில் உணருவார் என்று அவருக்குத் தெரியும்.

சிமோன் கோவிலின் உள்ளே நுழைந்து தனது ஆலய வரியைச் செலுத்த அரை சேக்கல் வெள்ளி நாணயங்களைக் கொண்ட சிறிய  பையை எடுத்துக்கொண்டு பெண்கள் முற்றத்தை அணுகினார். அவர் ஒரு எளிய விவசாயி எனவே இதுவே அவர் இறைவனுக்கு மிக அருகில்  செல்லக்கூடிய ஒரே வாய்ப்பாக இருந்தது.

பதினைந்து வளைந்த படிகளில் நின்றுகொண்டிருந்த லேவிய இசைக்குழுவினரை அவர் பார்த்தார்; அவர்களின் யாழ்களும் சுரமண்டலங்களும் எழுப்பிய இசையால் அவரது கால்களுக்குக் கீழே இருந்த கற்களிளே அதிர்வது போல் தோன்றியது.

உயரத்தில் இருந்த பெரிய வாயிலுக்கு மேலே, மனிதர்களின் உலகத்தை மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்திலிருந்து பிரிக்கும் நீல மற்றும் கருஞ்சிவப்புத் திரையை அவர் ஒரு கணம் கண்டார். காலைப் பலியின் புகை நேராக, அசைவற்ற தூண் போல வானத்தை நோக்கி எழுவதைப் பார்த்தபோது, ​​பயணத்தின் களைப்பு மறைந்து போனது.

நூற்றுக்கணக்கான மைல்கள் தொலைவில் வாழ்ந்தாலும், “நான் வீட்டில் இருக்கிறேன்,” என்று அவர் முணுமுணுத்தார். “ஒரு வருடத்தில் முதல் முறையாக, நான் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறேன்.”

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, சிமோனும் மிரியமும் கடற்கரையை நோக்கி நீண்ட நடைப்பயணத்தைத் தொடங்கியபோது, சிமோன் தலையைத் திருப்பிப்  பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்.

அவர்கள் நகர வாயில்களை நோக்கி இறங்கிச் சென்றபோது, ஏரோதின் கட்டுமானப் பணிகளின் பிரம்மாண்டம் அவர்களை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கியது.  

(கி.மு. 19ஆம் ஆண்டளவில் பெரிய ஏரோது மன்னன் எருசலேம் கோவிலைப் புதுப்பித்து விரிவுபடுத்தினார். எனவே அக்கோவிலுக்கு “ஏரோதின் கோவில்” (Herod’s Temple) என்னும் பெயர் ஏற்பட்டது.)

அந்தத் தடுப்புச் சுவர்கள், ஒரு சிறிய வீட்டின் அளவுள்ள பெரிய கற்களால் கட்டப்பட்டிருந்தன. அதைப் பார்த்தபோது, ஒரு மாபெரும் கோட்டையை நோக்கி ஊர்ந்து செல்லும் ஒரு எறும்பைப் போல சிமோன் உணர்ந்தார்.

பல மைல்கள் தொலைவில் கூட, கடைசியாகக் கோவிலின் பொன்னிறக் கூரை அடிவானத்தில் தெரிந்தது,  அது பழுப்பு நிற மலைகளுக்கு மத்தியில் ஒரு கலங்கரை விளக்கம் போலத் தோன்றியது.

“பொன்னிறக் கூரை மீது ஒளி பட்டுப் பிரதிபலிக்கும் விதம் கடலைப் போலவே இருக்கிறது,” என்று சிமோன் கிசுகிசுத்தார்.

அவர் கீழே குனிந்து சாலையோரத்தில் கிடந்த ஒரு சிறிய, சொரசொரப்பான வெள்ளைச் சுண்ணாம்புக் கல்லை எடுத்தார் அதைத் தன் இடை வாரில் செருகிக் கொண்டார். அது ஒரு சாதாரணக் கல்தான், ஆனால் மறையும் சூரியனின் ஒளியில், அவர் விட்டுவந்த மலையின் நினைவுகளைப் பிரதிபலித்து, அது அவர் கண்களைக் கூசச் செய்தது.