தாமதமான பதில்

சென்னையின் மத்தியில், ஒரு பன்னிரண்டாம் மாடி அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில், இரவு பத்து மணிக்கு மேல் சரவணன் தன் மடிக்கணினியை மூடினான். வீட்டில் ஒரே அமைதி. மனைவி ஷாலினி, குழந்தை அருளின் படுக்கையருகில் தூங்கிவிட்டாள். சரவணன் ஜன்னல் ஓரம் வந்து நின்றான். கீழே வாகனங்களின் வெளிச்சம் ஆறாக ஓடியது. அவன் நினைவு எட்டு வருடங்களுக்கு முன், தன் கிராமத்திற்குச் சென்றது.

அப்போது அம்மா காமாட்சி, வாசலில் நின்று கண்ணீர் வடித்தாள். “சரவணா, மாதம் ஒரு முறையாவது வா” என்றாள். அவன் “அம்மா, வேலை இருக்கு. போன் போட்டுக்கிறேன்” என்றான். அந்தப் போன் வருடத்திற்கு இரண்டு முறை ஆனது. பணம் மட்டும் தபால் ஆபீஸ் வழியாக மாதம் தவறாமல் போய்ச் சேர்ந்தது.

அம்மா படிக்க முடியாதவள். ஊர்ப் பள்ளி ஆசிரியர் முருகேசன், அவள் சொல்வதை எழுதி, தபாலில் அனுப்புவார். சரவணன் அந்தக் கடிதங்களைப் பிரித்துப் படிக்காமல், ஒரு பழைய இரும்புப் பெட்டியில் போட்டு வைப்பான். “பிறகு படிக்கலாம்” என்று. ஆனால் அந்தப் பிறகு ஒரு நாளும் வரவில்லை.

சரவணன் நினைத்தான்: நான் நல்ல வேலையில் இருக்கிறேன். மாதம் பணம் அனுப்புகிறேன். அம்மாவுக்கு என்ன குறை? ஆனால் பணம் பசியை மட்டும் போக்கும்; தனிமையைப் போக்காது என்பதை அவன் அப்போது உணரவில்லை.

ஒரு நாள் காலை, கிராமத்திலிருந்து போன் வந்தது. முருகேசன். “சரவணா, அம்மா இல்லை. நேற்று இரவு போய்விட்டாள்.” சரவணன் கையிலிருந்து போன் கீழே விழுந்தது. அவன் உடனே ஊருக்குக் கிளம்பினான். ரயிலில் ஏறியபோது, அவன் மனம் கல்லாக இருந்தது. ஆனால் கண்ணீர் வரவில்லை. ஏன் என்று தெரியவில்லை.

கிராமத்தில் வீடு பாழடைந்திருந்தது. முற்றத்தில் அம்மா உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலி, சாய்ந்து கிடந்தது. சமையலறையில் பாத்திரங்கள், அடுப்பு, எல்லாம் அப்படியே. சரவணன் வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தான். அலமாரியின் மேல் ஒரு இரும்புப் பெட்டி. அதைத் திறந்தான். உள்ளே நூற்றுக்கணக்கான கடிதங்கள். ஒவ்வொன்றும் அம்மா சொல்லி முருகேசன் எழுதியவை. அவன் கைகள் நடுங்கின.

முதல் கடிதம்: “சரவணா, நான் நலம். உன் அப்பா இறந்த பிறகு வீடு ரொம்ப அமைதியாக இருக்கு. உன் போன் வரும் என்று காத்திருக்கிறேன். நீ வரவில்லை. பரவாயில்லை. உன் வேலை முக்கியம்.”

இரண்டாவது: “சரவணா, உனக்கு ஒரு வாரம் முன்பு போன் செய்தேன். நீ ‘மீட்டிங்’ என்று வைத்துவிட்டாய். நான் புரிந்துகொண்டேன். ஆனால் அன்று இரவு முழுவதும் தூக்கம் வரவில்லை.”

மூன்றாவது: “சரவணா, உன் மனைவி ஷாலினி பற்றி நினைத்துப் பெருமைப்படுகிறேன். அவளை ஒரு முறையாவது என்னிடம் அழைத்து வரக் கூடாதா? நான் அவளுக்கு புடவை எடுத்து வைத்திருக்கிறேன்.”

நான்காவது: “சரவணா, எனக்கு மூட்டு வலி. நடக்க முடியவில்லை. முருகேசன் மருந்து கொண்டு வந்தார். நான் நலம். நீ கவலைப்படாதே.”

ஐந்தாவது: “சரவணா, இன்று உன் பிறந்தநாள். உனக்குப் பிடித்த பாயசம் செய்தேன். யாருக்கும் தெரியாமல் இரண்டு தட்டு சாப்பிட்டேன். உன் படத்திற்கு முன் வைத்தேன்.”

ஆறாவது: “சரவணா, உன் மகன் அருள் எப்படி இருக்கிறான்? அவன் புகைப்படம் அனுப்புவாயா? நான் பார்க்க ஆசைப்படுகிறேன். ஆனால் நீ அனுப்பவில்லை.”

ஏழாவது: “சரவணா, நேற்று இரவு கனவில் உன்னைப் பார்த்தேன். நீ சிறுவனாக இருந்தாய். என் மடியில் தூங்கினாய். காலையில் எழுந்து அழுதேன். யாருக்கும் சொல்லவில்லை.”

எட்டாவது: “சரவணா, எனக்கு ஒரு வாரம் முன்பு காய்ச்சல். முருகேசன் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லச் சொன்னார். நான் போகவில்லை. உனக்குத் தெரிந்தால் நீ வருவாய். உன் வேலை போய்விடும்.”

சரவணன் கடிதங்களை ஒவ்வொன்றாகப் படித்தான். ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் ஒரே வரி: “நான் நலம்.” ஆனால் ஒவ்வொரு கடிதத்திலும் ஒரு தனிமை மறைந்திருந்தது. அவன் அழ ஆரம்பித்தான். அழுகை வந்ததே தாமதமாக.

கடைசிக் கடிதம். தேதி: இரண்டு மாதங்களுக்கு முன். “சரவணா, எனக்கு உடல் நலம் இல்லை. முருகேசன் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லச் சொன்னார். நான் போகவில்லை. உனக்குத் தெரிந்தால் நீ வருவாய். உன் வேலை போய்விடும். நான் உன்னைப் பார்க்க ஆசைப்படுகிறேன். ஆனால் அது சுயநலம். நீ நலமாக இரு. உன் அம்மா.”

அந்தக் கடிதத்தின் பின்புறம் முருகேசன் எழுத்தில்: “சரவணா, இதை அனுப்ப வேண்டாம் என்று அம்மா சொன்னாள். அவள் சொன்னபடியே அனுப்பவில்லை. ஆனால் நீ வந்து பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். நீ வரவில்லை.”

சரவணன் அந்தக் கடிதத்தை மார்பில் அணைத்துக் கொண்டு அழுதான். “அம்மா… நான் வந்திருக்க வேண்டும். நான் பணம் அனுப்பினால் போதும் என்று நினைத்தேன். நான் முட்டாள்.”

அடுத்த நாள், முருகேசனைப் பார்க்கச் சென்றான். “ஐயா, அம்மா சொன்ன கடைசி வார்த்தை என்ன?” என்று கேட்டான். முருகேசன் கண்களைத் துடைத்தார். “‘சரவணன் சாப்பிட்டானா?’ என்று கேட்டாள். அதுதான்.”

சரவணன் கிராமத்தை விட்டு சென்னைக்குத் திரும்பவில்லை. அவன் வேலையை ராஜினாமா செய்தான். ஊரில் உள்ள பள்ளியில் கணினி ஆசிரியராகச் சேர்ந்தான். ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் மாணவர்களுக்கு “உங்கள் பெற்றோருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுங்கள்” என்று சொல்லிக் கொடுத்தான். முதல் நாள், அவன் தன் அம்மாவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான்: “அம்மா, நான் நலம். நீ நலமா? இந்தக் கடிதம் வெறும் காகிதம். ஆனால் இதைப் படிக்க நீ இல்லை. மன்னித்துவிடு.”

அந்தக் கடிதத்தை அவன் அம்மாவின் சமாதியில் வைத்தான். காற்று வீசியது. கடிதம் பறந்து, மழையில் நனைந்து, கரைந்தது. ஆனால் சரவணன் மனதில் அது என்றும் கரையாத காயமாக இருக்கும்.