கதையாசிரியர் தொகுப்பு: அனுராதா ரமணன்

5 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

குற்றால டூரும்…கஷ்டமித்ர பந்துக்களும் !

 

  சுற்றுலாவுக்கும் எங்கள் குடும்பத்துக்கும் ரொம்ம்ம்ம்ப தூரம். இந்தக் காலம் போல அரையாண்டு விடுமுறைக்கு ‘பிக்னிக்’, கோடை விடுமுறைக்கு ‘லாங் டூர்’ என்று போவதெல்லாம் என்னவென்றே தெரியாது எங்களுக்கு! ஆக, டீன்–ஏஜில் எனக்கும் என் சகோதர, சகோதரிகளுக்கும் டூர் என்பது ஒரு அந்நிய வார்த்தை… அவ்வளவுதான்! எப்போதாவது அப்படி புறப்பட்டால்… சென்னையில் பாட்டியிடம் வளர்ந்த நான், பெட்டி படுக்கை கட்டிக் கொண்டு மேட்டூரில் இருந்த என் பெற்றோர் வீட்டுக்குப் போவேன். வருஷம் தவறாமல்… ஏப்ரல், மேயில் என்


கதவைச் சாத்து…காதோடு பேசணும்

 

  முதலில் வாசற்கதவைச் சாத்தி விட்டு வருகிறீர்களா… ஏனென்றால், இது நமக்குள் பேச வேண்டிய விஷயம்… நண்டு, சிண்டுகள் கேட்டால் போச்சு… தெரு முழுக்க ஒலிபரப்பி, நம்மை பீஸ் பீஸாக்கி விடும். புருஷர்களுக்கா… ஊம்ஹ§ம்… மூச்சு விடக் கூடாது. ஏற்கனவே வெறும் வாயை மெல்லுபவர்களுக்கு ‘பாப்கார்ன்’ கொடுத்த மாதிரி. ‘அப்படி என்ன ரகசியம்’ என்கிறீர்களா… எல்லாம் நம்மைப் பற்றித்தாங்க! நமக்கு என்ன குறைச்சல்? எதுலேதான் குறைச்சல்? கைவேலையாகட்டும்; கம்ப்யூட்டர் ஆகட்டும்… நம்மை அடிக்க யாரும் இல்லை. நேற்றுகூட


இரவல் தொட்டில்

 

  இன்னும் அன்னம் வரவில்லை. வாசல் இரும்புக் கிராதியின் சத்தம் கேட்கும்போது எல்லாம் விசுவம் எட்டிப் பார்த்து ஏமாந்தான். அப்பா இடை ரேழியில் இருந்து செருமினார்… ”இன்னும் அவ வரல்லே போல இருக்கே?” ”வந்துடுவா.” அதற்கு மேலும் அங்கே நிற்கச் சக்தி அற்றவனாகக் கூடத்துக்கு வந்தான். ஊஞ்சல் பலகையில் ஒரு காலை மடித்து, ஒரு காலைத் தொங்கவிட்டபடி, குறுக்குவாட்டில் அமர்ந்து, ஒற்றையாய் பல்லாங்குழி ஆடிக்கொண்டு இருந்த அம்மா இவனை நிமிர்ந்து பார்த்து, ”ஒரே ஊர்லேயே பிறந்த வீடு


விறைத்த சோறும் பக்கோடாத் தூளும்!

 

  ஆட்டோவில் இருந்து முத்துலட்சுமி இறங்குவதைப் பார்த்துவிட்டு, வீட்டு வாசலில் மற்ற சிறுசுகளுடன் கதை பேசிக்கொண்டு இருந்த பாவாடை தாவணி உள்நோக்கி ஓடியது. உள்ளே போனவள், தன்னைப் பெற்றவளிடம் என்ன சொல்லிஇருப்பாள் என்று முத்துலட்சுமிக்குத் தெரியும். “அம்மா… ஓடிப் போன அத்தை வந்திருக்கா!” பட்டு, சங்கரிக்குப் பிறகு பிறந்தவள் முத்துலட்சுமி. அவள் தன் பதினேழு வயசில் காதலினாலோ அல்லது காதல் போன்றதொரு பிரமையினாலோ, தலித் இளைஞன் ஒருவனுடன் ஓடிப் போக, அந்தக் குடும்பத்து அங்கத்தினர் பெயர் அட்டவணையிலிருந்து


அறிந்தும் அறியாமலும்…

 

  ‘‘ஏண்டா… ஏண்டா இப்படி, இங்கே வந்தும் அடிச்சுக்கறேள்… காசிக்கு வந்தும் கர்மம் தொலையலேடா! அஞ்சு வருஷம் முன்னாலே போனவர், என்னையும் அழைச்சிண்டு போயிருக்கப் படாதா..?” மாடி வெராந்தாவில் நின்றுகொண்டு அந்த அம்மாள் அழுதாள். அடுத்தாற்போல கரகரப்பான, ஆளுமை நிறைந்த ஆண் குரல் இரைந்தது… “இந்தா, கத்தி என் மானத்தை வாங்கினே… இப்பவே நான் குடும்பத்தோட ரயில் ஏறிடுவேன்.” அப்புறம் பேச்சுமூச்சில்லை. அன்னம்மா தனக்குள் சிரித்துக் கொண்டாள். இன்று நேற்றில்லை… இந்த நாற்பது வருடங்களில் அவளும் எத்தனை