ஸ்க்ரைப்

“மிஸ்டர் ராஜேந்திரன்… ஸ்க்ரைப்..?”

“யெஸ் ஸார்…”

“முத்துலட்சுமி என்கிற மாணவி, கற்றல் குறைபாடு, முதுகுத்தண்டுவட பாதிப்பு, மேலும் சில காம்ப்ளிகேஷன்ஸ் உள்ள மாற்றுத்திறனாளி. ரொம்ப சென்சிடிவ்.தேர்வெழுத, அதிகப்படியா அலாட் பண்ணியிருக்கிற ஒருமணி நேரத்தையும் முழுமையா யூஸ் பண்ணிப்பா…!”-சொல்லியபடியே தேர்வறைக் கான பையைக் கொடுத்தார், தலைமைத் தேர்வுக் கண்காணிப்பாளர்.

தேர்வறைக்குள் வந்தார், ராஜேந்திரன். குப்புறப் படுத்திருந்த முத்துலட்சுமி முழங்கையை தலையணையில் முட்டுக் கொடுத்தபடி நிமிர்ந்தாள். முகமன் கூறினாள்.

விடைத்தாள் தயார்; வினாத்தாளும் வந்தது.

“சார்! நான் நல்லாவே பிரிபேர் பண்ணியிருக்கேன்… கேள்வியைப் படிச்சிச் சொல்லுங்க….நான் சிந்திச்சிப் பதில் சொல்றேன். நான் சொல்ற பதில் சரியானாலும் தவறானாலும் எடிட் பண்ணாம பேப்பர்ல எழுதிடுங்க…!” மிகமிகப் பொறுப்புணர்வோடு கேட்டுக்கொண்டாள், முத்துலட்சுமி.

பல்வகைக் குறைபாடுகளையும் மோதி மிதித்து அமுக்கி, அலட்சியப் படுத்திவிட்டுக் கம்பீரமாய் மேலெழுந்து நிற்கும் முத்துலட்சுமியின் உழைப்பு, உண்மை,, தன்னம்பிக்கை அனைத்தையும் வியந்தபடியே, நான்கு மணி நேரம் அவளுக்காகத் தேர்வு எழுதினார், ராஜேந்திரன்.

‘இந்த வயசுக்கு மேலே, ராவும் பகலுமா உட்கார்ந்து ‘டெட்’ க்குத் தயார் செய்து எழுதி, பாஸ் பண்ணி…இதெல்லாம் நடக்கற காரியமில்லே! ஆசிரியர் தொழிலுக்கு முழுக்குப் போட்டுட்டு, வேற வேலை பார்க்க வேண்டியதுதான்!”- என்ற முடிவிலிருந்தார், ராஜேந்திரன்.

ஆனால், வேலை முடிந்தபின் வீட்டுக்குப் போகாமல், பணி நிரந்தரத்திற்காக அரசு நிர்பந்திக்கும் ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வுக்கு விண்ணப்பம் செய்வதற்காகத் தன்னம்பிக்கையோடு டி.இ.ஓ. அலுவலகம் நோக்கி நடந்தார்!

– போத்தீஸ் (புதுச்சேரி) ஜவுளி நிறுவனம் நடத்திய ‘தன்னம்பிக்கைக் கதைகள்’ போட்டியில் பரிசுபெற்ற கதை.

– அனிச்சம், ஜூன், 2026.