கதையாசிரியர் தொகுப்பு: எம்.சேகர்

11 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சாம தான பேத தண்டம்

 

 கடவுள் நம் குற்றங்களை மன்னிக்கலாம் – ஆனால், மனிதர்கள் உருவாக்கிய சில நியதிகள் அவ்வாறு மன்னிப்பதில்லை -வில்லியம் ஜேம்ஸ் (1842 – 1910) சாவதற்கு அஞ்சேல் ‘குணா எங்கேடா இருக்க. அண்ணன போட்டுட்டாங்கடா’ மறுமுனையிலிருந்து பதட்டத்துடன் வந்தது கோபியின் குரல். ‘நீ வீட்டுக்குப் போகாத. வேற எங்காவது போயி தங்கிக்க. உன்னத்தா தேடிக்கிட்டு இருக்கானுங்க. அண்ணன என்யூஎச்ல சேத்திருக்கோம். அண்ணிக்கு தகவல் சொல்லிட்டோம். நீ இங்கயும் வந்துடாத. பாத்து இருடா’ கோபி சொன்னது நினைவில் நின்றது. அவனின்


அட்டைப்பெட்டிப் படுக்கையும் வெள்ளைத்தாடித் தாத்தாவும்

 

 வானம் அப்போதுதான் தலையோடு குளித்துவிட்டு வந்து கூந்தலைக் காய உலர்த்தி வைக்கும் பருவப்பெண் போல் புதிதாய்ப் படர்ந்திருந்தது. கருமை சிறிதும் கலவாத வெண்மண்டலங்களும் தூய நீலமுமாய் மேகங்கள் பின்னலிட்ட பள்ளிப்பெண்களின் கூந்தல்களைக் கோர்த்துக் கட்டியதாக நீண்டுக் கொண்டிருந்தது. இரவுமழையின் ஈரம், காற்று மண்டலத்தில் இன்னமும் கரையைத் தொடும் தொடர் அலையாக அலைந்து கொண்டிருந்தது. வேலைக்குக் கிளம்பும் போதே, ‘மழை திரும்பவும் வர்ற மாறி இருக்கு. . . கொட எடுத்துக்கிட்டு போங்க ‘ என உமா சொன்னது


நானும் மனைவியானேன்

 

 நானும் மனைவியானேன். ஒரு நல்ல மனைவியானேன். ஒரு கணவனைப் புரிந்து நடந்துகொள்ளக்கூடிய ஓர் அன்பான மனைவியானேன். கணவன் என்பவன் எப்படிப்பட்ட குணமுடையவனாக இருந்தாலும் அதை மனதார ஏற்றுக்கொள்ளும் மனைவியானேன். பதின்ம வயது வாழ்க்கையை என்னவென்று அறிந்துகொள்ளாமலேயே அடுத்த கட்ட வாழ்க்கையை நோக்கி நகர்த்தப்பட்டுவிட்டேன். அதுக்குள்ள என்ன கல்யாணம் என்ற தோழிகளின் கிண்டலையும் உறவுக்காரர்களின் பார்வையையும் நான் பெருசாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. சொல்பவர்கள் எப்போதும் ஏதாவது சொல்லிக்கொண்டுதான் இருப்பார்கள். அது அவர்களின் தன்மை. அவர்களின் பார்வையின் சுமையைவிட என் தோளில்


மனவீதிகளும் தெருக்கொடிகளும்

 

 “ஏய் வந்ததும் வராததும் எங்கேடி போன?” அம்மா கேள்வியால் என்னை அறைந்தாள். பார்வையை மட்டும் பதிலாய் வீசிவிட்டு என் அறைக்குள் நுழைந்தேன். பின்னாடியே அம்மாவின் நிழல் என்னைத் துரத்தியது. “ஏண்டி கேக்குறன்ல….திமிரா…” அவள் குரலும் என்னைத் திட்டியது. “அம்மா என்னம்மா பிரச்சனை உனக்கு? வந்ததும் வராததுமா?” “ஏண்டி நான் உனக்கு பிரச்சன பண்றனா? சொல்லுவடி சொல்லுவ..ஏன் பேசமாட்ட.. அவ இப்படிப் பேச சொல்லிக் கொடுத்தாளா?” “அம்மா” “என்னடி” “போம்மா…. அடுப்புல ஏதாவது வேல இருந்தா போய் செய்மா…..வீட்டுக்கு


ஐந்து லட்சம்

 

 ‘எப்படிங்க உங்களால இப்படி இருக்கமுடியுது? அதப்பத்தி உங்களால பேச முடியலனா உங்க தம்பிகிட்ட நா பேசுறேன். நாம எப்படிங்க சும்மா இருக்கமுடியும்? நீங்க ஒன்னும் பெரிய பணக்காரன் இல்ல. உங்களுக்கும் நாலு பிள்ளங்க இருக்கு. மூத்த பொண்ணுக்கு நிச்சயமும் ஆயிடிச்சி. கல்யாணம் பண்ணனும். அடுத்தவன் ஆஸ்திரேலியாவில் படிச்சிகிட்டு இருக்கான். எவ்வளவு செலவு இருக்கு. அது உங்க பணங்க. அத கேட்க ஏங்க இவ்வளவு யோசிக்கிறீங்க?’ காயத்ரி வைத்த கண் வாங்காமல் அவனைப்பர்த்து நின்றாள். அவள் கணவன் பதில்


இரண்டு இருபது காசு

 

 காலையிலதான் பாத்துட்டு வந்தேன். அதுக்குள்ள இப்படி…… எதிர்பார்க்கல. மனத்துக்குள் திடீரென்று ஒரு கனம் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டது. ஹாலில் தெரிந்த மின்னிலக்கக் கடிகாரம் மணி விடியற்காலை நான்கு இருபது என்று காட்டிக்கொண்டிருந்தது. தம்பிதான் தகவலைச் சொன்னான். வழக்கம்போல் தூக்கத்தில் முட்டிக்கொண்டுவரும் மூத்திரத்தை அடக்க முடியாமல், பாத்ரூம் சென்றுவிட்டு வரும்போது இடதுபுற அறையில் இருக்கும் பாட்டியிடமிருந்து ஏதாவது ஒரு புலம்பல் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும். தாத்தா பிப்ரவரி மாதம் இறந்ததிலிருந்து அந்தப் புலம்பல் இன்னும் அதிகமாகிப்போனது. வயசானா அப்படித்தான் என விட்டுவிட்டோம். இன்று


மன அழல்

 

 திரு. பரந்தாமன் அன்றைய மாலைப்பொழுதில் மிச்சமிருக்கும் வயதைத் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டிற்கு வந்தார். இதுநாள்வரையிலான வாழ்க்கை அவருக்குத் தூக்கிப்போட்டுவிட்டுப் போகும் காகிதக் குப்பைகளாகத் தெரிந்தது. ஏறக்குறைய அவரின் பெரும்பாலான வாழ்க்கையின் பக்கங்கள் எழுதப்பட்டு இறுதி அத்தியாயத்துக்காக மட்டும் காத்திருப்பதாக அவருக்குத் தெரிந்தது. மனம் வெறும் வெறுமைகளை மட்டுமே தாங்கிக்கொண்டு இருப்பதாகத் தோன்றியது. மற்றவர்களைப் போலத்தான் அவரின் வாழ்க்கையும். ஓர் அலுவலகத்தின் சாதாரண அலுவலராக அதற்கான வழக்கமான தகுதிகளுடன் ஒரு வேலையோடு ஆரம்பமானது. கடின உழைப்பு அதே அலுவலகத்தில் ஒரு


படையல்

 

 ‘அன்பு, நீ இங்க தங்கக்கூட வேணாம், கொஞ்ச நேரம் வந்துட்டாவது போ…அது போதும்’ அந்தக் குரல் அடிக்கடி என்னைத் தொந்தரவு செய்துகொண்டேயிருந்தது. இதுநாள்வரையில் இதைப்பற்றி நான் யோசித்துப் பார்த்ததுகூட கிடையாது. அப்படி யோசிக்க நேரமும் அவசியமும் இருந்ததும் இல்லை. காலையில் அவசர அவரமாக எழுந்து அலுவலகம் செல்லவே நேரம் சரியாக இருக்கும். தங்கியிருக்கும் அந்த வாடகை வீட்டிலிருந்து அந்த அலுவலகம் அப்படியொன்றும் அதிக தூரமில்லைதான். இருந்தாலும் இந்த நகரத்து வாழ்க்கையில் ஓடிக்கொண்டேயிருக்க வேண்டும். சிறிது தாமதித்தாலும் சற்று


அப்பாவின் படகு

 

 அப்பா மீண்டும் பழையபடி ஆரம்பித்துவிட்டார். இந்த வார இறுதியில் தஞ்சோங் ஈராவ் கம்பத்துக்குச் சென்றபோது பலகைக் கடைக்காரன் ஆமெங்கின் பேச்சின் ஊடே என்னால் இதை அறிந்துகொள்ளமுடிந்தது. அம்மாவுக்குக் கூட இந்தப்போக்குப் பிடிக்வில்லை. முன்பிருந்தே அண்ணனுக்கும் இது பிடித்ததில்லை. ஏன் எனக்கும்கூட இது பிடிக்கவில்லைதான். ஆனால் அப்பாவுக்கு முன் இந்தப் பிடித்தமில்லை என்பது எதுவும் செய்ய முடியாத ஒரு சூழல்தான். அம்மாவுக்கு அப்பாவை எதிர்த்துப் பேசவோ தட்டிக்கேட்கவோ திராணியில்லை. அவள் வளர்ந்து வாழ்ந்துவரும் சூழல் அப்படி. அம்மாவைப் பொருத்தவரை


தாய்

 

 ‘அப்பா, இனிமேல் நா அந்த வீட்டுல இருக்கமுடியாது, என்னை இப்பவே வந்து கூட்டிக்கிட்டுப்போங்க’ மகள் யாழினி கூறியதைக்கேட்டதும் அதிர்ந்துதான் போனான் சுப்பரமணியம். தான் ஓட்டிக்கொண்டிருந்த கம்பெனியின் வேனை பி.ஐ.ஈ. நெடுஞ்சாலையின் ஓரமாகச் சிக்னெலைப் போட்டு நிறுத்திவிட்டு, ‘இப்ப என்ன ஆச்சு?’ ‘முடியலப்பா, இனிமே நா அங்க போகமாட்டேன், பள்ளி முடிஞ்சு பஸ் ஸ்டோப்புல வேய்ட் பண்றேன்’ அவனின் பதிலுக்குக்கூட காத்திராமல் போனை வைத்துவிட்டாள். என்ன செய்வது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. மணியைப் பார்த்தான். மணி 6.30. பள்ளி