ஹார்மோனியம்

மேற்கு தொடர்ச்சி மலையின் மடியில் வீற்றிருக்கும் நெல்லியம்பதியில், கார்த்திகை மாதத்து பெருமழை ஓயாமல் பெய்து கொண்டிருந்தது. தேயிலைத் தோட்டங்களின் பச்சை நிறத்தை மூடியிருந்த அடர் மூடுபனிக்கு நடுவே, “மேகக் கூடு” என்ற பழமையான மர பங்களாவிலிருந்து அந்த ஹார்மோனிய இசை ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆனந்த் விரல்கள் ஹார்மோனியக் கட்டைகளில் மிதந்தன. அவனது இசை மலையிறங்கும் அருவியைப் போலச் சீராகவும், உள்ளே இருக்கும் ஏதோ ஒரு சோகத்தை வெளிப்படுத்துவதாகவும் இருந்தது. சென்னையின் புகழ்பெற்ற இசைக்கலைஞனான அவன், தன் இசையின் ஆன்மாவைத் தொலைத்துவிட்டதாக உணர்ந்தபோது, இந்த அமைதியான நெல்லியம்பதிக்கு ஒதுங்கியிருந்தான்.

அன்றைய மழை இரவில், பங்களாவின் எதிரே இருந்த பழமையான சிவன் கோயில் மண்டபத்தில் ஒரு சலங்கை ஒலி கேட்டது. ஆனந்த் தன் வாசிப்பை நிறுத்திவிட்டு, ஜன்னல் வழியே பார்த்தான்.

மண்டபத்தின் விளக்கு வெளிச்சத்தில் ரூபா ஆடிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவள் நெல்லியம்பதி தேயிலைத் தோட்ட தொழிலாளியின் மகள். பரதநாட்டியத்தில் பேரார்வம் கொண்டவள், ஆனால் வறுமை அவளது கனவுகளுக்குச் சங்கிலியாக இருந்தது. பெய்யும் மழையின் தாளத்திற்கு ஏற்ப, காற்று வீசும் திசைக்கு ஏற்ப அவள் கால்கள் சலங்கையோடு இணைந்து தத்தகித்தன. மழையும் அவளது நாட்டியமும் ஒன்றுடன் ஒன்று உரையாடுவது போலிருந்தது.

ஆனந்த் மெல்ல ஹார்மோனியத்தை எடுத்துக்கொண்டு மண்டபத்தை நோக்கிச் சென்றான். எந்த வார்த்தையும் பேசாமல், அவள் ஆடும் அடவுகளுக்கு ஏற்ப ஹார்மோனியத்தில் ரேவதி ராகத்தை மீட்டத் தொடங்கினான்.

அவன் இசை வேகம் எடுக்க, ரூபாவின் நிருத்தியமும் வேகம் எடுத்தது. மழையின் ஓசையும், ஹார்மோனியத்தின் நாதமும், சலங்கையின் ஒலியும் அந்த மலைக் கிராமத்தின் இரவை ஒரு மாய உலகமாக மாற்றின. ஆட்டத்தின் முடிவில், மூச்சிரைக்க நின்ற ரூபா, ஆனந்தைப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தாள்.

“உங்கள் இசைக்கு ஒரு விசித்திரமான சக்தி இருக்கிறது, இதில் மழை நனைவது போலத் தெரிகிறது,” என்றாள் ரூபா.

“உன் நாட்டியத்தில் இந்த மலையின் உயிர்ப்பு இருக்கிறது,” என்றான் ஆனந்த்.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் மழை தீவிரமடைந்தது. ஆனால், தினமும் மாலையில் மண்டபத்தில் சந்திப்பது இருவருக்கும் வழக்கமானது. ஆனந்த் அவளுக்குப் புதிய ராகங்களின் தாளங்களை அமைத்துக் கொடுத்தான்; ரூபா தன் ஆட்டத்தால் அவனது இசையில் இழந்த ஜீவனை மீட்டுக் கொடுத்தாள். இருவருக்குள்ளும் காதல் அரும்பியது, ஆனால் அதை வார்த்தைகளால் அவர்கள் பரிமாறிக்கொள்ளவில்லை. இசையும் நாட்டியமுமே அவர்களின் மொழியாயின.

மழைக்காலம் முடியும் தருவாயில், ஆனந்திற்குச் சென்னையிலிருந்து ஒரு பெரிய இசை நிகழ்ச்சிக்கான அழைப்பு வந்தது. அது அவனது வாழ்க்கையின் திருப்புமுனை. அவன் செல்ல வேண்டிய நாள் வந்தது.

அன்று காலை பனி விலகியிருந்தது. ஆனந்த் கிளம்புவதற்கு முன் கோயிலுக்கு வந்தான். ரூபா அங்கு காத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“நான் மீண்டும் வருவேன், ரூபா. என் அடுத்த இசைப் பயணம் உன்னோடுதான்,” என்றான் ஆனந்த்.

அவள் தன் சலங்கையிலிருந்து ஒரு சிறிய மணியைக் கழற்றி அவனிடம் கொடுத்தாள். “இந்தச் சலங்கை ஒலி இருக்கும் வரை என் ஆட்டம் நிற்கும்; உங்கள் இசை இருக்கும் வரை நான் ஆடிக்கொண்டிருப்பேன்,” என்றாள்.

ஆனந்த் ரயிலில் ஏறும்போது, நெல்லியம்பதியின் மேகக்கூட்டங்களுக்கு இடையே சூரிய ஒளி லேசாக எட்டிப்பார்த்தது. அவன் கையில் இருந்த சலங்கை மணி, ஹார்மோனியப் பெட்டியின் மீது பட்டு மெலிதாக ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது—அடுத்த மழைக்காலத்தில் மீண்டும் இணைவோம் என்ற நம்பிக்கையோடு.