கோவை மல்லிகை

கோவையின் சிங்காநல்லூர் சந்தையில் அன்புவின் பூக்கடை. மல்லிகை, ரோஜா, கனகாம்பரம் என வாசனை பரவும். தினமும் காலையில் மீனா அங்கு வருவாள். ஒரு கொத்து மல்லிகை வாங்கிவிட்டு, புன்னகையோடு செல்வாள். அந்தப் புன்னகையில் அன்பு தொலைந்துபோனான்.

ராஜூ, அன்புவின் நண்பன். “வெறும் பூ விற்றுக்கொண்டே இருக்காதே. மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்லு” என்று தூண்டுவான்.

மீனாவின் அக்கா சந்திரா. சந்திராவுக்கு ராஜூவுடன் திருமணம் நிச்சயமாகிறது. நிச்சயதார்த்தத்திற்கு மல்லிகை மாலை அன்புவின் கடையில் ஆர்டர் செய்யப்படுகிறது. அப்போதுதான் மீனாவின் தந்தை, “மீனாவுக்கு கோவையில் பெரிய வியாபாரி மகன்” என்று சொல்கிறார்.

மீனாவின் கண்கள் கலங்குகின்றன. அன்பு அவளைப் பார்த்து, “உனக்கு இஷ்டமா?” என்று கேட்கிறான்.

“இல்லை” என்று தலைகுனிகிறாள் மீனா.

சந்திரா விஷயத்தை அறிந்து, ராஜூவுடன் மீனாவின் வீட்டுக்கு வருகிறாள். ராஜூ, “அன்பு நல்லவன். உழைப்பாளி. கடை சின்னதுதான்; ஆனால் மனசு பெரியது” என்கிறான்.

மீனாவின் தந்தை மறுக்கிறார். “பூக்கடைக்காரனா என் மகளைக் கட்டிக்கொடுக்க?”

சந்திரா–ராஜூ திருமணத்திற்கு பெரிய மண்டபம். ஐநூறு பேர். மல்லிகை மாலை, வாழை மரம், பூ அலங்காரம். முழுப் பொறுப்பையும் அன்பு ஏற்கிறான். இரவு முழுவதும் உழைத்து, மண்டபத்தை அழகாக அலங்கரிக்கிறான். விருந்தினர்கள் வியந்து பாராட்டுகிறார்கள்.

மீனாவின் தந்தை அன்புவின் திறமையைப் பார்க்கிறார். ராஜூ அவரிடம், “இவன் உங்கள் மகளை நல்லா பார்த்துப்பான்” என்கிறான்.

திருமண மண்டபம் மல்லிகை வாசனையில் நிறைந்திருக்க, அன்பு மீனாவைப் பார்க்கிறான். மீனா மெதுவாக அவன் கையில் ஒரு மல்லிகைப் பூவை வைக்கிறாள். தந்தை அருகில் வந்து, “கோவை மல்லிகை வாசனை போல, உங்க அன்பும் நிலைக்கட்டும்” என்று ஆசீர்வதிக்கிறார்.

அன்பு மீனாவின் கைகளைப் பிடிக்கிறான். சந்திரா, ராஜூ சிரிக்கிறார்கள். கோவை வானத்தில் நிலா பிரகாசிக்கிறது.