பிழி திறன்

பிழி திறன் (Squeezing Capacity / Extraction Efficiency)

“இனிக்கும் சர்க்கரையும்… கசக்கும் கரும்பு விவசாயிகளின் வாழ்வும்”

“வியர்வையின் இனிப்பு… கண்ணீரின் கசப்பு…”

“என்னங்க! நாளைக்கு விநாயகர் சதுர்த்தி கும்பிடணும் இல்ல?”

“கண்டிப்பா கும்பிடணும்மா! ஏன், உனக்கு திடீர்னு சந்தேகம் வந்துடுச்சா?” என்று கேட்டார் கேசவன்.

“இல்ல. நீங்க செய்தித்தாளைப் புரட்டிக்கிட்டு உட்கார்ந்திருக்கிறதைப் பார்த்தா, விநாயகர் சதுர்த்தி கும்பிடணும்கிற எண்ணமே இல்லையோன்னு நினைச்சேன்,” என்றாள் பவித்ரா.

“லண்டன்ல நடக்குற கார் ரேஸிங் பத்தி செய்தி வந்திருக்கு. நம்ம ஊர் பிரமுகர்கள் எல்லாம் போயிருக்காங்க இல்லையா? அதைப் பற்றித்தான் படிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.”

“அந்தச் செய்தியைப் படிச்சுட்டு ஒரு கிலோ சீனி வாங்க முடியுமா? இல்ல கொழுக்கட்டை மாவுதான் வாங்க முடியுமா? போய் வேலையைப் பாருங்க.”

பவித்ரா அத்துடன் நிற்கவில்லை.

“பொழுதுக்கும் தொலைக்காட்சியில் கிரிக்கெட், BRICS மாநாடு, அவர் இங்கே வந்தார், இவர் அங்கே போனார் என்று செய்தி. யார் எங்கே போனாலும்

நமக்கு ஒரு சல்லி பைசாவுக்குப் பிரயோஜனம் இல்லை. போன மாதம் கரண்ட் பில் மூணு மடங்கு வந்துச்சு. அப்ப வாயை மூடிக்கிட்டு போய்க் கட்டிட்டு வந்தீங்களே! அதுபோல இந்தச் செய்திகளைப் பார்த்துக்கிட்டு உட்காராம, ஆகுற வேலையைப் பாருங்க.”

கேசவன் சரியென்று லுங்கியை மடித்துக் கட்டிக்கொண்டு, கட்டைப் பையை எடுத்துக் கொண்டு சூப்பர் மார்க்கெட்டுக்குப் புறப்பட்டார்.

“I am Madam!”

சூப்பர் மார்க்கெட்டில் இருந்த விற்பனையாளரிடம் கேட்டார்:

“மேடம், இந்தக் கொழுக்கட்டை மாவு, பாகு வெல்லம், சர்க்கரை எல்லாம் எங்கே இருக்கு?”

“அங்கே பாருங்க சார். கூட்டமா இருக்குல்ல? அங்கதான் இருக்கு. மெதுவா போங்க சார். ஸ்டாக் நிறைய இருக்கு,” என்றாள் அந்தப் பெண்.

அருகில் இருந்த இன்னொரு பெண் சிரித்துக்கொண்டு,

“என்னாடி, அந்த சார் உன்னை மேடம்னு மரியாதை கொடுக்குறார். அவ்வளவு கெத்தா நீ?” என்றாள்.

அந்தப் பேச்சு கேசவனின் காதில் விழுந்தது.

அவர் அவளருகே சென்று மெதுவாகச் சொன்னார்:

“பாப்பா, இந்தச் சின்ன வயசிலேயே குடும்பத்துக்கு பொருளாதார ரீதியாக உதவணும்னு, கால் கடுக்க

நின்னு வேலை செய்ற நீங்க எல்லாருமே மதிக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.”

“உங்களை ‘பாப்பா’ன்னு கூப்பிட்டதும் உங்கள் முகம் சுருங்கிடுச்சு. ‘மேடம்’ன்னு கூப்பிட்டதும் முகத்தில் சிரிப்பு வருது. இல்லையா?”

“நம்மள மாதிரி நடுத்தர வர்க்கத்தினர் தான் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதை கொடுத்து, மரியாதையைப் பெறணும். புரிஞ்சுதா மேடம்?”

இரு பெண்களும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர்.

“நீங்க போய் உங்க வேலையைப் பாருங்க மேடம். நான் என் வேலையைப் பார்க்கிறேன்,” என்றாள் ஒரு பெண்.

“சரி மேடம்,” என்றாள் மற்றொருத்தி.

அவர்களுக்குள் ஒரு புதிய தன்னம்பிக்கை பிறந்தது.

“I am Madam!”

“Yes!” என்று இருவரும் முழங்கையை மடித்து உற்சாகப்படுத்திக்கொண்டனர்.

சிறிது நேரத்தில் அந்த உற்சாகம் சூப்பர் மார்க்கெட்டில் இருந்த மற்ற பணியாளர்களிடமும் பரவியது. கேசவன் மூட்டிய சிறிய உற்சாகப்பொறி, கடை முழுவதும் பரவிவிட்டது.

அதைப் பார்த்த மேலாளர் ஆச்சரியப்பட்டார்.

“காலையில டீ மட்டும்தான் குடிச்சீங்களா? இல்ல வேற ஏதாவது உற்சாக பானம் குடிச்சீங்களா? வேலையெல்லாம் சுறுசுறுப்பா இருக்கே!”

கேசவன் அதையெல்லாம் கவனிக்காமல், கொழுக்கட்டை மாவு, பாகு வெல்லம், சர்க்கரை இருக்கும் பகுதியை நோக்கிச் சென்றார்.

அப்போது ஒரு கிராமத்து மனிதர் தடுமாறியபடி உள்ளே வந்து எதையோ தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஐயா, என்ன வேணும்? யார் நீங்க?” என்று கேட்டார் கேசவன்.

“தம்பி, நான் புதுக்கோட்டை மாவட்டம் குன்னாண்டார்கோயில் பக்கம் இருக்கிற கிராமத்துலேர்ந்து, இங்க எங்க மவ வீடுக்கு வந்தேன். நாளைக்கு கொழுக்கட்டை சுடணும்னு சொல்லி, சாமான் வாங்கிட்டு வரச் சொன்னிச்சி.”

“எங்க புதுக்கோட்டையிலேயும் இந்த மாதிரி சூப்பர் மார்க்கெட் இருக்கு. ஒரு தடவை போயிருக்கேன். அங்கே நான் காய்ச்சித் தயாரிச்ச வெல்லம், சர்க்கரை எல்லாம் வித்துக்கிட்டு இருந்தாங்க. ஆனா விலை மூணு மடங்கு இருந்துச்சு.”

“அதான் இங்க யார் காய்ச்சின வெல்லம் இருக்குன்னு பார்க்க வந்தேன். அப்படியே சாமானும் வாங்கிக்கலாம்.”

அந்தப் பகுதி கூட்டம் குறைந்திருந்தது. கேசவன் அவரை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்.

“இங்க நாலைஞ்சு ரகம் இருக்கு ஐயா. உங்களைப் போன்ற சிறு உற்பத்தியாளர்களின் பொருட்களும் இருக்கு. ஆலையில் தயாரான வெல்லமும் சர்க்கரையும் இருக்கு. நீங்க பார்த்து எடுங்க.”

அந்த மனிதர் அதிகம் யாரும் தேர்ந்தெடுக்காத ஒரு வெல்லப் பொட்டலத்தை எடுத்தார்.

“ஐயா, அதோட பேக்கிங் கூட சரியா இல்லையே! அதைத்தான் எடுக்கிறீங்க?”

“இதுதான் தம்பி ஒரிஜினல் வெல்லம். திருச்சி மாவட்டக் கரும்புல இருந்து தயாரிச்சது. பாகு காய்ச்ச நல்லா இருக்கும்.”

“இதெல்லாம் எப்படி கண்டுபிடிக்கிறீங்க?”

“எனக்கு பிறந்ததிலிருந்து இந்த வேலைதான் தம்பி. பொழுது விடியுறதிலிருந்து இரவு கண் அசரும் வரைக்கும் கரும்புத்தோட்டம், ஆலை, வெல்லம், சர்க்கரை—இப்படித்தான் எங்க வாழ்க்கை ஓடுது.”

“அப்படின்னா உங்களுக்கு நல்ல லாபம்தானே?” என்று கேட்டார் கேசவன்.

அந்த விவசாயி சிரிக்காமல் சொன்னார்:

“அது பெரிய கதை தம்பி.”

கேசவனுக்கு அவரிடம் இன்னும் பேச வேண்டும் போல இருந்தது. வாங்க வேண்டிய பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டு இருவரும் வெளியே வந்தனர்.

அப்போது கேசவன் முதலில் சந்தித்த விற்பனைப் பெண் அவர்களுக்கு வணக்கம் வைத்தாள்.

“போயிட்டு வர்றேன் மேடம்,” என்றார் கேசவன்.

அவள் மகிழ்ச்சியுடன் பதிலளித்தாள்.

வெளியே வந்த கேசவனும் விவசாயியும் பக்கத்தில் இருந்த தேநீர் கடையில் அமர்ந்தனர்.

தேநீர் தயாரிப்பாளர் கேட்டார்:

“சார், டீயா? காப்பியா? அஸ்காவா? நாட்டுச்சக்கரையா?”

“ரெண்டு ஸ்ட்ராங் டீ. நாட்டுச்சக்கரை போட்டு அம்சமா செய்யுங்க,” என்றார் கேசவன்.

தேநீர் தயாரிப்பாளர் உற்சாகமடைந்தார். இஞ்சி, ஏலக்காய் சேர்த்து அருமையான தேநீர் தயாரித்துக் கொடுத்தார்.

“நல்லா போட்டிருக்கே தம்பி. ஆனா அரை கிளாஸ்தான் இருக்கு,” என்றார் விவசாயி.

“ஐயா, உங்களுக்காக இன்னொரு கிளாஸ். இந்தாங்க,” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கொடுத்தார் தேநீர் தயாரிப்பாளர்.

கேசவன் அவரைப் பார்த்து சொன்னார்:

“ஒருவர் செய்யும் வேலையைப் பிடித்து, ரசித்து செய்யும்போது எவ்வளவு மகிழ்ச்சி வருது பார்த்தீங்களா ஐயா?”

“ஆமா தம்பி. நாங்களும் லாபத்தைப் பார்க்காமல், வேலையைப் பிடித்து ரசித்துத்தான் கரும்பு விவசாயம் பண்றோம்,” என்றார் விவசாயி.

“உங்களுக்கு எப்படி நஷ்டம் ஏற்படும்? எங்களால் நம்பவே முடியல,” என்றார் கேசவன்.

அந்த விவசாயி மெதுவாகத் தொடங்கினார்:

“தம்பி, என் பேர் அருணாசலம். எனக்கு மூணு ஏக்கர் கரும்புத் தோட்டம் இருக்கு. என்னோட மகள் கல்யாணத்துக்கு அந்த மூணு ஏக்கர் கரும்பைத்தான் நம்பியிருந்தேன்.”

“கரும்பு விவசாயம் நீங்க நினைக்கிற மாதிரி சுலபமான வேலை இல்லை.”

“மார்கழி மாதக் குளிரில், விடியற்காலை நாலு மணிக்கே பனிமூட்டத்தைப் பிளந்து கரும்புக் கொல்லைக்குள் போகணும். கரும்பின் தோகையைச் சீவும்போது, காய்ந்த தோகைகள் கையைக் கிழிக்கும். ரத்தம் கசியும். எரிச்சல் தாங்க முடியாது.”

“கரும்புத் தோட்டத்தில் சில சமயம் விஷப்பாம்புகளும் இருக்கும். அவை கடிக்கிற ஆபத்தும் உண்டு.”

“இத்தனை சிரமங்களையும் பொருட்படுத்தாமல், ‘இந்தத் தடவை கரும்பை ஆலைக்கு அனுப்பிவிட்டால், மகளின் கல்யாண நகைக்கு முன்பணம் கட்டிடலாம்’ என்ற நம்பிக்கையில் மூன்று ஏக்கரில் கரும்பைப் பயிரிட்டேன்.”

“போன வருடம் பருவமழை பொய்த்ததால், கடன் வாங்கி ஆழ்துளைக் கிணறு அமைத்தேன். உரம், பூச்சிக்கொல்லி, ஆள் கூலி என இரண்டு லட்சம் ரூபாய் வரை கடன் ஏறியிருந்தது.”

“அடுத்த சில நாட்களில் கரும்பை ஆலைக்கு அனுப்புவதற்கான cutting order வந்தது. வெட்டிய கரும்புகளை லாரியில் ஏற்றி, சர்க்கரை ஆலை வாசலில் கொண்டு போய் நிறுத்தினேன்.”

“ஆனால் ஆலை வாசலில் நூற்றுக்கணக்கான லாரிகள் மைல் கணக்கில் வரிசையாக நின்றன.”

“‘அரவை இயந்திரம் பழுது’, ‘இன்று எடை போட முடியாது’ என்று ஆலை நிர்வாகம் இழுத்தடித்தது.”

“நாட்கள் நகர்ந்தன. மார்கழி வெயிலிலும் பனியிலும் லாரியிலேயே படுத்துக் கிடந்தேன்.”

“நாட்கள் ஆக ஆக, வெட்டப்பட்ட கரும்பின் ஈரம் காய்ந்து, அதன் எடையும் குறைந்து போனது. ஆலைக்கு செல்லும்போது சொட்டுச் சொட்டாக இனிப்புச் சாறுடன் இருந்த கரும்பு, எடை மேடைக்குச் சென்றபோது காய்ந்து சருகாகிவிட்டது.”

“ஐந்து நாட்களுக்குப் பிறகு ஒருவழியாக எடை போட்டார்கள். எதிர்பார்த்த எடையில் பாதிகூட வரவில்லை.”

“என்னப்பா இது? மூணு ஏக்கர் கரும்புக்கு இவ்வளவு கம்மியா எடை காட்டுது? நான் போட்ட முதலுக்குக்கூட இது தேறாதே!’ என்று அதிகாரியிடம் கேட்டேன்.”

“அதற்கு அந்த அதிகாரி சாதாரணமாக, ‘கரும்பு காய்ஞ்சு போச்சு பெரியவரே. கரும்பின் பிழி திறன் (Squeezing Capacity / Extraction Efficiency) குறைந்து விட்டது. நாங்க என்ன பண்றது? அரசாங்க கொள்முதல் விலைப்படி கணக்குப் போட்டு, பணம் உங்க வங்கிக் கணக்குக்கு வரும். போங்க,’ என்று அனுப்பிவிட்டார்.”

“ஆனால் அந்தப் பணம் அடுத்த வாரமோ, அடுத்த மாதமோ வரவில்லை. சர்க்கரை ஆலை நிர்வாகம், ‘பணப்பட்டுவாடா செய்ய நிதியில்லை’ என்று கையை விரித்துவிட்டது.”

“கடன் கொடுத்தவர்கள் வீட்டு வாசலில் வந்து சத்தம் போட்டார்கள். கையில் சல்லிக்காசு இல்லாமல், மகளின் கல்யாணப் பேச்சும் பாதியிலேயே நின்றது.”

“அன்று மாலை டவுனுக்குப் போனேன். அப்போதுதான் என் மகளைப் பெண் பார்த்துவிட்டுப் போன பையனைச் சந்தித்தேன்.”

“அவன் என்னிடம் வந்து, ‘நான் சென்னையில் வேலை செய்றேன். உங்க பொண்ணை எனக்குக் கட்டிக்கொடுங்க மாமா. நான் என் அப்பா அம்மாகிட்ட பேசிக்கிறேன். கல்யாணச் செலவு முழுவதையும் நான் ஏற்றுக்கிறேன்,’ என்றான்.”

“அந்த மவராசன் வீடு இங்கதான் இருக்கு. அங்கதான் என் மகளைப் பார்க்க வந்தேன்.”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு அருணாசலம் தொடர்ந்தார்:

“தம்பி, எப்படியும் இந்தத் தடவை கரும்பைச் சரியான நேரத்துக்கு ஆலைக்குப் போட்டுட்டா, மகளின் கல்யாணத்துக்கு சொன்னபடி நகை வாங்கிக் கொடுத்துவிடலாம் என்று நம்பிக்கையோடு இருக்கேன்.”

அந்த நம்பிக்கை தான் இந்திய விவசாயம்.

அன்று தன் மகளின் வீட்டு உபயோகத்துக்காக அருணாசலம் ஒரு கிலோ சர்க்கரையை 55 ரூபாய் கொடுத்து வாங்கினார்.

சர்க்கரைப் பையை கையில் வைத்திருந்த அவருடைய கண்கள் கலங்கின.

“உலகத்துக்கே இனிப்பைத் தர்ற சர்க்கரையை நாங்கதான் எங்க ரத்தத்தையும் வேர்வையையும் சிந்தி விளைவிக்கிறோம். ஆனா, இதை விற்கிற முதலாளிகள் கோடீஸ்வரர்களாகிறாங்க. நாங்க வாங்கின கடனைக் கூட அடைக்க முடியாம, எங்க வாழ்க்கை மட்டும் ஏன் இப்படி கசந்து கிடக்குது?” என்று நினைத்து விம்மி அழுதார்.

அவர் கையில் இருந்த சர்க்கரை இனித்தது.

ஆனால் அதை விளைவித்த விவசாயியின் வாழ்க்கை தீராத கசப்பில் மூழ்கியிருந்தது.

கேசவனின் கண்களிலும் கண்ணீர் திரண்டது.

அருணாசலத்தின் கேள்விக்கு பதில் யாரிடம் இருந்தது?

விவசாயியிடமா? சர்க்கரை ஆலையிடமா? அரசாங்கத்திடமா? அல்லது, விவசாயியின் உழைப்பை மலிவாக

வாங்கி, அதே பொருளை அதிக விலைக்கு விற்கும் சந்தை அமைப்பிடமா?

அன்று விநாயகர் சதுர்த்திக்காக வாங்கிய சர்க்கரை, கேசவனின் கைகளில் இருந்தது. ஆனால் அந்தச் சர்க்கரையின் ஒவ்வொரு துகளிலும் அருணாசலத்தின் வியர்வையும், கடனும், காத்திருப்பும், மகளின் திருமணக் கனவும் கலந்து இருந்தன.

“வியர்வையின் இனிப்பு உலகத்துக்குச் சென்றது. கண்ணீரின் கசப்பு விவசாயியின் வீட்டிலேயே மிஞ்சியது.”

“பிழி திறன் குறைந்தது கரும்புக்கு அல்ல. இந்த system-க்கு தான்.”