தீரவே தீராத காதல்

கோவையில் அன்று காலை முதல் சாரல் மழை. வானம் சாம்பல் நிறத்தில் தொங்கியது. கோபி வட்டத்து டீக்கடையில் ராஜூ ஆவி பறக்கும் டீயைக் குடித்தபடி, கேமரா பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டான்.

“எங்கடா இவ்வளவு அவசரம்?” என்றார் முருகேசன்.

“அண்ணே, பாரதியார் யூனிவர்சிட்டில மேத்ஸ் கான்ஃபரன்ஸ். போட்டோ எடுக்கப் போறேன்.”

“மழையில நனைஞ்சு போறே.”

“சாரல் மழைதானே அண்ணே. நனைக்கும், ஆனா வலிக்காது.”

புல்லட்டில் ஏறினான். மழைத்துளிகள் அவன் முகத்தில் மெல்ல முத்தமிட்டன. பல்கலைக்கழக வளாகம் வந்தபோது, மரங்கள், பாதைகள், மாணவர்கள் எல்லாமே சாரலில் நனைந்திருந்தார்கள்.

கான்ஃபரன்ஸ் ஹாலுக்குள் நுழைந்தான். அங்கே மேடையில் ஒரு பெண் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். வெள்ளை சேலை, கூந்தலில் மல்லிகை, கண்களில் கணிதத்தின் ஆழம்.

“கணிதம் என்பது வெறும் எண்கள் அல்ல. அது பிரபஞ்சம் பேசும் மொழி…”

ராஜூவின் கேமரா தானாகவே அவளை நோக்கித் திரும்பியது.

க்ளிக்.

அந்த ஒரு படத்தில் அவன் வாழ்க்கையின் கதை தொடங்கியது. வெளியே சாரல் மழை.

கான்ஃபரன்ஸ் முடிந்தது. ராஜூ தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு அருகில் சென்றான்.

“ஒரு போட்டோ எடுக்கலாமா?”

“சரி… ஆனா நான் போஸ் கொடுக்கத் தெரியாது.”

“போஸ் வேண்டாம். நீங்க இருக்கிற மாதிரியே இருங்க.”

க்ளிக்.

“உங்க பேரு?”

“சந்திரா. மேத்ஸ் டிபார்ட்மென்ட்.”

“நான் ராஜூ. புகைப்படக்காரன்.”

“நல்ல பேரு.”

“உங்க பேரும் நல்லா இருக்கு. சந்திரா… நிலா மாதிரி. ஆனா இந்த நிலா சாரல் மழையில நனைஞ்சிருக்கு.”

அவள் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பில் ராஜூவின் இதயம் ஒரு தாளம் தவறியது.

கான்ஃபரன்ஸ் பதினைந்து நாட்கள் நடந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் சாரல் மழை. ஒவ்வொரு நாளும் ராஜூ வந்தான். ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்கள் பேசினார்கள்.

“இன்னிக்கு உங்க பேச்சு என்ன?”

“டோபாலஜி.”

“அது என்ன?”

“வடிவங்கள் பத்தி.”

“நீங்க வடிவா இருக்கிறது தெரியுது.”

அவள் முகம் சிவந்தது. மழைத்துளிகள் ஜன்னலைத் தட்டின.

மூன்றாம் நாள்:

“நீங்க ஏன் தினமும் வர்றீங்க?”

“உண்மை சொல்லவா? உங்களைப் பாக்கத்தான்.”

நான்காம் நாள், கேண்டீனில்:

“உங்களுக்குப் பிடித்த கணித வாதம் என்ன?”

“ராமானுஜனின் infinite series. அதில் ஒரு அழகு இருக்கு.”

“எனக்கு உங்க பேச்சுல அழகு இருக்கு.”

ஐந்தாம் நாள், மரத்தடியில்:

“காதல் பத்தி என்ன நினைப்பு?”

“கணிதம் மாதிரி. சில சமயம் புரியும், சில சமயம் புரியாது. ஆனா எப்பவும் இருக்கும். சாரல் மழை மாதிரி.”

ஏழாம் நாள்:

“ராமானுஜன் தனிமையா இறந்தார். அது வருத்தம்.”

“நான் உங்களைத் தனிமையா விடமாட்டேன்.”

அவள் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். கண்களில் ஏதோ ஒன்று.

பத்தாம் நாள்:

“கான்ஃபரன்ஸ் முடிஞ்சா… நீங்க வருவீங்களா?”

“நான் வருவேன். ஆனா நீங்க வருவீங்களா?”

அவள் மௌனம். வெளியே சாரல்.

பன்னிரண்டாம் நாள். இருவரும் குடைக்குள் வளாகத்தைச் சுற்றி நடந்தார்கள்.

“சந்திரா.”

“ம்?”

“நான் உங்களைக் காதலிக்கிறேன்.”

அவள் நின்றாள்.

“எனக்குத் தெரியும். முதல் நாள்ல இருந்து தெரியும்.”

“அப்போ?”

“எனக்கும் தெரியும். ஆனா… காலம் இல்ல.”

“காலம் என்ன? நாமதான் காலத்தை உருவாக்கணும்.”

“நான் டெல்லி போகணும். PhD.”

“நான் வெயிட் பண்ணுவேன்.”

“எத்தனை நாள்?”

“எத்தனை வருஷமானாலும்.”

பதினைந்தாம் நாள். கடைசி நாள். சாரல் மழை இன்னும் அதே வேகத்தில்.

“ராஜூ, காதல் என்பது சொந்தம் இல்ல. சுதந்திரம். நான் உங்களைக் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன்.”

“நான் உங்களை மறக்க மாட்டேன்.”

“நானும்.”

இருவரும் பிரிந்தார்கள். ஆனா அந்தப் பிரிவில் ஒரு இணைப்பு இருந்தது.

சந்திரா டெல்லி சென்றாள். ராஜூ கோவையில் இருந்தான். இருவரும் தினமும் பேசினார்கள்.

“இங்க மழை பெய்யுது.”

“கனமழையா?”

“ம். ஆனா எனக்கு உங்க ஊர் சாரல் தான் பிடிக்கும்.”

“ஏன்?”

“அது மெதுவா நனைக்கும். உள்ள வரைக்கும்.”

மாதங்கள் ஓடின. வருடங்கள் ஓடின. சந்திரா PhD முடித்தாள். ராஜூ தேசிய விருது வாங்கினான். ஆனா இருவரும் தூரம்.

ஒரு நாள் ராஜூவின் அம்மா உடம்பு சரியில்லை. அவன் கோவை சென்றான். அம்மா படுத்திருந்தார். ஜன்னல் வழியே சாரல் மழை.

“ராஜூ, அந்தப் பொண்ணு எங்க?”

“டெல்லி அம்மா.”

“காதலிக்கிறீங்களா?”

“ம்.”

“அப்போ போய் சொல்லு. காதல் காத்திருப்பு இல்ல.”

“அவங்க கனவு அம்மா.”

“கனவும் காதலும் ஒண்ணுதான். சாரல் மழை மாதிரி. இரண்டும் சேர்ந்தாதான் பூமி வாழும்.”

அம்மா கண்ணை மூடினார். அந்த இரவில் ராஜூ சந்திராவுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

“அம்மா போயிட்டாங்க.”

சந்திரா அழைத்தாள். அழுதாள்.

“நான் வர்றேன்.”

“இல்ல. நீங்க உங்க வேலையைப் பாருங்க.”

“ராஜூ…”

“நான் தனிமைல இருக்கேன். ஆனா உங்க நினைவு என்னைக் காப்பாத்துது. அந்தச் சாரல் மழை மாதிரி.”

இரண்டு வருடங்கள் கழித்து.

சந்திரா கோவை வந்தாள். அதே பாரதியார் யூனிவர்சிட்டி. அதே சாரல் மழை. அதே ஹால். அதே மேடை.

ராஜூ அங்கே இருந்தான். கேமராவுடன்.

க்ளிக்.

சந்திரா மேடையில் பேசினாள்.

“கணிதம் ஒரு மொழி. ஆனா காதல் ஒரு உணர்வு. அது கணிதத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. சாரல் மழை மாதிரி. எங்கிருந்து வருது, எப்போ நிற்கும், தெரியாது. ஆனா அது நனைக்கும்.”

ராஜூவைப் பார்த்தாள்.

“சில உணர்வுகளை எண்களால் அளக்க முடியாது. சில காதல்களை காலத்தால் மறக்க முடியாது.”

கான்ஃபரன்ஸ் முடிந்தது. ராஜூ அவளை நோக்கி நடந்தான்.

“சந்திரா.”

“ராஜூ.”

“நல்லா இருக்கீங்களா?”

“ம். நீங்க?”

“ம்.”

மௌனம். மழைத்துளிகள் மட்டும் பேசின.

“நான் இன்னும் காத்திருக்கேன்.”

“நான் PhD முடிச்சிட்டேன். இப்போ கோவை கல்லூரில ப்ரொஃபசர்.”

“அப்போ?”

“அப்போ… நான் இங்கேயே இருக்கேன்.”

ராஜூவின் கண்கள் பிரகாசித்தன.

“நான் உங்களை முதல் நாள்ல இருந்து காதலிக்கிறேன். அது இன்னும் தீரலை.”

“தீரவே தீராத காதல்.”

இருவரும் கல்லூரி வளாகத்தில் நடந்தார்கள். அதே மரங்கள். அதே பாதை. அதே சாரல் மழை.

“ஒரு போட்டோ எடுங்க.”

“என்ன போஸ்?”

“நாம இருக்கிற மாதிரியே.”

க்ளிக்.

“இந்தப் படத்திற்கு என்ன தலைப்பு?”

“தீரவே தீராத காதல்.”

ராஜூ அவள் கையைப் பிடித்தான்.

“இனி பிரிய மாட்டோம்.”

“ம். தீரவே தீராத காதல்.”

வருடங்கள் ஓடின. இருவரும் கோவையில் ஒரு சிறிய வீட்டில் வாழ்ந்தார்கள். வீட்டுச் சுவரில் பதினைந்து புகைப்படங்கள். ஜன்னலில் எப்போதும் சாரல் மழை.

ஒவ்வொரு காலையும் ராஜூ சொல்வான்:

“காலை வணக்கம், சந்திரா.”

“காலை வணக்கம், ராஜூ.”

“இன்னிக்கு என்ன பண்ணப் போறீங்க?”

“கணிதம்.”

“நான் கேமரா.”

“இரண்டும் காதல்.”

“மூன்றும் சாரல் மழை.”

ஒரு நாள் சந்திரா கேட்டாள்:

“நீங்க என்னை எப்போ காதலிக்க ஆரம்பிச்சீங்க?”

“முதல் நாள். நீங்க மேடையில பேசும்போது.”

“நானும்.”

“ஆனா நீங்க சொல்லலை.”

“பயம்.”

“இப்போ?”

“இப்போ சொல்றேன். நான் உங்களைக் காதலிக்கிறேன். தீரவே தீராத காதல்.”

ராஜூ அவளைக் கட்டிக்கொண்டான். வெளியே சாரல் மழை.

அந்த மழையில், இருவரும் நனைந்தார்கள். ஆனா அது குளிர்ச்சி இல்ல. அது காதல்.