அமைதியின் குரல்

மழை பெய்து கொண்டிருந்த இரவு. அருள் ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். வெளியே தெரியும் நகர விளக்குகள் அவனுக்குள் ஒரு பெரிய இருளை உணர்த்தின. படிப்பு, வேலை, வீட்டின் எதிர்பார்ப்பு, நண்பர்களின் ஒப்பீடு என்று எல்லாம் சேர்ந்து அவன் நெஞ்சை இறுக்கியது. தூக்கம் வரவில்லை. சாப்பிடவும் பிடிக்கவில்லை. யாரிடமும் பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது; ஆனால் வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள் சிக்கிக்கொண்டன.

ஒருநாள் வகுப்பில் அவன் திடீரென எழுந்து வெளியே ஓடினான். மூச்சிரைத்தது. இதயம் வேகமாக அடித்தது. “எனக்கு என்ன ஆகிறது?” என்று பயந்தான். அப்போது ஆசிரியர் அருணா அவனைத் தேடி வந்தார். “அருள், நீ தனியாக சுமக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. மன உளைச்சல் என்பது பலவீனம் இல்லை; அது ஒரு உடல் நலக் குறைவு போலத்தான். உதவி கேட்பது தைரியம்” என்றார்.

அருள் முதலில் தயங்கினான். பின் தன் நண்பி மீனாவிடம் பேசினான். அவள் அவனை ஒரு மனநல ஆலோசகரிடம் அழைத்துச் சென்றாள். ஆலோசகர் பொறுமையாகக் கேட்டார். தூக்கமின்மை, பயம், தன்னைப் பற்றிய எதிர்மறை எண்ணங்கள் பற்றி பேசினார். சில பயிற்சிகள், மூச்சுப் பயிற்சி, நடை, நண்பர்களுடன் நேரம் செலவிடுதல், தேவைப்பட்டால் மருந்து என்று படிப்படியாகத் திட்டம் அமைத்தார்.

அருளுக்கு உதவ மறுத்தவர்கள் சிலர் இருந்தனர். “இதெல்லாம் சும்மா கற்பனை; மனசு வைத்தால் சரியாகும்” என்று சொன்னார்கள். ஆனால் ஆலோசகர், “மனசு வைத்தால் மட்டும் சரியாகாது. தூக்கம், ஆதரவு, சிகிச்சை எல்லாம் தேவை” என்று விளக்கினார். அருளின் அம்மா முதலில் புரிந்துகொள்ளவில்லை. பிறகு மகனின் கண்களில் இருந்த பயத்தைப் பார்த்து அழுதார். “நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்” என்றார். அந்த வார்த்தைகள் அருளுக்கு பெரிய பலமாக இருந்தன.

நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அருள் தன் உணர்வுகளை எழுதத் தொடங்கினான். காலையில் சிறிது நேரம் நடந்தான். இரவில் தூங்குவதற்கு முன் மூச்சுப் பயிற்சி செய்தான். தவறுகள் செய்யும் போது தன்னை மன்னிக்கக் கற்றுக்கொண்டான். மற்றவர்களைப் போல இருக்க வேண்டும் என்ற அவசரம் குறைந்தது. தன் வேகத்தில் முன்னேறினான்.

ஆறு மாதங்கள் கழித்து, மழை பெய்யும் அதே ஜன்னலில் அமர்ந்திருந்தான். இப்போது இருள் அவ்வளவு பெரியதாகத் தெரியவில்லை. உள்ளே ஒரு சிறு வெளிச்சம் பிறந்திருந்தது. அருள் தன் அனுபவத்தை மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்தான். “மனநலம் பேசப்பட வேண்டியது. தனிமையில் அழுவதைவிட, ஒருவரிடம் சொல்வது உயிர்காக்கும்” என்றான். அந்த இரவு, அவன் வாழ்க்கையின் முடிவாக இல்லை; புதிய தொடக்கமாக மாறியது.