காதல் மழை

நிலவொளி அந்தப் பழைய காஃபி ஷாப்பின் கண்ணாடிக்க கதவை நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. மழையின் தூறல் கண்ணாடியில் சிறு சிறு முத்துக்களாக இறங்க, உள்ளே காஃபிக் கோப்பையிலிருந்து எழும்பிய புகையும், எஸ்பிரெசோவின் நறுமணமும் அந்த இடத்தை இன்னும் கதகதப்பாக மாற்றியிருந்தன.

சுஜித் தன் மடிக்கணினியில் தீவிரமாக ஏதோ டைப் செய்து கொண்டிருந்தான். அவன் ஒரு கிராபிக் டிசைனர்; வேலையில் மூழ்கிவிட்டால் சுற்றியிருப்பதை மறப்பது அவனது இயல்பு. திடீரென, எதிர்பார்த்திராத விதமாக புயல் போல உள்ளே நுழைந்தாள் அனன்யா. அவளது குடை மழையில் பாதியளவு நனைந்திருக்க, அவளது சிரிப்பு அந்த இருண்ட மாலைப் பொழுதை சட்டென்று வெளிச்சமாக்கியது.

ஷாப்பில் ஒரே ஒரு காலியான இருக்கைதான் இருந்தது – அது சுஜித்தின் மேஜைக்கு எதிரே. “இங்கே உட்காரலாமா?” என்று அவள் கண்கள் மலரக் கேட்டபோது, சுஜித் எதுவும் யோசிக்காமல் தலையசைத்தான்.

அவள் ஆர்டர் செய்த சூடான கேப்புசினோ வந்தது. முதல் மடக்கு குடித்தவுடனேயே, “ஆஹா! இந்த உலகத்துலேயே மிகச்சிறந்த காஃபி இதுதான்!” என்று உரக்கச் சொன்னாள். சுஜித் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவளது உற்சாகமும், எதையும் மறைக்காத அந்தத் தன்னிச்சையான சுபாவமும் அவனை சட்டென்று ஈர்த்தது.

“காஃபி நல்லாத்தான் இருக்கும், ஆனா உலகத்துலயே பெஸ்ட்னு சொல்ற அளவுக்கு இல்லை,” என்றான் சுஜித், மெல்லிய புன்னகையுடன்.

“ஏன் இல்லை? நாம அனுபவிக்கிற ஒவ்வொரு நொடியையும் பெஸ்ட்டா மாத்துறது நம்ம கைலதான் இருக்கு!” என்று கண்சிமிட்டினாள் அனன்யா.

அடுத்த ஒரு மணி நேரம் நேரம் போனதே தெரியவில்லை. அனன்யா ஒரு புகைப்படக் கலைஞர். உலகத்தைச் சுற்றி வந்து மனிதர்களின் அரிய புன்னகைகளைப் படம் பிடிப்பது அவள் ஆசை. சுஜித்தோ தன் கற்பனை உலகத்திற்குள்ளேயே வாழும் ஒரு அமைதியான கலைஞன். இருவரின் துருவங்களும் எதிரெதிராக இருந்தாலும், பேச்சு வார்த்தைகள் மிக அழகாகப் பொருந்தின.

மழை நின்ற பிறகும் இருவருக்கும் அங்கிருந்து கிளம்ப மனமில்லை.

“நாளைக்கும் இதே நேரத்துக்கு இந்த காஃபி ஷாப்புக்கு வருவீங்களா?” என்று அனன்யா கேட்டபோது, அவளது குரலில் ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.

சுஜித் தன் மடிக்கணினியை மூடிவிட்டு, அவளை நேரடியாகப் பார்த்து சிரித்தான். “இனிமேல் தினமும் வரப்போறேன்.”

வெளியே மழை முற்றிலும் நின்றிருந்தது. ஆனால், இருவர் மனதிலும் ஒரு அழகான புதிய காதல் மழை அப்போதுதான் தொடங்கயிருந்தது.