வெற்றிக்கு யார் காரணம்?

0
கதையாசிரியர்:
கதைத்தொகுப்பு: சமூக நீதி
இணைய வெளியீடு: November 16, 2026
முதற்பதிப்பு: 2026
பார்வைகள்: 241 
வாசிப்பு நேரம்: 6 நிமிடங்கள்

காட்சி 1 — இந்தியா போற்றும் தமிழன்

புதுடெல்லி.

அரங்கம் முழுவதும் மக்கள் கூட்டம். மேடையின் நடுவே இந்தியப் பிரதமர் அமர்ந்திருக்கிறார். அவருக்கு அருகில் பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த முக்கியப் பிரமுகர்கள் அமர்ந்துள்ளனர். அரங்கம் முழுவதும் ஒளிவிளக்குகள் மின்னுகின்றன. இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் வந்திருந்த மக்கள், அந்த இளைஞனைக் காண ஆவலுடன் காத்திருக்கின்றனர்.

இந்தியக் குடிமைப் பணித் தேர்வான UPSC-யில் அகில இந்திய அளவில் முதலிடம் பிடித்த தமிழனுக்குப் பாராட்டு விழா நடைபெறுகிறது.

தொகுப்பாளர் அறிவித்தார்:

“இந்திய அளவில் முதலிடம் பிடித்து, தமிழ்நாட்டிற்கும் இந்தியத் திருநாட்டிற்கும் பெருமை சேர்த்துள்ள இளம் சாதனையாளர் திரு. தமிழன் அவர்களுக்கான பாராட்டு விழாவிற்குத் தலைமை தாங்கி நடத்தித் தர வந்துள்ள இந்தியப் பிரதமர் அவர்களை வரவேற்பதில் பெருமகிழ்ச்சி அடைகிறோம்!”

அரங்கம் முழுவதும் கைதட்டல்கள் அதிர்ந்தன.

பிரதமர் எழுந்து நின்று தமிழனைப் பாராட்டினார். கேமராக்கள் அந்தக் காட்சியைப் பதிவு செய்தன. தொலைக்காட்சிகளிலும் இணைய ஊடகங்களிலும் அந்த நிகழ்ச்சி நேரலையாக ஒளிபரப்பப்பட்டது.

அரங்கத்தின் ஒரு மூலையில், யாருடைய கண்களுக்கும் புலப்படாத ஓர் உருவம் நின்றுகொண்டிருந்தது.

அது தமிழனின் தந்தை.

இவ்வுலகில் வாழ்ந்து, தன் கடமைகளை முடித்துவிட்டு மறைந்துபோன அந்தத் தந்தை, தன் மகனின் வெற்றியைக் கண்டு பெருமிதத்தில் திளைத்தார்.

அவருடைய கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது.

காட்சி 2 — தந்தையின் பெருமிதம்

தன் மகனுக்குக் கிடைத்த பாராட்டுகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த தந்தை, அருகில் நின்ற இயற்கையை நோக்கிப் பேசத் தொடங்கினார்.

தந்தை: “பார்த்தாயா, இயற்கையே! ஒரு தந்தையாக என் கடமையை நிறைவேற்றிவிட்டேன். என் மகனை இன்று ஒட்டுமொத்த இந்தியாவும் போற்றும் ஒருவனாக உருவாக்கிவிட்டேன்!”

இயற்கை எதுவும் பேசவில்லை. அமைதியாக ஒரு புன்னகையை மட்டும் உதிர்த்தது. அந்தப் புன்னகையில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள் பொதிந்திருந்தன.

தந்தைக்கோ தன் மகனின் வெற்றியைத் தவிர வேறெதுவும் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை.

காட்சி 3 — பிரதமரின் பாராட்டு உரை

மேடையில் பிரதமர் பேசத் தொடங்கினார்.

இந்தியப் பிரதமர்: “அனைவருக்கும் என் அன்பான வணக்கங்கள்!

இன்று, குடிமைப் பணித் தேர்வில் அகில இந்திய அளவில் முதலிடம் பெற்ற இளம் தமிழரைப் பாராட்டுவதற்காக நாம் இங்கு கூடியிருக்கிறோம்.

அவருடைய இந்தச் சிறப்பான சாதனை தமிழ்நாட்டிற்குப் பெருமை சேர்த்ததுடன், நம் நாடு முழுவதற்கும் பெருமை அளித்துள்ளது.

அர்ப்பணிப்பு, நேர்மை, பொதுச்சேவை மீதான உறுதி ஆகியவற்றின் மூலம் அவர் இந்தியாவின் முன்னேற்றத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் சிறப்பான பங்களிப்பை வழங்குவார் என்று நம்புகிறேன்.

என் சார்பாகவும் இந்திய மக்களின் சார்பாகவும் அவருக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

அவருடைய வெற்றி, பல இளைஞர்கள் உயர்ந்த கனவுகளைக் காணவும், கடினமாக உழைக்கவும், நேர்மையுடன் நாட்டிற்குச் சேவை செய்யவும் ஊக்கமளிக்கட்டும்.

நன்றி. ஜெய்ஹிந்த்!”

அரங்கம் முழுவதும் மீண்டும் கைதட்டல்கள் ஒலித்தன.

தமிழன் எழுந்து நின்று பிரதமருக்கு வணக்கம் செலுத்தினான். பின்னர் ஒலிவாங்கியின் முன் வந்து பேசத் தொடங்கினான்.

காட்சி 4 — தமிழனின் நன்றியுரை

தமிழன்: “எல்லோருக்கும் என் அன்பான வணக்கங்கள்!

எனது பாராட்டு விழாவில் கலந்துகொண்டு என்னை வாழ்த்திய இந்தியப் பிரதமர் அவர்களுக்கு என் பணிவான வணக்கங்களையும் மனமார்ந்த நன்றியையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இந்த விழாவைச் சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்த டெல்லி தமிழ்ச் சங்கத்தின் நிர்வாகிகளுக்கும் உறுப்பினர்களுக்கும் எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இந்த வெற்றி எனக்கு எளிதாகக் கிடைத்ததல்ல. அதேபோல், இது என்னால் மட்டுமே கிடைத்த வெற்றியும் அல்ல.

என்னைப் பெற்றெடுத்து வளர்த்த என் பெற்றோர்கள், எனக்குக் கல்வி கற்பித்த ஆசிரியர்கள், எனக்குத் துணையாக இருந்த நண்பர்கள், எனக்கு வழிகாட்டிய நல்ல உள்ளங்கள் எனப் பலருடைய உழைப்பும் அன்பும் ஆதரவும் இந்த வெற்றிக்குப் பின்னால் இருக்கின்றன.

அவர்கள் அனைவரையும் இந்த மகிழ்ச்சியான தருணத்தில் என் நெஞ்சார நினைவுகூர்கிறேன்.

எனக்காக உழைத்த ஒவ்வொருவருக்கும் என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இறுதியாக, திருவள்ளுவர் கூறிய,

‘தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன் மெய்வருத்தக் கூலி தரும்.’

என்ற திருக்குறளை நினைவுகூர விரும்புகிறேன்.

முயற்சி, உழைப்பு, விடாமுயற்சி ஆகியவற்றுடன் நாம் செயல்பட்டால், நம் இலக்கை அடைய முடியும் என்பதே இந்தக் குறள் நமக்கு உணர்த்தும் உண்மை.

நாம் ஒவ்வொருவரும் நமது இலக்கை நோக்கி விடாமுயற்சியுடன் பயணிப்போம். நமது வெற்றி நமக்கு மட்டுமல்ல; நம்மைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்திற்கும் பயனளிக்க வேண்டும் என்பதை உணர்ந்து செயல்படுவோம்.

வாய்ப்பளித்த அனைவருக்கும் மீண்டும் என் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொண்டு விடைபெறுகிறேன்.

நன்றி! வணக்கம்!”

அரங்கம் முழுவதும் கைதட்டல்கள் எழுந்தன.

தமிழனின் தந்தை மகிழ்ச்சியில் திளைத்தார். அவர் தன் மகனைப் பெருமையுடன் பார்த்தார்.

காட்சி 5 — தந்தையின் கேள்வி

பாராட்டு விழா தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. தந்தை இயற்கையை நோக்கித் திரும்பினார்.

தந்தை: “கேட்டாயா, இயற்கையே! என் மகன் தன் வெற்றிக்குக் காரணமான என்னை எவ்வளவு பெருமிதத்துடன் நினைவுகூர்கிறான் என்று பார்த்தாயா? அவனுடைய இந்த வெற்றிக்குப் பின்னால் நான் பட்ட உழைப்பையும் தியாகத்தையும் அவன் மறக்கவில்லை பார்த்தாயா?”

இயற்கை மீண்டும் அமைதியாகப் புன்னகைத்தது.

தந்தை: “என்ன, இயற்கையே! நான் எதைச் சொன்னாலும் அமைதியாக இப்படிப் புன்னகைக்கிறாய். நான் ஏதோ பொய் சொல்வதுபோல் உனக்குத் தோன்றுகிறதா?”

இயற்கை: “இல்லை, இல்லை! அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை.”

தந்தை: “இல்லை! உன் புன்னகையில் ஏதோ ஓர் அர்த்தம் இருக்கிறது. தயவுசெய்து அந்தப் புன்னகைக்கான காரணத்தைச் சொல்.”

இயற்கை ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்தது. பின்னர் பேசத் தொடங்கியது.

இயற்கை: “சரி! இவ்வளவு வற்புறுத்திக் கேட்கிறாய் என்பதால் சொல்கிறேன். உன் மகன் வெற்றி பெறுவதற்குப் பின்னால் நிகழ்ந்தவற்றை உனக்குக் காட்டுகிறேன்.

உன் மகன் தாயின் கருவில் உருவான காலத்திலிருந்து, இன்று இந்த மேடையில் நிற்கும் நிலைவரை அவனுடைய வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்த ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் உனக்குக் காட்டுகிறேன்.

அவற்றைப் பார்த்த பிறகு, அவனுடைய வெற்றிக்கு யார் காரணம் என்பதை நீயே முடிவு செய்துகொள்!”

இயற்கையின் பார்வை பின்னோக்கித் திரும்பியது. காலம் தனது சக்கரத்தைப் பின்னோக்கிச் சுழற்றத் தொடங்கியது.

காட்சி 6 — ஒரு கிராமத்தில் தொடங்கிய வாழ்க்கை

தமிழ்நாட்டின் தர்மபுரி மாவட்டத்தில், போக்குவரத்து வசதிகள்கூடக் குறைவாக இருந்த ஒரு கடைக்கோடி கிராமம்.

அந்தக் கிராமத்தின் அரசுப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றி வந்தார் தமிழனின் தந்தை. அவரும் அவருடைய கர்ப்பிணி மனைவியும் அந்தக் கிராமத்திலேயே வசித்து வந்தனர்.

ஒருநாள் காலையில், பள்ளிக்கூடத்தில் ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். அதே நேரத்தில், வீட்டில் தனியாக இருந்த அவருடைய மனைவிக்குப் பிரசவ வலி ஏற்பட்டது.

வலியால் துடித்த அவர் எழுப்பிய சத்தம் வீட்டுக்கு வெளியே கேட்டது.

அந்த வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்த பக்கத்து கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சிறுவன், அருகில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த தனது நண்பனிடம்,

“டேய்! அந்த வீட்டுக்குள்ளிருந்து யாரோ வலியால் கத்துவது போலச் சத்தம் கேட்கிறதே!” என்றான்.

அந்தச் சிறுவன் உடனே வீட்டுக்குள் சென்று பார்த்தான். அங்கே தமிழனின் தாய் பிரசவ வலியால் துடித்துக் கொண்டிருந்தார்.

பதற்றமடைந்த சிறுவன் உடனே தன் வீட்டிற்கு ஓடிச் சென்று தன் தாயிடம் விஷயத்தைச் சொன்னான்.

சிறுவனின் தாய் ஒரு நொடியும் தாமதிக்கவில்லை. உடனே ஓடிவந்து பார்த்தார்.

“ஐயோ! அம்மாவுக்கு பிரசவ வலி வந்துவிட்டதே!” என்று பதற்றத்துடன் கூறினார்.

உடனே அக்கம்பக்கத்து வீட்டினரை அழைத்தார். செய்தியைக் கேட்ட கிராம மக்கள் ஓடிவந்தனர்.

அவர்களில் ஒருவர், “நீங்கள் உடனே பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்று ஆசிரியரிடம் தகவல் சொல்லுங்கள். அவருடைய மனைவிக்குப் பிரசவ வலி வந்துவிட்டது என்று தெரிவியுங்கள்!” என்றார்.

மற்றொருவர், “அவர் வரும்வரை காத்திருக்க முடியாது. முதலில் அம்மாவை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்!” என்றார்.

கிராம மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆலோசனை செய்தனர். அப்போது அந்த வழியாக வாகனத்தில் வந்துகொண்டிருந்த ஒரு வழிப்போக்கரிடம் உதவி கேட்டனர்.

நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட அவர் உடனே வாகனத்தை நிறுத்தினார்.

“கவலைப்படாதீர்கள். முதலில் அவரை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்வோம்!” என்றார்.

ஊர் மக்களின் உதவியுடன் தமிழனின் தாயை வாகனத்தில் ஏற்றி, சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்திற்குக் கொண்டு சென்றார். அந்தப் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி அவருடன் சென்றார்.

ஒரு சிறுவன் கவனித்துச் சொன்னதால் தொடங்கிய அந்த உதவிச் சங்கிலி, பல மனிதர்களின் கைகளைக் கடந்து ஒரு கர்ப்பிணித் தாயை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சேர்த்திருந்தது.

ஆனால் அந்த உதவியைச் செய்தவர்களில் பலருக்கும், தாங்கள் காப்பாற்ற உதவிய குழந்தை ஒருநாள் இந்திய அளவில் சாதனை படைக்கப் போகிறது என்பது தெரியாது.

காட்சி 7 — ஒரு சொட்டு ரத்தத்தின் மதிப்பு

அரசு ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் தமிழனின் தாய் அனுமதிக்கப்பட்டார். அன்று பணியில் இருந்த செவிலியர் உடனடியாக அவருக்குத் தேவையான முதலுதவிகளைச் செய்தார். பின்னர் மருத்துவரை அழைத்தார்.

மருத்துவர் பரிசோதித்துவிட்டு நிலைமையை விளக்கினார்.

“பரிசோதனையில் அவருக்கு ரத்தசோகை இருப்பது தெரியவந்துள்ளது. பிரசவத்தின்போது கூடுதல் கவனம் தேவை. அவசரத் தேவைக்காக அவருடைய ரத்த வகையைச் சரிபார்த்து, பொருத்தமான ரத்தம் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்யுங்கள்,” என்றார்.

மருத்துவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்தப் பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணி பதற்றமடைந்தார். தமிழனின் தந்தை இன்னும் மருத்துவமனைக்கு வந்து சேரவில்லை.

என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அவர் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அந்த நேரத்தில், அருகிலிருந்த படுக்கையில் பிரசவத்திற்காக அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த மற்றொரு பெண்ணுக்குக் குழந்தை பிறந்திருந்தது. அவர் மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டிற்குச் செல்வதற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்.

அந்தப் பெண்ணின் கணவர், பதற்றத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டுப் பெண்மணியைப் பார்த்து,

“என்ன ஆயிற்று? ஏன் இவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்.

அந்தப் பெண்மணி நடந்தவற்றை விளக்கினார்.

“அம்மாவுக்கு ரத்தம் தேவைப்படலாம் என்று மருத்துவர் கூறியிருக்கிறார். ஆனால் இன்னும் அவருடைய கணவர் வரவில்லை. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை!” என்றார்.

உடனே அந்த மனிதர்,

“என்னுடைய ரத்த வகையும் அவருக்குப் பொருந்தினால், நான் ரத்தம் கொடுக்கத் தயாராக இருக்கிறேன். முதலில் அவரைக் காப்பாற்றுவதுதான் முக்கியம்!” என்றார்.

மருத்துவமனைப் பணியாளர்கள் அவருடைய ரத்த வகையைப் பரிசோதித்தனர். தேவையான பொருத்தம் உறுதிசெய்யப்பட்டதும், மருத்துவரின் ஆலோசனைப்படி அவர் ரத்த தானம் செய்ய முன்வந்தார்.

அவருடைய உதவி அந்தக் குடும்பத்திற்கு ஒரு பெரிய நம்பிக்கையை அளித்தது.

ரத்த தானம் செய்துவிட்டு, தன் மனைவியையும் குழந்தையையும் அழைத்துக்கொண்டு அவர் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டார். அவர் செய்த உதவி எவ்வளவு பெரியது என்பதை அவர் அறிந்திருந்தாரா என்பது தெரியாது. ஆனால் ஓர் உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்குத் தன்னால் முடிந்ததைச் செய்துவிட்டார்.

அதே மருத்துவமனையில், செவிலியரின் கவனிப்பு, மருத்துவரின் பரிசோதனை, மருத்துவப் பணியாளர்களின் உதவி ஆகியவற்றுக்கு இடையே பிரசவத்திற்கான ஏற்பாடுகள் நடைபெற்றன.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ஓர் அழகான ஆண் குழந்தை பிறந்தது.

அந்தக் குழந்தைதான் தமிழன்!

அந்தக் குழந்தையின் தந்தை மருத்துவமனைக்கு வந்து சேர்வதற்கு முன்பே, பல மனிதர்களின் உதவியால் அவனுடைய வாழ்க்கைப் பயணத்தின் முதல் அத்தியாயம் தொடங்கிவிட்டது.

சில நேரத்திற்குப் பிறகு, பதற்றத்துடன் மருத்துவமனைக்கு வந்து சேர்ந்தார் தமிழனின் தந்தை. குழந்தையின் அழுகுரலைக் கேட்டதும் அவருடைய கண்கள் கலங்கின.

மனைவியும் குழந்தையும் பாதுகாப்பாக இருப்பதை அறிந்ததும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்.

தன் குழந்தையைத் தூக்கிப் பார்த்தார்.

“என் மகனே!” என்று பாசத்துடன் அழைத்தார்.

அந்தக் குழந்தை ஒருநாள் இந்தியாவே போற்றும் சாதனையாளனாக மாறப்போகிறது என்பது அப்போது அவருக்குத் தெரியாது.

காட்சி 8 — இயற்கையின் உண்மை

காட்சிகள் அனைத்தும் மறைந்தன. மீண்டும் அந்தப் பிரபஞ்சத்தின் அமைதியில் தந்தையும் இயற்கையும் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

தந்தை ஆச்சரியத்துடன் இயற்கையைப் பார்த்தார்.

தந்தை: “இயற்கையே! நீ காட்டிய காட்சிகள் அனைத்தையும் பார்த்தேன். என் மகனின் பிறப்புக்கே எத்தனை பேர் உதவியிருக்கிறார்கள்! அந்தச் சிறுவன், அவனுடைய தாய், அக்கம்பக்கத்து மக்கள், தகவல் சொல்லச் சென்றவர், வாகனத்தை நிறுத்தி உதவிய வழிப்போக்கர், மருத்துவமனையின் செவிலியர், மருத்துவர், ரத்த தானம் செய்த அந்த மனிதர் என எத்தனை பேர்!

அவர்கள் யாரும் என் மகனின் உறவினர்கள் அல்ல. என் மகன் ஒருநாள் பெரிய சாதனையாளனாக மாறுவான் என்பதும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனாலும் அவர்கள் தங்களால் முடிந்த உதவியைச் செய்திருக்கிறார்கள்!”

இயற்கை மெதுவாகத் தலையசைத்தது.

இயற்கை: “உண்மைதான்! ஆனால் நீ பார்த்தது அவனுடைய வாழ்க்கையின் முதல் சில மணிநேரங்களை மட்டுமே.

ஒரு குழந்தை தாயின் கருவில் உருவாகி, பிறந்து, வளர்ந்து, கல்வி கற்று, வாழ்க்கையில் உயர்ந்த இடத்தை அடைவதற்குள் எத்தனை மனிதர்களின் உழைப்பு அவனுக்குத் துணையாக இருக்கிறது என்று சிந்தித்துப் பார்.

அவனுடைய பெற்றோர்கள் அவனை வளர்க்கிறார்கள். ஆசிரியர்கள் கல்வி கற்பிக்கிறார்கள். விவசாயிகள் உணவை உற்பத்தி செய்கிறார்கள். உணவை எடுத்துச் செல்பவர்கள் அதை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கிறார்கள். கட்டடத் தொழிலாளர்கள் பள்ளிகளையும் வீடுகளையும் கட்டுகிறார்கள். சாலை அமைப்பவர்கள் அவன் பயணம் செய்ய வழி உருவாக்குகிறார்கள். மின்சாரப் பணியாளர்கள், துப்புரவுப்

பணியாளர்கள், மருத்துவப் பணியாளர்கள், எண்ணற்ற தொழிலாளர்கள் என அவன் அறியாத பலர் அவனுடைய வாழ்க்கையைச் சாத்தியமாக்குகிறார்கள்.

அவன் படித்த புத்தகத்தை அச்சிட்டவர் யார்? அந்தப் புத்தகத்திற்கான காகிதத்தை உருவாக்கியவர் யார்? அவன் படிக்கும் அறைக்கு வெளிச்சம் கொடுத்தவர் யார்? அவனுடைய அறிவை வளர்த்த சமூக அனுபவங்கள் எத்தனை?

அவன் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று நேரடியாக விரும்பியவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவனுடைய வெற்றியைப் பற்றி ஒரு கணம்கூடச் சிந்திக்காமல் தங்கள் கடமையைச் செய்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் அவர்களின் உழைப்பும் அவனுடைய வாழ்க்கையுடன் பின்னிப் பிணைந்திருக்கிறது.

நீ உன் மகனை வளர்த்தாய். அவனுக்காக உழைத்தாய். அவனுடைய வெற்றியில் உனக்குப் பங்கு இருக்கிறது. அதை நான் மறுக்கவில்லை.

ஆனால் அந்த வெற்றி உன்னால் மட்டுமே உருவானது என்று நினைப்பதுதான் தவறு.

ஒரு மனிதனின் வெற்றி என்பது அவனுடைய உழைப்பின் விளைவு மட்டுமல்ல; அவனைச் சுற்றியுள்ள சமூகத்தின் பங்களிப்பும் அதில் கலந்திருக்கிறது.”

தந்தை தலைகுனிந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினார்.

இயற்கை தொடர்ந்து பேசியது.

“ஒரு மலரின் வாசனையை நீ சுவாசிக்கும்போது, அந்த வாசனைக்குக் காரணம் மலர் மட்டும்தான் என்று நினைக்கிறாயா?

மலர் தன் வாசனையை வெளிப்படுத்தலாம். ஆனால் அந்த வாசனை உன்னை வந்தடையக் காற்றும் துணைபுரிகிறது.

மலரின் வாசனையை உருவாக்குவதில் மலருக்குப் பங்கு இருக்கிறது. அதை உன்னிடம் கொண்டுவந்து சேர்ப்பதில் காற்றுக்கும் பங்கு இருக்கிறது.

அதுபோலத்தான் மனித வாழ்க்கையும்.

வெற்றியடையும் மனிதன் மலரைப் போன்றவன். அவனுடைய உழைப்பும் திறமையும் அவனை மலரச் செய்கின்றன. ஆனால் அந்த மலரின் வாசனை உலகெங்கும் பரவுவதற்குப் பின்னால் கண்ணுக்குத் தெரியாத பல பங்களிப்புகள் இருக்கின்றன.

ஆகவே, உன் மகனின் வெற்றி அவனுக்கு மட்டுமானது அல்ல. அவனை வளர்த்த குடும்பத்திற்கும், அவனுக்குத் துணைநின்ற சமூகத்திற்கும், அவன் பணியாற்றப்போகும் நாட்டிற்கும் உரியது.

அவன் இதை உணர வேண்டும்.

தனக்குக் கிடைத்த உயர்ந்த பதவியைத் தனது பெருமைக்காக மட்டும் பயன்படுத்தாமல், தன்னை உருவாக்கிய சமூகத்தின் நலனுக்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

அவனுடைய வெற்றிக்குப் பின்னால் இருக்கும் எண்ணற்ற மனிதர்களின் உழைப்புக்கு நன்றியாக, தன்னால் இயன்ற அளவு மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும்.

அதுவே அவனுடைய உண்மையான கடமை!”

காட்சி 9 — உணர்ந்த தந்தை

இயற்கையின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட தந்தை நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

அவருடைய கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் வழிந்தது. ஆனால் இம்முறை அந்தக் கண்ணீரில் பெருமிதம் மட்டுமல்ல; உண்மையை உணர்ந்த பணிவும் கலந்திருந்தது.

தந்தை: “இப்போது புரிகிறது, இயற்கையே!

என் மகன் வெற்றி பெற்றதில் எனக்குப் பங்கு இருக்கிறது. ஆனால் அந்த வெற்றியை உருவாக்குவதில் எத்தனை மனிதர்களின் பங்களிப்பு இருக்கிறது என்பதை நான் எண்ணிப் பார்க்கவே இல்லை.

என் மகனுக்காக நான் உழைத்தேன். அதேபோல், அவன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அவனுக்குத் தெரியாமலேயே பலர் உழைத்திருக்கிறார்கள்.

அவர்கள் யாரும் தங்களுடைய உதவிக்குப் பதிலாகப் புகழையோ பாராட்டையோ எதிர்பார்க்கவில்லை.

என் மகன் அவர்களுடைய பங்களிப்பை உணர்ந்து வாழ்ந்தால், அதுவே எனக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரிய பெருமை!”

இயற்கை அமைதியாகப் புன்னகைத்தது. அந்தப் புன்னகையில் இப்போது தந்தைக்குப் பல அர்த்தங்கள் புரிந்தன.

அந்த நேரத்தில், காலம் மீண்டும் முன்னோக்கிச் சுழன்றது.

புதுடெல்லியில் பாராட்டு விழா தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. மேடையில் நின்ற தமிழன், தன் பெற்றோர்களுக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் நன்றி கூறியிருந்தான்.

ஆனால் இனி அவன் சிந்திக்க வேண்டிய இன்னொரு கடமை இருந்தது.

தனக்குத் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமல்ல; தன்னை அறியாமலேயே தன் வாழ்க்கைக்குப் பங்களித்தவர்களுக்கும், தன்னுடைய சேவை சென்றடைய வேண்டிய எண்ணற்ற மக்களுக்கும் அவன் கடமைப்பட்டிருந்தான்.

அந்த உண்மையை அவன் உணர்ந்து செயல்படத் தொடங்கும் நாளில்தான் அவனுடைய வெற்றி முழுமை பெறும்.

“வெற்றி என்பது உயர்ந்த இடத்தை அடைவது மட்டுமல்ல; அந்த உயரத்தை அடைய உதவிய சமூகத்திற்கு நம்மால் இயன்ற நன்மையைத் திருப்பிச் செய்வதும்தான்.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *