ஒரு வாய்மொழிக் கதை

 

கதை சொல்லணுமாக்கும். சரி, சொல்றேன்.

எங்க ஊர்லெ எல்லாம், ஒரு கதை சொல்லுண்று கேட்டா.

‘நா வாழ்ந்த கதையைச் சொல்லவா; நா தாழ்த்த கதையைச் சொல்லவா’ண்ணு கேக்கிறதுண்டு, நாம ரெண்டு லெ எதையாவது கேட்டு வைக்கணும். ஆனா, அவங்க வாழ்ந்த கதையும் வராது; தாழ்ந்த கதையும் வராது. ஏதாவது ஒரு கதை வரும்!

பின்னெ என்னத்துக்கு இந்தக் கேள்விண்ணு நினைக்கலாம். ஒருவேளை, கொஞ்சம் யோசிச்சிக்கிட அவகாசம் வேணும்ங்கிறதுக் காக இருக்கலாம். எல்லாம் ஒரு ‘இது’க்காகத்தான்.

திறுக்கைச் சுத்ன உடனே தண்ணி கொட்றமாதிரி கேட்ட உடனே கதை சொல்றதுக்கு மன்னன் பல்ராம் நாயக்கர்தான்.

“யோவ், ஒருகதை சொல்லும்”ண்ணு கேக்க வேண்டியதுதான் உடனே முகத்திலெ ஒரு சந்தோஷம் – ஒருகளை – வந்துரும், எச்சியெக் கூட்டி விழுங்கி தொண்டையைச் சரி செஞ்சிக்கிட்டே அடப்பு லெ சொருகியிருக்கிற சேலம் பொடிப்பட்டையை உருவி ஒரு சிம்ட்டாப் பொடியை எடுத்து வச்சிக்கிட்டு, தொடங்குவாரு.

*ஆனைத் தலைத்தாண்டி பெருங்காயம் போட்டு
கீரை கடையிற ராசா மகளுக்கும்,
அரிசி கழுவின தண்ணி ஆயிரம் ஏக்கர்
பாய்ற ராசா மகனுக்கும் கலியாணம்”

கதை தொடங்குதப்பவே எல்லார்மாதரியும் பொடியைப் போட்டுக்கிட மாட்டாரு. சரியான கட்டம் வரணும் கதையிலெ. அப்பிடி ஒரு இடைவெளி கொடுத்து, சர்ர்ர்ண்ணு பொடியை ழுெத்து பெருவிரலும் நடுவிரலும் ஒட்டுனயிடத்திலே ஆளக்காட்டி விரவாலெ சொடக்கு விழறமாதிரி ஒரு உதறுதட்டுத் தட்டிட்டு, பிதுங்கிய கண்ணீர் விழியாய் நம்மையெல்லாம் ஒரு சுத்து கெத்தான பார்வையால் பார்ப்பார்; எவன்டா எம்மாதரி கதை சொல்லமுடியும்ண்ணு கேக்கும் அந்தப் பார்வை.

ஓரெடுப்பு உழுதுட்டு வந்த சம்சாரிகெ மத்யான வேளையிலெ, அலுப்புத் தீரக் கொஞ்சம் கரைமரத்து நிழல்லெ துண்டை விரிச்சி தலைசாச்சிக் கிடக்கிறப்பொ பல்ராம் நாயக்கரும் வருவாரு.

அறையை மறைக்க வெறும் அறணாக்கயத்திலெ சொருகப்பட்ட கையகலக் கோமணத்துணி. அந்த அறணாக்கயித்துலெ இடது பக்கம் சேலம் பொடிப்பட்டையும், முள்வாங்கியும். வேட்டியை அவுத்து தலையிலெ கட்டிய லேஞ்சி. அதிலே மிச்சமாகத் தொங்குற சுங்குல் – முதுகுத்தண்டை மறைக்கவிடப்பட்ட ஒரு முழத்தொங்கல் – லேஞ்சி கட்னமானைக்கே அந்தத் தொங்கலை மேல் முதுகுக்கு விரிச்சி, மரத் தடியிலெ தலையசாச்சி காலைத் தூக்கி மரத்து மேலே போட்டுக் கிடுவாரு ஒரு யோகாசனம்மாதிரி.

பேச்சுக்கு மத்தியிலெ அண்ணைக்கு பிள்ளையாரப்பன்தான் தொடங்கினான்.

“ஒருத்தன்கிட்டெ கைமாத்து வாங்காமெ பொழுதே ஓட்ட முடியலையே”. வரதப்பன் சொன்னான்.

“அதெப்படிவே முடியும். ஆனானப்பட்ட சல்க்காரே அடுத்த நாட்டுக்காரன்ட்டெ கை நீட்றப்பொ நாம எம்மாத்ரம்?”

“வாங்குறது பெரிசில்லப்பா; திரும்பக் கொடுக்க முடியலையே.”

“திரும்பக் கேக்காத ஆளைப் பாத்து வாங்கணும்!’

அப்போர்க்கொத்த ஆளு எங்கனெ இருக்கு. சொல்லு; அவங் கிட்டெ போய் வாங்குவம்.

இருப்பான், எங்களெயாவது இருப்பான்; தமக்குத் தட்டுப்படணும்.

“அப்படியும் ஒருத்தன் பூமியிலெ இருக்கவா செய்தான்?”

“ஏய், அப்படி ஒருத்தளென்னப்பா அதுக்கு மேலேயும் ஒருத்தன் இருந்திருக்காம்பா”

குரல் வந்த திக்கு பல்ராம் தாயக்கர்தான் அருணாக்கயித்திலெ சொருகியிருந்த பொடிப்பட்டையை உருவி எடுத்துக்கொண்டே சொன்னார். “இப்படித்தான். ஒங்கமாதிரி ரெண்டு பேரு ரோசனை செஞ்சாங்களாம்.. அப்பொ, அவுகளுக்கு ஒரு தகவல் கிடைச்சதாம். நம்ம நாட்டுக்குப் பக்கத்து நாட்லெ ஒருத்தர். வேண்டியமட்டுக்கும் கேக்கிறவர்களுக்கெல்லாம் கடன் கொடுக்காராம். கடனை வாங்கினவுக திருப்பித்தர வேண்டாம். அவங்க வாரீசுக திருப்பித் தந்தாப் போதும்!”

பிள்ளையாரப்பனும் வரதப்பறும் சந்தோஷத்தால் சிரித்தார்கள்.

அது நல்ல விசயந்தான். அலப்பரை இல்லை. ஆனா, தம்ம வாரிசு களெ எவன் சம்பாரிக்கிறது அவள் எப்பப் பணக்காரனாகி அவரோட பாக்கியெத் தீக்கிறது? “அட எப்பச் சம்பாரிச்சு பணக்காரனா கிறானோ அப்பத் தீத்தாப் போதுங்கிறதுதான் கண்டிஷன்ண்ணேன்.”

“ஆங்; சரி, சரி, சொல்லுங்க”

“ஆச்சா; ஒடனே வெங்க ரெண்டுபேரும் கட்டுச்சோத்தைக் கட்டிக்கிட்டு அந்த நாட்டுக்குப் போனாங்க”

“போனா அங்கெ போயி விசாரிக்கிறப்போ இன்னொரு தாக்கல் கெடைச்சது. அங்கொருத்தன் சொன்னான். எப்பா இதென்ன பெரிய காரியம்ண்ணுட்டு இவங்கிட்டெ வந்து கடன் வாங்க வந்துட்டகெ. இந்த நாட்டுக்கு பக்கத்து நாட்டிலே ஒருத்தரு கடங்கொடுக்காரு. அவருக்கு கடன் வாங்கினவனும் கொடுக்கவேண்டாம். வாரிசுகளும் கொடுக்கவேண்டாம். அடுத்த ஜென்மம் எடுத்தா அப்பொ வந்து கொடுத்தாப் போதும்!”

“அடடே இது ரொம்ப அருமையா இருக்கே!!”

“சரி; நாம அங்கே போவோம். இவங்கிட்டெ வாங்கிட்டு தாம கண்ணைமூடீட்டா நம்ம வாரீசுக தம்மை ரசிக்கிட்டே இருக் கும்”ன்னு சொல்லிட்டு அந்த நாட்டுக்குப் புறப்பட்டுப் போனாங்க.

காட்டுவழி, பேசிக்கிட்டே நடந்து போய்க்கிட்டு இருக்காங்க அதிலெ ஒருத்தன் சொன்னான். “அடுத்த ஜென்மத்திலெ நாம என்ன பிறப்பு பிறக்கப் போறமோ, மனுசனாப் பிறந்தாத்தானே, அவரு கடனை நாம அடைக்கணும்”.

“அதுதானே” என்று ஆதரித்தான் மற்றவனும்.

இந்த சமயத்தில் இயங்க பேச்சைக் கேட்ட யாரோ, விழுத்து விழுந்து சிரிக்கிறமாதரி ஒரு சத்தம் கேட்டுது. கெக் கெக் கெக் கெ… ஓ கெக் கெக் கெக் கெக்கெட்

இவங்க எல்லாப் பக்கமும் திரும்பிப் பாத்தாங்க. யாரையுமே காங்கலை. அந்தரத்திலெ இருந்து சிரிப்புச் சத்தம் மாத்திரம் கேட்டுப் பதறிப்போனாங்க. இவங்க பதறுனதையும் திகைக்கிற தெயும் கண்ட அந்த அசரீரி மேலும் மேலும் சிரிச்சி உருண்டது.

இவங்கனோடே திகைப்பும் பதட்டமும் நீங்குறதுக்கு முன்னா லெயே அந்தக்குரல் இவங்களைப் பாத்து ‘ஏ அப்பா கடங்காரங்களா! என்னை பங்களுக்குத் தெரியலையா? இந்தா பாருங்க, நாந்தான் பேசுதேன்!”

சோளக்காட்டு காவலுக்கு அங்கே போட்டிருந்த பரண் உச்சியிலே ஒரு மாட்டுக்கொம்பு, பூண்பிடிச்சமாதரி ஒரு கம்பு துணியலெ நட்டமா சொருகி வச்சிருந்தது. அதுதான் அப்படிச் சிரிச்சதும் பேசினதும்!

‘போன ஜென்மத்திலே தான், இப்பொ நீங்க கடன் வாங்கப் போரிகளே அவருகிட்டத்தான் நானும் கடன் வாங்கிருந்தேன். கடனை வாங்கி வாங்கி ரொம்பப் போடுஸா செலவழிச்சேன்.

“இந்த ஜென்மத்திலெ அவரு தொழுவிலேயே வந்து மாடாப் பிறப் பெடுத்தேன், கன்றுக்குட்டியா இருந்தப்பொ என் தொண்டை நனைஞ்சிருக்காது தாய்ப்பாலு, காளையா வளந்த உடனே “பசுச் சுகம் அறிய முன்னாடி என்னை உடையடிச்சி உழவுலெ சுட்டிட்டாங்க. ஆயுசு பூராவும் குளம்புக தேய முன்னும் பின்னும் நடந்து நடந்து மூக்கணாங்கயிறு மூக்கை அறுத்து ரெத்தம் கசிய அவரு தோட்டத்துக்குக் கமலை இழுத்து தண்ணீர் இரைச்சேன். குப்பை வண்டி இழுத்தேன்.

ஆயுசு முடிஞ்சி செத்துப்போன பிறகும் அவுகளுக்கு என் தோலை உரிக்கக் கொடுத்து கமலைக்குக் கனைவாலாய் தண்ணி இரைக்க உதவுனேன். கூனைவாலாகிக் கிழிஞ்சபிறகும் அவுக வீட்டு ஆண்களுக்கு காலுக்குச் செருப்பாகி உழைச்சேன். அப்பவும் என் பாடு தீரலை. இப்போ, அவரோட தோட்டத்துக்குக் காவல் காத்துக்கிட்டிருக்கேன்…”

இப்படிச் சொல்லிட்டு மாட்டுக் கொம்பு சிரிக்க ஆரம்பிச்சது. சிரிப்புச் சத்தம் மாதரிக் கேட்டாலும் கவனிச்சுக் கேட்டா அது அழுகைச் சத்தம் போல இருந்தது.

ஒண்ணும் ஓடலை இவங்களுக்கு, அப்படியே “மெம்மறந்து நிண்ணுட்டாங்க”.

அப்புறம் அவங்க கடன் வாங்கப் போனாங்களா; வந்த வழியைப் பாத்துத் திரும்பிட்டாங்களா; தெரியலை.

அந்த நேரத்திலெ, பல்ராம் நாயக்கரோட மகள் ஓடியாந்து “அய்யா; மாடு அவுத்துக்கிட்டது; முட்ட வருது ஓடியா”ண்ணு பரபரப்பாக் கூப்பிட்டா.

வேகமா எந்திரிச்ச நாயக்கரு, அவுத்த கோமணத்தெ அறணாக்கயித்லெ சொருகிக்கிட்டே அவசரமாய்ப் போயிட்டாரு.

- தீபம், அக்டோபர் 1979  

தொடர்புடைய சிறுகதைகள்
நிம்மாண்டு நாயக்கர் வயசாளி. பேரக்காள் அவர் மனைவி.அந்த இருவரின் முடிவு காலத்தைப் பற்றிய கதை இது. நிம்மாண்டு நாயக்கர் பெரிய சம்சாரி. எம்பது ஏக்கர் கருசக் காடு. நாலுசோடி உழவு மாடு. தொழுநிறைய கால்நடைச் செல்வங்கள். நிறைஞ்ச வெள்ளாமைக் குடியிருக்கும் வீடு பூர்வீக வீடு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கதை ஆசிரியர்: கி.ரா. குற்றாலத்தில்ஒரு நாள், ரசிகமணி டி.கே.சி. அவர்களைப் பார்க்க ஒருத்தர் வந்தார். வந்தவர் செந்தமிழில் எங்களிடம் "அய்யா அவர்களைப் பார்க்க வந்திருப்பதாகச்" சென்னார். அவர் பேசுகிற விதமே அப்படி என்று தெரிந்தது.ரசிகமணி அவர்கள் இதை ரெம்ப அனுபவிப்பார்கள் என்று எங்களுக்குக் குஷி! அவரை அழைத்துக் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
தூங்கா நாயக்கருக்குப் பல யோசனை ஓடியது. கேவலம் ஒரு 'குண்டி வேட்டிக்கு' இப்படியொரு 'தரித்திரியம்' வந்திருக்க வேண்டாம். ரொம்ம்ப வருத்தமாகிவிட்டது மனசுக்குள் அவருக்கு. இருக்கிறதெல்லாம் இந்த ஒரு வேட்டிதான். அன்றைக்கு வேலை இல்லை - அதாவது கிடைக்கலை. அது நல்ல கோடைக்காலம். உடம்பில் வேர்வை ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அப்பாவு செட்டியார்‌ சைக்கிளில்‌ வந்து 'ஜம்‌' என்று இறங்கினார்‌ அவர்‌ வருகைக்காக காத்துக்‌ கொண்டிருந்த கிராமத்து இளைஞர்கள்‌ சைக்கிளின்‌ பக்கம்‌ நெருங்கி, 'ஹேன்ட்பாரில்‌' சொருகி இருந்த தினப்‌ பத்திரிகையை உரிமையோடு எடுத்து, உலக விஷயங்களில்‌ மூழ்க ஆரம்பித்தார்கள்‌. செட்டியார்‌, சைக்கிளை 'ஸ்டாண்டு' போட்டு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
(1961ல் வெளியான சிறுகதை, ஸ்கேன் செய்யப்பட்ட படக்கோப்பிலிருந்து எளிதாக படிக்கக்கூடிய உரையாக மாற்றியுள்ளோம்) அடுப்பங்கூடத்தின் வடமேற்கு முக்கில் குரிய வெளிச்சம் படாத ரப்பரப்பில் அமைத்திருந்தது அங்கணம்; சாப்பிட முன்றும் சாப்பிட்ட பின்னாலும் கைகழுவுகிறது, முகம் கைகால் கழுவுகிறது. கொப்பளித்துத் துப்புகிறது, ஏனங்கள் கமுவுகிறது, ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அதிகாரி அந்த ஊருக்குப் போனார். சுகாதார அதிகாரி; பெரிய பதவி வகிக்கும் பெரிய அதிகாரி. ஜீப்பெல்லாம் அங்கே போகாது; நடந்துதான் போகணும். அவரும் நடந்துதான் போனார். இப்படி நடந்தே போய் அந்தக் கிராமத்தின் சுகாதாரத்தை கவனிக்க அவருக்கு ஆசை. இப்படிப் பைத்தியக்கார' ...
மேலும் கதையை படிக்க...
அவளைப் பார்த்தான் அவன். சூரிய ஒளி தாக்கிய பனி நீரைப் போல அவனுள் இருந்த எல்லாமே காணாமல் போய், அந்த வெற்றிடத் தில் அவள் புகுந்து சக்கென்று அமர்ந்து கொண்டாள். அப்படியே அவளைச் சுமந்து வந்தான், கிடைக்காத புதைய லாய்! தலையணையில் அவன் சாயும் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
ரமா தன் கதைகளுக்குப் படம் போடுகிறதை விரும்புவதில்லை என்னத்துக்குப் படம்; கண்ணால் படித்துக்கொண்டு போகும்போதே எல்லாம் வந்து நிக்குமே எதிரே. பத்திரிகைகளிடம் வேண்டாம் என்றே சொன்னாள். என்ன சொல்லி என்ன; அது ஒரு நோய்ப்பழக்கம் ஆகிவிட்டது அதுகளுக்கு. தான் சிருஷ்டிக்கும் பாத்திரங்களின் முகஜாடை அவளுக்குத்தான் ...
மேலும் கதையை படிக்க...
போத்திநாயுண்டுக்கு இன்னும் விடியலை; இவருக்கு மட்டுமில்லை, இந்த ஊர் சம்சாரிகளுக்கும் சுத்துப்பட்டி சம்சாரிகளுக்கும்கூட. இந்த அறுபது வருஷங்களில் இப்படி ஒரு திகைப்பைக் கண்டதுமில்லை கேட்டதுமில்லை இவர். இந்த நாடு நம்மை எங்கே அழைத்துக்கொண்டு போகிறது என்று யோசித்தார். சந்தேகமில்லாமல் சுடுகாட்டுக்குத்தான் என்று சொல்லிக்கொண்டார். போத்திநாயுண்டு ...
மேலும் கதையை படிக்க...
கோமதிசெட்டியாருக்கு வயசு முப்பது. அவனது பெற்றோர்கள் அவனுக்கு பெண்குழந்தை என்று நினைத்துத்தான் கோமதி என்று பெயர் வைத்தார்கள். அவனுக்குமுன் பிறந்த ஏழும் அசல் பெண்கள். இவனுக்கு சிறு பிராயத்திலிருந்தே ஜடைபோட்டு பூ வைத்துக் கொள்வதிலும், வளை அணிந்து கொள்வதிலும் கொள்ளை ஆசை. உருவம் ஆணாக ...
மேலும் கதையை படிக்க...
காய்ச்சமரம்
தமிள் படிச்ச அளகு
வேட்டி
மாயமான்‌
அங்கணம்
சுற்றுப்புற சுகாதாரம்
ஒரு தலை
அசல்
விடிவு
கோமதி

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Enable Google Transliteration.(To type in English, press Ctrl+g)