கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஸ்ரீ.தாமோதரன்

320 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தனிமை

 

 கச கச..வென்ற மக்களும்,வாகனங்களும் சென்று கொண்டிருக்கும் பாதையை சிரமப்பட்டு கடந்து வரும்போது அப்படியே அமைதியாக காட்சியளிக்கும், பெரிய பெரிய பங்களாக்களாக அமைந்துள்ள இப்பகுதியை கடக்கும்போது, நம் மனம் “வாழ்ந்தால் இப்படி வாழவேண்டும்” என்று மனதில் கண்டிப்பாய் தோன்றும். இதில் அதோ இரண்டாவது வரிசையில் நான்காவதாக இருக்கும் அந்த பங்களாவில் ! தலை சுற்றுகிறது, மயக்கம் வருவது போல இருக்கிறது. வயதானாலே எல்லா தொந்தரவுகளும் வந்து விடுகிறது, மனதுக்குள் சிரிப்பு வந்தது. வயசாயிடுச்சுன்னு சொன்னா அவ்வளவுதான் வீட்டுக்காரருக்கு அப்படி


நாய்

 

 தன்னுடைய கம்பெனிக்கு கிளம்புவதற்காக கிளம்பிக்கொண்டிருந்த ரஹீம் “அப்பா ராஜேஸ் வீட்டுல புதுசா ஒரு நாய்க்குட்டி வந்திருக்குப்பா” சூப்பரா இருக்கு பெண் பாத்திமா கண்களை விரித்து ரஹீமிடம் சொல்லவும், ரஹீமுக்கு மகள் அதை சொன்ன அழகு மனதை தொட்டாலும், நாய் வளர்க்கும் விஷயத்தில் அவனுக்கு என்றுமே ஒத்து வருவதில்லை. மகளின் தோளை மெல்ல தொட்டு நாய் குட்டி எல்லாம் நம்மால வளர்த்த முடியாதுடா செல்லம். மகளின் முகம் சற்று சுருங்கியது, போப்பா எப்பவுமே நீ இப்படித்தான் சொல்லறே, கண்களில்


லஞ்சம்

 

 பூஜை அறையில் உட்கார்ந்திருக்கும்போது வாசலில் நிழலாடியதை உணர்ந்தி திரும்பி பார்த்த ஜெகநாதன் மனைவியை கண்டதும் குரலை காட்டாமல் புருவத்தை உயர்த்தினார். வெளியில் அந்த காண்ட்ராக்டர் பொன்னுசாமி வந்திருக்காரு. உட்கார சொல். குரலில் மென்மையை காட்டி விட்டு மணியடிக்க ஆரம்பித்தார். அதற்குள் மனம் பொன்னுசாமியிடம் போய் விட்டது. மறந்தே விட்டேன் காலையில் பொன்னுசாமியை வர சொன்னது. நான் சொன்ன தொகை கொண்டு வந்திருப்பானா? மனசு கணக்கு போட்டது. பானுவுக்கு காலேஜ் போக ஒரு மாருதி கேட்டாள், இந்த முறை


யாரைத்தான் நம்புவதோ?

 

 இரண்டு நாட்களாய் ராம்குமாருக்கும் அவன் மனைவிக்கும் சண்டை. மனைவியின் தாய் மாமா இவளுக்கு வரவேண்டிய பங்காக இரண்டு லட்சம் ரூபாயை, கொடுத்திருந்தார். வங்கியில் போட்டிருந்த அந்த பணத்தை எடுத்தே ஆக வேண்டும் என்றும், அதில் அவளுக்கு நகை வாங்க சொல்லி வற்புறுத்தி கொண்டிருக்கிறாள். ராம்குமாருக்கோ வறுமை நிலையில் இருக்கும் தன் குடும்பத்தில் பிளஸ் டூ முடித்துவிட்டு இஞ்சீனியரிங்க் படிப்புக்கு அனுமதி கிடைத்தும் பணம் கட்ட வசதி இல்லாமல் இருப்பவனுக்கு கொடுக்கலாம் என்று கேட்டான். அவள் நினைத்தால் தாரளமாய்


காதலாவது கத்தரிக்காயாவது?

 

 சென்னை மெரீனா கடற்கரையில் கடலைலகளை பார்த்தவாறு உட்கார்ந்திருந்த கணேசின் தோளில் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள் ரம்யா. அடுத்த வருசம் எனக்கு படிப்பு முடிஞ்சிடும், படிப்பு முடிஞ்சிருச்சின்னா என் கல்யாணத்தை பத்தி பேச ஆரம்பிச்சிடுவாங்க. அதுக்குள்ள நீங்க ஒரு ஏற்பாடும் பண்ண மாட்டேங்கறீங்க. நான் என்ன பண்ணட்டும், கோல்டு மெடல்ல பாஸ் பண்ணியும் எனக்குன்னு சரியான வேலை அமைய மாட்டேங்குதே? பரிதாபமாய் சொன்னான் கணேஷ். எங்கப்பா கஷ்டப்பட்டு வாங்கிக்கொடுத்த வேலையிலயும் நிக்க மாட்டேனிட்டீங்க, அதுக்கப்புறம் சேர்ந்த இடத்துலயாவது நின்னீங்களான்னா அதுவும்


எண்ணங்களின் குவியல்

 

 நல்ல தூக்கத்தில் இருந்த பத்மா, தூக்கத்திலேயே தன் கையை நீட்டினாள், முரளி தோள் தட்டுப்பட, அவன் தோள் மேலேயே கையை போட்டு ஆழ்ந்த நித்திரைக்குள் நுழையப்போனாள். சட்டென்று ஒரு நினைவு, முரளி வெளியூருக்கு சென்றிருந்தானே, அவ்வளவுதான், இந்த நினைவு வந்ததும், விருக்கென தூக்கம் கலைந்து எழுந்தவள் பக்கத்தில் பார்த்தாள். யாருமில்லை. அப்படியானால் தான் கையை போட்டு படுத்தது? கனவாய் இருக்கும் மனது சொன்னாலும், அவள் உள்ளுணர்வு இல்லை, முரளி தோள் மீது கை போட்டது உண்மை என்று


காலம்

 

 குளிரூட்டப்பட்டிருந்த அந்த பிரமாண்டமான அரங்கத்தில் வசீகரமாய்,அங்குள்ள ஒரு சில பெண்களின் மனதை கொள்ளை கொள்ளக்கூடிய தோற்றத்துடன் சுகேஷ். பிரிட்டிஷ் காரர்களை தோற்கடிக்கக்கூடிய விதத்தில் ஆங்கிலத்தில் சொற் பொழிவாற்றிக்கொண்டிருந்தான். நீங்கள் இப்பொழுது என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். தெரியும் கண்டிப்பாய் உங்கள் கைபேசியில் கலர் கலராய் பார்த்துக்கொண்டிருப்பீர்கள். தவறாக நினைக்க வேண்டாம். கைபேசியில் ஏதோ ஒரு புத்தகத்தை பிரித்து ஏதோ ஒரு கதையை படித்து விட்டு அதற்கு ஒரு கமெண்ட்ஸ், இல்லை, ஒரு லைக் என்று போட்டு விட்டு அடுத்த


அப்பாவின் கோபம்

 

 இந்த பேப்பரை யார் இங்கே வச்சிரிக்கறது? கோபமான கேள்வி அந்த வீட்டில் ஒலிக்கவும் வீடே நிசப்தமாகியது. மீண்டும் அந்த கேள்வி ராமச்சந்திரனால் அங்கு நின்று கொண்டிருந்த மகன், மகள் மனைவியை நோக்கி வீசப்பட்டதும், நானில்லை..என்று தயக்கமாய் மகனிடமிருந்தும், மகளிடமிருந்தும் வந்தது. நீங்க இரண்டு பேரும் இல்லையின்னா இந்த பேப்பருக்கு கால் முளைச்சு இந்த இடத்துக்கு வந்திருக்குமா? மீண்டும் அவரிடமிருந்து கிண்டலான கேள்வி வர மனைவி மெல்ல முன் வந்து யாராவது படிச்சுட்டு மறந்து வச்சிருப்பாங்க. இப்படி சொல்றதை


பூலோகம் திரும்பி வந்தால்!

 

  “நீங்கள் இல்லாமல் உலகம் இல்லை” யாராவது சொன்னால் நம்பி விடாதீர்கள். உலகம் என்றில்லை, நம் குடும்பமே ஆகட்டுமே, இவனாலத்தான் இந்த குடும்பமே ஓடுது, சொல்லிவிட்டால், பெருமையாக நினைத்துக்கொள்கிறோம்.ஆனால் நாம் போய் விட்டால் எதுவும் நிற்பதுமில்லை, படுப்பதுமில்ல்லை. அதுபாட்டுக்கு தூக்கி போட்டுவிட்டு காலன் ஓடிக்கொண்டேதான் இருக்கிறான். அடடா நாம் இல்லாமல் குடும்பம் எப்படி இருக்கிறது என்று மீண்டும் பார்க்க வந்தால் அவ்வளவுதான்..! இப்படி பேசிக்கொண்டிருப்பவன் யாருமில்லை, இந்த கதையின் நாயகன்தான்.. இவ்வளவு கவலையுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்


அதிர்ஷ்டமா? விதியா?

 

 “உங்களுக்கு எல்லாம் எங்களோட கஷ்ட நஷ்டம் புரியாது”, படிச்சு, பேனுக்கடியிலே உட்கார்ந்து கிட்டா, எங்க மாதிரி ஏழைங்களோட வருத்தம் எப்படி புரியும்?. நான்கைந்து பெண்களும், ஆண்களும், விசாரிப்பதற்காக வந்திருந்த பெண் கலெக்டரிடம் சரமாரியாக கேள்விகளை கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். பெண் கலெக்டருக்கு அவர்கள் சொன்னதை கேட்டவுடன் சிரிப்புத்தான் வந்தது. வேண்டாம் இப்பொழுது சிரிக்க்க்கூடாது, அவர்கள் கோபத்தை இப்படி காட்டி ஆற்றிக்கொள்கிறார்கள். இதற்கு பின்னால் சூத்திரதாரிகளாய் இருக்கும் அரசியல்வாதிகளை இவர்களால் ஒன்றும் செய்ய முடிவதில்லை, நம்மிடம்தான் கோபத்தை காட்டமுடியும்? ஏன் நம்மால்