கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஸ்ரீஜா வெங்கடேஷ்

30 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஊருக்கு உபதேசம்…

 

  என் நண்பன் சரவணபிரசாத் இருக்கிறானே சரியான இலக்கியப் பைத்தியம். நானும் புத்தகங்கள் படிப்பதுண்டு . வார, மாதப் பத்திரிக்கைகள் , தவிர ராஜேஷ் குமார் , இந்திரா சௌந்தர்ராஜன் என்று தமிழ் கூறும் நல்லுலகம் வியந்து படிக்கும் எழுத்தாளர்களே எனக்கும் இஷ்டம். ஆனால் சரவணன் அப்படியல்ல அவனுடைய இலக்கிய உலகம் பரந்து விரிந்தது. அதி நவீன எழுத்தாளர் , பன்மொழி வித்தகர் விவேகானந்தனை மையமாகக் கொண்டு இயங்குவது. எழுத்தாளர் விவேகானந்தன் நண்பர்களுக்கு , வாசகர்களுக்கு சுருக்கமாக


பத்து அருவா

 

  முதுகில் சாணைச் சக்கரம் சுமந்து போய்க் கொண்டிருந்தான் முருகேசன். வெயில் வாட்டி எடுத்தது. வியர்வை ஆறாகப் பெருக பாரம் பெரும் சுமையாக முதுகில் அழுத்தியது. சிறுகதை “ஆச்சு! இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் தான். அடுத்த ஊரு வந்துரும்.” என்று நொந்த மனசையும் வலித்த காலையும் ஏமாற்றி மேலும் நடந்து கொண்டிருந்தான் அவன். பாவம் அவனும் என்ன தான் செய்வான்? பஸ்ஸில் போகலாம் தான். ஆனால் அந்தக் காசைத்தானே காலையில் பிள்ளைகள் பசியாற பன் வாங்கக் கொடுத்து


இடைப் பிறவி

 

  பதினைந்து வயது நிதீஷின் மனம் நிலை கொள்ளாமல் அலைந்தது. தான் சாதாரணமாக இல்லை என்று அவனுக்குப்புரிந்தது. “என்ன தவறு என்னிடம்? ஏன் என் மனம் பெண்களின் அருகாமையை நாடுகிறது? அவர்களின் நடுவே இருப்பது தான் பாதுகாப்பாக இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது. அவ்வளவு ஏன்? அவர்களை எல்லா விதத்திலும் பின் பற்ற உத்வேகம் பிறக்கிறது. ஏன் அம்மா என்னை ஆணென்று சொல்கிறாள்? உடற் கூறுகளின் படி பார்த்தால் நான் கண்டிப்பாக ஆண் தான். ஆனால் என் மனம்


இன்னொரு ஆட்டக்காரன்

 

  இன்னும் இரண்டு நாள் தான் மாடமுத்துவின் மனம் கணக்குப் போட்டது. பத்து வருடக் காத்திருப்புக்குப் பின் வரப் போகும் திருநாள். மாடமுத்துவுக்கும் அவன் மனைவி பூவம்மாவுக்கும் கால் தரையில் பாவவில்லை. வருவோர் போவோரிடமெல்லாம் சொல்லிச் சொல்லி சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். விஷயம் வேறு ஒன்றுமில்லை மாடமுத்து பூவம்மா தம்பதியின் ஒரே மகன் குமார் தன் குடும்ப சகிதம் சென்னையிலிருந்து ஆழ்வார்குறிச்சி கிராமத்துக்கு இன்னும் இரண்டு நாளில் வருகிறான். ஒரு வாரம் முன்னதகாவே இவர்களுக்கு ஃபோனில் சொல்லி விட்டான்.


அகிலா

 

  ஒரு பெரிய கட்டடத்தின் ஏழாவது மாடியிலிருந்த அந்தப் பன்னாட்டு நிறுவனம் பரபரப்பாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. “சிஸ்டம் அனலிஸ்ட்” என்று பெயர் பொறிக்கப்பட்ட கட்டத்தினுள் உட்கார்ந்தபடி கணினித் திரையையே வெறித்தபடி இருந்தாள் அகிலா. இன்று சாயந்திரம் அவளை பெண் பார்க்க வருகிறார்கள். அதற்குண்டான பூரிப்போ , வெட்கமோ எதுவும் இல்லை அதற்குக் காரணம் அவள் வயதல்ல. இந்த முப்பது வயதிலும் வெட்கமும் சந்தோஷமும் மரத்துப் போகாமல் தான் இருந்தாள் நேற்று இரவு வரை. அகிலா !! ஒரு