Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஷைலஜா

13 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

லூட்டி

 

  “இத பாருங்க என்னால இனிமேலும் பொறுத்துக்க முடியாது.. இந்த நந்துவோட தொல்லை தாங்க முடியல்ல… பேசாம அவன ப்ளேஹோம்ல சேர்த்துட வேண்டியதுதான்.. ” “என்ன விஜி இப்படி பேசறே? அஃப்டரால் அவனுக்கு ரெண்டரை வயசுதான். இந்த வயசுல குழந்தைங்க துறுதுறுன்னுதான் இருக்கும்.. எப்டியும் மூணு வயசுல நர்சரில போடப் போறோம். அதுவரை வீட்ல எஞ்சாய் பண்ணட்டுமே குழந்தை?” “ஆனாலும் இவன் லூட்டி தாங்க முடியல்லயே? கீழ ஒரு சாமான் வைக்க முடில்ல…எல்லாத்தியும் உடைச்சி நொறுக்கிடறான். நேத்து


விளக்கேத்த ஒரு பொண்ணு

 

  வேறு ஏதோ ஒரு வேலையாக தியாகராய நகருக்கு வந்த தியாகு, பக்கத்தில்தானே நண்பன் பரமேஷின் வீடு இருக்கிறது. ஒரு எட்டு போய்ப்பார்த்துவிட்டு வரலாம் என்று புறப்பட்டான். பரமேஷின் வீட்டு அழைப்பு மணியை அழுத்தி னான். கதவைத் திறந்த பரமேஷ், ”ஹாய்… வாடா!” என்று அன்போடு வரவேற்றான். உள்ளே நுழைந்த தியாகு திடுக்கிட்டான். வீடே சந்தைக் கடை மாதிரி களேபரமாக இருந்தது. லாலி லாலியாக ஒட்டடை. தரை எல்லாம் பெருக்கப்படாமல் குப்பைக்காடு. கொடிகளில் அழுக்குத் துணிகள் கொத்துக்


ரகசிய சினேகிதியே

 

  பத்துவருடங்களுக்குப் பிறகு நேரிடப்போகிற சந்திப்பு! நினைக்கும்போதே நாவில் இனிப்பைத்தடவிய மாதிரி தித்தித்தது ஆனந்தனுக்கு. குடும்பத்தின் பொருளாதார சூழ்நிலை காரணமாய் துபாய்க்கு பணி செய்ய ஆனந்தன் புறப்படும் முன்பு கடைசியாய் சந்தித்தது. நீண்ட நேரம் பேசிமுடித்துப் பிறகு பிரியும்போது விளையாட்டாகப் பேசிக்கொண்டதுதான்,”சரியாக பத்துவருஷம்கழித்து இதே போல சித்திரை பிறக்கும் நாளான தமிழ் வருடத்தின் முதல் தினத்தில் இதே மாலைநேரத்தில், இதே பெங்களூர் லால்பாக் பூங்காவின் கண்ணாடி மாளிகையில் உலகின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் நாம் சந்தித்துக்கொள்ளணும் …பத்துவருடம்


சில்லுனு ஒரு நாடகம்

 

  எம்டி அறையினின்றும் ப்யூன் ரங்கசாமி தன் அருகில் வந்து நிற்பதுகூடத் தெரியாமல் ‘ஜீ சாட் ‘டில் மூழ்கி இருந்தான் கார்த்திக் . உகாண்டா சினேகிதி நிமேகிமியுடன் மனம்விட்டு பேசிக் கொண்டிருந்தபோது அவள் இசகு பிசகாய் ஒரு கேள்வி கேட்டுவிட்டாள். ‘கார்த்திக் ஆர் யூ மேரிட்?’ இதற்கு அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென யோசித்தான். செல், ‘வள்’ என்றது. வீட்டிலிருந்து ‘கால்’ வந்தால் செல்லில் அல்சேஷன் குரைக்கும். “என்ன சந்திரா ஆபீஸ்ல மும்முரமா வேலை செய்யறபோதுதான் போன்


தாத்தாவின் நினைவாக

 

  முப்பதாயிரம் டாலர்கள் ! ஏறக்குறையை பன்னிரெண்டரை லட்சம் ரூபாய் ! செக்கை வாங்கும்போதே எனக்குக் கை நடுக்கியது. ஆனந்தப் பரவசத்தில் உடம்பு ஒரு நிமிஷம் உலுக்கிப் போய்விட்டது. “உன் உழைப்புக்குக் கிடைத்த பரிசு ! பாராட்டுக்கள் !” என்று அழகான அமெரிக்க ஆங்கிலத்தில் கல்லுhரி முதல்வர் ஜpம் என் முதுகில் தட்டிப் பாராட்டினார். என் உழைப்புக்குக் கிடைத்த பரிசு என்பதைவிட என் தாத்தாவின் உண்மைக்கும்இ நேர்மைக்கும் கிடைத்த பரிசு என்பதில் நெஞ்சு நெகிழ்ந்தது. நான் படிக்கும்