கதையாசிரியர் தொகுப்பு: வாஸந்தி

11 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தேடல்

 

  கொல்லை முற்றத்துள் இறங்கிய படிக்கட்டில் அமர்ந்தபடி பார்த்தபோது அடர்ந்த வேப்பமரத்தின், மாமரத்தின் இலைகளின் ஊடே வானம் மிக மிக சமீபத்தில் தெரிந்தது. இளநீலத் துணி ஒன்று மரத்தைப் போர்த்தியிருந்த மாதிரி. சற்று எழுந்து கையை நீட்டினால் உள்ளங்கைக்குள் வசப்பட்டு விடும் போல. உட்கார்ந்த இடத்தை வெளிப்படுத்தாமல் பட்சிகள் குரல் எழுப்பின கூ…கூ… கீ…கீ… என்று சளசளத்தன. அவளுடன் அந்தரங்கம் பேச வந்தன. அவளுக்குத் தெரியும் மொட்டை மாடிப்படிகளில் ஏறிச் சென்று நின்றால் மரங்கள் தாழ்ந்து விடும்.


ஸ்டீயரிங் வீல்

 

  அந்தப் பாதை, வண்டிக்குப் பழகிப்போன ஒன்று. அவள் ஸ்டீயரிங் வீலில் கையை வைத்திருக்கக்கூடத் தேவை இல்லை என்று தோன்றும். தினமும் காலை 7 மணிக்கு அவள் அமர்ந்து, காரேஜ் பொத்தானை அமுக்கி அது திறந்துகொண்டதும், வண்டி சிலிர்த்துக்கொண்டு தன்னிச்சையாகக் கிளம்புவதுபோல இருக்கும். வேடிக்கை… அதற்கும் ஓர் ஆன்மா உண்டு; உணர்வு நிலை உண்டு என்றால், யாரும் நம்ப மாட்டார்கள். அவள் சோர்ந்திருந்தால், அது வண்டியையும் தொற்றிக்கொள்ளும். லேசில் கிளம்பாது. ஆனால் கிளம்பிவிட்டால், பாதி வழியில் என்றும்


தீர்ப்பு

 

  ‘இன்னும் எவ்வளவு நேரம்?’ – அந்தக் கேள்வி மட்டுமே திரும்பத் திரும்ப மனதில் எழுந்தது. வேறு எந்த யோசனையிலும் மூளை லயிக்கவில்லை. பித்துப்பிடித்ததுபோல ஒரே கேள்வியின் விடைக்காகக் காத்திருந்தது. அங்கே அந்தச் சிவப்புக் கட்டட வாசலில் நிற்கும் ஆட்களில் ஒருவன் வந்து சொன்னால் போதும்… ‘ஆய்த்து. முகிதோய்த்தூ. ஹோகி.’ (ஆச்சு. முடிஞ்சுபோச்சு. போங்க.) ஜெயம்மா முதுகைச் சொறிந்துகொண்டாள். போர்த்தியிருந்ததைத் துளைத்துக்கொண்டு வெயில் முதுகில் சுட்டது. நேரே பார்க்க முடியாமல் கண்கள் கூசின. ஜெயம்மா கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.


கங்காவும் சில ரோஜா பதியன்களும்

 

  மொட்டை மாடி கைப்பிடிச் சுவரில் அந்த போஸ்டர் இருந்தது, சமீபத்தில் திரைக்கு வந்த ‘கோச்சடையான்’ போஸ்டர். ரஜினி, அதில் இளைஞராகத் தெரிந்தார். கங்காவுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ‘எப்படி வயசு குறைஞ்சுக்கிட்டு வருது?!’ கங்காவுக்கு, ரஜினிகாந்தைக் கண்டால் கொள்ளை ஆசை. அந்தத் திமிர் பிடித்த பார்வையும், சிகரெட்டை வீசி வாயில் லபக்கென்று பிடிக்கும் ஸ்டைலும் யாருக்கு வரும்? ஆள்காட்டி விரலால் ஒரு கோடு கிழித்து, ‘என் வழி… தனி வழி…’ என்று ரஜினி ஜம்பமாகச் சொல்வதைக் கேட்கும்போது,


வராத பதில்!

 

  வாக்கியத்தை முடிப்பதற்கு முன் அப்பாவின் உயிர் போய்விட்டது. ‘ஓ’ என்கிற அட்சரத்துக்குக் குவிந்தாற் போல் உதடுகள் வட்டமாக நிற்க, கண்கள் அவரது சுபாவமான உத்வேகத்துடன் விரிந்திருக்க, நாடக ஒத்திகையில் இயக்குநர் ‘யீக்ஷீமீமீக்ஷ்மீ!’ என்ற அதட்டலுக்குப் பணிந்து உறைந்தது போல முகம் உறைந்தது. முதலில், அது ஏதோ வேடிக்கை போல் இருந்தது அவளுக்கு. அது ஒரு அசம்பாவிதம் என்று நினைக்கக்கூடத் தோன்றவில்லை. அப்பா என்பவர் ஸ்திரமானவர்… அந்த ஊஞ்சலைப் போல! அவளது வாழ்வின் நிரந்தர அங்கம். அவளது