Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதையாசிரியர் தொகுப்பு: லதானந்த்

5 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பத பத…

 

  தொழிலதிபர் மருத நாயகம் கொலை செயப் பட்டுக் கிடப்பதாகத் தகவல் கிடைத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் இன்ஸ்பெக்டர் மாதப்பன், தன்னுடைய பரிவாரங்களுடன் மருதநாயகத்தின் பங்களாவில் இருந்தார். மனைவியை இழந்த மருதநாயகம் தனியே வசித்து வந்தார். அவருடைய பங்களாவில், அவர் அறையில் மருதநாயகம் மடங்கிச் சாந்திருந்தார். கழுத்தைச் சுற்றி ஒரு நைலான் கயிறு இறுக்கி இருந் தது. பக்கத்தில் மகள் நீலாவதியும், மருமகன் ரத்தின மும் சோகமும், பயமும் நிரம்பிய முகத்துடன் நின்றிருந்தார்கள். அறையில் இருந்த பொருட்கள் அனைத்தும்


அடிக்காதீங்க… அவன் என் மகன்!

 

  விருதுகள் வழங்கும் அமைப்பாளரின் அந்த வார்த்தைகளை ஆசிரிய் பொன்னம்பலத்தால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை. அவரைத் திக்குமுக்காட வைத்திருந்தன. தில்லியிலிருந்து சென்னை வரும் ஒரு புகைவண்டியின் அன்ரிசர்வ்ட் பெட்டியின் ஜன்னலோரத்தில் அமர்ந்திருந்த அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. மனமோ அன்று காலையில் நடந்தவற்றைக் கசப்புடன் நினைத்து வேதனைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது. “”அய்யா! இந்த விஷயத்தை ஒங்ககிட்ட எப்படிச் சொல்றதுனே தெரியலைங்க. இருந்தாலும் சொல்லியாகணும். என்னை மன்னிச்சிருங்க” என்ற பீடிகையோடு அந்தச் செய்தியைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார் கலைவாணன். அவர்தான் விருதுக் குழு


29

 

  சென்னையிலிருந்து புறப்பட்ட தன்பாத் எக்ஸ்பிரஸின் முதல் வகுப்பு ரயில் பெட்டியில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்த மாதப்பனுக்கு, தாம் போய்ச் சேர வேண்டிய இடம் விபரீதங்கள் நிரம்பியதாக இருக்கும் என்று உறுதியாகப்பட்டது. டாடா நகரில் இறங்கி, பிறகு கிழக்கு சிங்பூம் மாவட்டத்தில் உள்ள பிர்காம் நகருக்கு அவன் போக வேண்டியிருந்தது. ஜார்க்கண்ட் மாநிலக் காவல் துறையே திணறிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பிரச்னையில், தாம் பெரிதாக என்ன சாதித்துவிட முடியும் என மாதப்பனுக்கு ஆயாசமாக இருந்தது. தில்லியைத் தலைமையிடமாகக்


கடைசி குறிப்பு!

 

  ‘‘புரொபசர் நரேந்திரன்! நீங்க பூரணமா குணமாயிட்டீங்க. நாளைக்கு டிஸ்சார்ஜ் ஆயிடலாம்!’’ என்றபடி கை குலுக்கினார் டாக்டர் மாதப்பன். ‘‘ஆனா, அதுக்கு முன்னாடி… ஒரு முக்கியமான பேஷன்ட் பக்கத்து அறையில் இருக்கிறார். அவரை நீங்க அவசியம் சந்திக்கணும்!’’ என்றார். கோவையின் மிகப் பெரிய தனியார் மருத்துவமனை அது. பரபரப்பான சினிமா தியேட்டர் காம்ப்ளெக்ஸ§ம், பெரிய ஓட்டல்களும் ஒருபுறமும், மிக அமைதியான ரேஸ் கோர்ஸ் சாலை மறுபுறமுமாக அமைந்த இடத்தில் இருந்தது அந்த மருத்துவமனை. அதன் பணக்காரத்தனத்துக்குத் துளியும்


கூடு

 

  ‘‘நீங்க செய்யச் சொல்றது ரொம்பப் பெரிய பாவம்கிறது உங்களுக்குத் தெரியாதா?’’ கண்களை அரை நிமிடம் மூடி, தன் இடக்காது மடலை விரல்களால் மெல்ல இழுத்துவிட்டபடி, எதிரே அமர்ந்திருந்த மருதநாயகத்தையே உற்றுப் பார்த்தபடி கேட்டார் சங்குண்ணி மாந்திரீகர். சங்குண்ணிக்கு வயது சுமார் ஐம்பது இருக்கலாம். ஒல்லியான தேகம். கூர்மையான நாசி. வேட்டி உடுத்தி, வெற்று மார்பில் ஏராளமாகச் சந்தனம் பூசியிருந்தார். நெற்றியில் பெரிய கருநிறப் பொட்டு. மலையாள நெடி கலந்த தமிழில் பேசினார். மருதநாயகம் கோயமுத்தூரில் பெரும்