கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ரேவதி பாலு

26 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மாற்றங்களும் ஏற்றங்களும்

 

 எழும்பூரில் ரெயில்வே குவார்ட்டர்ஸில் வசித்து வந்த எங்களுக்கு ரெயில்வேயில் பணி புரிந்து வந்த எங்கள் தாத்தா பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றதும் தான் வாழ்க்கையில் மாற்றங்கள் ஆரம்பித்தன. பாட்டி கூடத்தில் கால் நீட்டி அமர்ந்து தன் நீண்ட கூந்தலைப் பின்னி பிச்சோடாவாக முடிந்து கொள்வாள். ஒரு நாள் மாலை கூடத்தில் போட்டிருக்கும் ஊஞ்சலில் ஆடியபடியே தானும் தாத்தாவும் கும்பகோணத்தில் வீடு வாங்கிக் குடியேறப்போகும் உத்தேசத்தை பொதுவாக வீட்டில் அறிவித்தாள். அந்த நொடி அம்மா முகம் பயத்தில் வெளிறியது. மூன்று


போராட்டம்

 

 மஞ்சு கை கால்களெல்லாம் ஓய்ந்து போய் படுத்தாள். எப்போதடா பொழுது விடிந்து இந்த நீண்ட இரவு முடியும் என்று ஆயாஸமாக இருந்தது. நேற்று இரவு ஒன்றுமே விபரீதமாக நடக்காததைப் போல எப்பொழுதும் போல ஜகன் காலை எட்டு மணிக்குக் கண் முழித்து குளித்து ‘டிப் டாப்’பாக உடை அணிந்து காலை உணவுக்காக சாப்பாடு மேஜையில் வந்து அமர்ந்தான். அதற்குள் குழந்தைகளுக்கு ஸ்கூல் வேன் வந்து அவர்கள் கிளம்பி விட்டார்கள். மஞ்சுவுமே அலுவலகம் செல்வதற்காக உடையணிந்து தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள்.


கண்ணா! காப்பி குடிக்க ஆசையா?

 

 “கண்ணா! செப்புப் பாத்திரத் தண்ணி குடிச்சியா?” ரமா பரபரப்பாக சமையலறையில் காரியம் செய்து கொண்டே அப்போது தான் தூங்கி எழுந்து வந்த பிள்ளையை விசாரித்தாள். பல் தேய்த்து விட்டு ஆசையாக சூடாகக் காப்பி குடிக்கலாம் என்ற நினைப்போடவே எழுந்திருந்த கண்ணன் உடனே சோகமாக ஆனான். ஆஞ்சநேயர் கோவிலிலிருந்து அம்மா தினமும் துளசி கொண்டு வந்து போட்டு செப்புப் பாத்திரத்தில் இரவே ஊற்றி வைக்கும் தண்ணீரில் தன் பங்கான ஒரு டம்ளர் எடுத்துக் குடித்தான். “அப்படியே இரண்டு பூண்டு


மனசு, அது ரொம்பப் பெரிசு!

 

 கடற்கரைக்குச் செல்லும் சாலையில் நீள நெடுக நடந்து கொண்டிருந்தார் நடராஜன். காலை வீசிப் போட்டு நடக்கும் இந்த நடைப்பயிற்சி தான் எவ்வளவு சுகமாக இருக்கிறது என்று எண்ணிக் கொண்டார். கூடவே மனதிற்கும் அல்லவா பயிற்சி? ‘சள சள’வென்று பேசிக்கொண்டே ஒரு குழுவாக ‘வாக்கிங்’ செல்பவர்களைப் பார்த்தால் பரிதாபமாக இருக்கும் அவருக்கு. தனிமையில் வாய் மௌனம் சாதிக்கும்போது மனதின் கதவு திறந்து விடுகிறதே? மனதோடு பேசிக்கொண்டே நடப்பது எவ்வளவு ருசிகரமான அனுபவம்? நிழல் கவிந்த சாலை! ஒரு இருபது


சொல்லாமலே…

 

 மழை விட்டிருந்தது. அம்பத்தூர் பேருந்து நிலையத்தில் இறங்கிய வாணி விறுவிறுவென்று நடக்க ஆரம்பித்தாள். சட்டென்று இடது கால் கோணிக்கொண்டது. ஒரு நொடி குனிந்து அந்த கால் செருப்பு அறுந்திருப்பதை கவனித்தாள். சாலை ஓரமாக ஒரு குப்பைத்தொட்டி இருந்தது. ஜோடி செருப்பையும் அவிழ்த்து குப்பைத் தொட்டியில் எறிந்தாள். ‘ரொம்ப நாள் ஆகி விட்டது. புது செருப்பு இன்றைக்குக் கண்டிப்பாக வாங்கி விட வேண்டும்’. திரும்ப எந்த நிமிடமும் மழை வந்து விடும் போல இருந்தது. மாமா வீடு பேருந்து


ஆன் லைன் வர்த்தகமும் அப்பாவி அண்ணாசாமியும்

 

 “கொரியர்!” குரல் கேட்டதும் ஓடிப் போய் கதவைத் திறந்தார் அண்ணாசாமி. “மணிகண்டன்’ னு யாராச்சும் இருக்காங்களா?” “ஆமாம்! எதிர் ஃப்ளாட்! வீடு பூட்டியிருக்கே? அவரு சனி ஞ்£யிறு தான் வீட்டில இருப்பாரு!” “நீங்க மிஸ்டர் அண்ணாசாமியா? ஒங்க கிட்ட குடுக்க சொல்லி சொன்னாங்க!” “சரி! குடுங்க! ராத்திரி அவரைப் பார்த்து குடுத்துடறேன்!” என்று அந்த பெரிய பார்சலை வாங்கிக் கொண்டு போய் உள்ளே வைத்ததும் மொபைல் ஒலித்தது. “அப்பா! வீட்டில தானே இருக்கீங்க?” மருமகள் தான். அலுவலகத்திலிருந்து


அத்திரிபச்சான் கல கலா!

 

 கிருஷ்ணனுக்கு சாப்பாட்டு வக்கணை அதிகம். வீட்டில் என்னதான் பஞ்ச பட்ச பணியாரங்கள் மனைவி அனு சமைத்துப் போட்டாலும் வெளியே போய் சாப்பிடுவதென்றால் அலாதி பிரியம். எங்கே போய் என்ன வேண்டுமானாலும் சாப்பிட்டுக் கொள்ளட்டும். அது அனுவுக்கு ஆட்சேபணையில்லை. வீட்டுக்கு வந்து அந்த ஐட்டங்களோடு அனுவின் சமையலை ஒப்பிட்டு வம்பு செய்யும்போதுதான் அனுவுக்குப் பற்றிக் கொண்டு வரும். “நீ இட்லிக்குப் பண்ணற சாம்பார் சரியேயில்லை. ரத்னா கேஃப்ல ஒரு சாம்பார் போடறாங்க பார். ஜனங்க எல்லோரும் அங்கே சாம்பாருக்குத்


சங்கீத சௌபாக்யமே!

 

 கூட்டம் நெரிந்தது. கோலாகலமான டிசம்பர் சங்கீத சீஸன்! எல்லா சபாக்களிலும் மத்யான நேர கச்சேரி மேடைகள் வளரும் இசைக் கலைஞ்ர்களுக்கென்றே பிரத்யேகமாக. முதல் கச்சேரிக்கு வந்த கும்பல் அப்படியே அடுத்த கச்சேரிக்கும் அமர்ந்து விட்டது. அடுத்த கச்சேரிக்கு, அந்த பிரபலமாகி வரும் இளம் பாடகியின் பாட்டைக் கேட்க என்றே பிரத்யேகமாக வந்தவர்கள் அப்படியே வரிசையாக நிற்க வேண்டியதாயிற்று. சங்கீத விமர்சகர்கள் தங்களுக்கென்று ஒதுக்கப் பட்டிருந்த முன் வரிசையில் நோட்டுப் புத்தகமும் பேனாவுமாக அமர, உட்கார இடம் கிடைக்காத


காலம் செய்த கோலமடி…..

 

 “அண்ணாமலை வந்திருக்கார். அரை மணி நேரமா காத்திண்டிருக்கார்.” கணவரை வாசலிலேயே எதிர் கொண்டு கிசுகிசுப்பான குரலில் யமுனா அறிவித்தாள். ‘எதுக்கு வந்திருக்கார்? இந்த மாச வாடகை கூட அக்கவுண்ட்ல போட்டாச்சே? என்ன விஷயமாக இருக்கும்?’ கேள்விக்குறியை முகத்தில் தேக்கியபடியே சுப்பு உள்ளே நுழைந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் அண்ணாமலை எழுந்து நின்று கை கூப்பினார். கை விரல்களில் மோதிரங்கள் டாலடித்தன. மயிலாப்பூரில் இரண்டு தலைமுறைகளாக பாத்திர வியாபாரம். சென்னையில் ஆங்காங்கே அந்த காலத்திலேயே வீடுகள், ப்ளாட்கள் கட்டி வாடகைக்கு


மாயப் பெட்டியும் மாறாத மனிதர்களும்

 

 ‘ணங்’கென்ற சத்தத்துடன் முதலில் ஒரு பித்தளைக் குடம் வைக்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து பல வண்ண பிளாஸ்டிக் குடங்கள் வரிசையாக வைக்கப்பட, தேசிய நெடுஞ்சாலையின் அந்தப் பகுதியே பல வண்ணக்குடங்களினால் போடப்பட்டது போல் தோற்றமளித்தது. வானம் பார்த்த பூமியான கருத்தம்பட்டி கிராமம் தேசிய நெடுஞ்சாலையிலிருந்து உள்ளே இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. மழையில்லாமல் கிணறுகள் வறண்டு போக, குடிநீருக்காக ஜனங்கள் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவு நடந்து சென்று ஊருக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு கிணற்றிலிருந்து நீர் கொண்டு வர