கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ராமப்ரசாத்

8 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இரு வழிகள்

 

  நாள்தோறும் மாலையில் ஒவ்வொரு பூவாகப் பறந்து சென்று தேன் எடுப்பது தேனீயின் வழக்கமாக இருந்தது. இன்று அது கூட்டை விட்டுக் கிளம்பும்போதே பெரும்காற்று வீசத் தொடங்கியது. காற்றின் வேகம் தேனீயை வெகுதூரம் அடித்துக் கொண்டு போய்விட்டது. தேனீக்கு திசைகள் மறந்துபோன நிலமை ஏற்பட்டுவிட்டது. அது பறந்தபடியே அப்பகுதியில் இருந்த ஒரு நந்தவனத்திற்குள் நுழைந்தது. அங்கே ஒரு சிறிய குளம் மற்றும் தோட்டம். தோட்டம் முழுவதும் வண்ண மலர்களால், தேன் மணத்துடன் அமைதியாக இருந்தது. அங்கே அத்தனை


கடல் மீன்

 

  அப்பறவையானது உயர்ந்த விஷங்கள், உணவு இதில் மட்டும் கவனம் செலுத்தும். உணவாக கிடைப்பதற்கு அரிதான கனிகளை மட்டுமே தேர்ந்தெடுத்து உண்ணும். குடிக்க மூங்கில் உள்ளே தேங்கி நிற்கும் மழை நீரை மட்டுமே பருகும். வசிப்பதும் அவ்வாறே. தான் வசிக்கும் இடத்தில், தொடர்ந்து வாழமுடியாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டால் அந்த இடத்தில் தன் கூட்டிற்கு மேலே தேன் தினமும் சொட்டும்படியான ஒரு அமைப்பு இருந்தாலும் அங்கே வசிக்காது. உடனே, இடத்தைக் காலி செய்துவிடும். தனக்குப் பிடித்தமான ஒரு இடத்தில்


அக்னிப் பூ

 

  சங்கரா! வந்துவிட்டாயா…என் மகனே… ஆர்யாம்பிகை வயிற்றிலிருந்து பீரிட்ட குரல் வேகம் சங்கரரை அசைத்தது. ஆர்யாம்பிகைக்கு மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கியது. அம்மா… என்னை அடையாளம் தெரிந்து கொண்டாயா ? மகிழ்வுடன் சங்கரர் கேட்டார். சங்கரா.. எப்பவும் உன் நினைவு தான். உன்னைத் தவிர வேறு யாரையும் எனக்கு அடையாளம் தெரியாத நிலை ஏற்பட்டு பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. மறந்து போனால் தானே உன்னை நினைப்பதற்கு ? எல்லாம் நான் என்று சொல்லும் உனக்கு எல்லாம் நீ என்று


அஸிபத்ர வனம்

 

  நசிகேதன் முதலில் எல்லோரையும் விழுந்து வணங்குகிறான். பின் தாய், தந்தையை வணங்குகிறான். தன் குருவான யமன் இருக்கும் திசையை நோக்கி மனதில் தியானித்து வணங்கிவிட்டு சபையோரை நோக்கிக் கூச்சமில்லாமல் எளிய நடையில் மெதுவாகப் பேச ஆரம்பிக்கிறான். பெரியோர்களே, தாய்மார்களே, நண்பர்களே உங்கள் உள்ளுறையும் ஆத்மாவை நான் வணங்கி என் பேச்சைத் துவங்குகிறேன். விற்பன்னர்களும், தர்க்கப்புலிகளும் கூடியுள்ள இந்த இச்சபையில் என்னைப் பேசச்சொல்வது என் பேரில் உள்ள உங்கள் பிரியத்தையே காட்டுகிறது. பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் சிறு


(அ) சாதாரணன்

 

  ஒரு முறை அவர் என் அலுவலகத்துக்கு வந்திருந்தார். நான் எழுந்து அவரை வரவேற்றேன். அவர் தம் ஷூக்களைக் கழற்றியபடியே என்னைப் பார்த்து மெல்ல புன்னகைத்தார். நான் பதிலுக்கு ஒரு மரியாதை கலந்த புன்னகையை அவர் பால் வீசியபடி என் அன்பை வார்த்தைகளால் விவரித்து அன்புடன் அவரைப் பார்த்தபடி இருந்தேன். எனக்கு பழைய நினைவுகள் எப்படி மேலெழுந்து வந்ததோ, அவருக்கும் அதேபோன்று ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். அறையின் உள் மெல்ல வந்து இருக்கையில் அமர்ந்தார். நான்