கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ராஜி ரகுநாதன்

41 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அலமேலு கோலம் போடுகிறாள்

 

  காட்சி: 1 (பாத்திரங்கள்: கோபாலன், அவர் மனைவி அலமேலு . நேரம்: சனிக்கிழமை காலை) அலமேலு (கையில் ஒரு பத்திரிகையைப் பிரித்தபடி):- ஏங்கறேன்! இங்க சித்த வாங்கன்றேன். கோபாலன் (தலையில் எண்ணை வைத்துத் தேய்த்தபடி):- ஏண்டி, இன்னிக்குக் காலங்கார்த்த்லே, பேப்பர்காரன் அந்தண்டை போறத்துக்குள்ளாற, தெருவிலேர்ந்து ஏங்க ஆரம்பிச்சுட்டே? அலமேலு:- நான் ஒண்ணும் ஏங்கலை. உங்களைத்தான் கூப்பிட்டேன். இங்க பாரத்தீங்களா? இந்த பத்திரிகையிலே ஒரு கோலப் போட்டி போட்டிருக்கு. நீங்க சட்டு புட்டுன்னு ஸ்நானத்தைப் பண்ணிட்டு, கடைக்குப்


பொன் குஞ்சுகள்

 

  “வயசாயிருக்கே தவிர, விவேகமே இல்லையே? என்ன செய்வது?” உஷா கணவனிடம் புலம்பினாள். கையிலிருந்த ஆங்கிலப் பத்திரிகையிலிருந்து கண்களைத் திருப்பாமலே புருவத்தை மட்டும் உயர்த்தி விசாரிக்கிறான் சங்கர். “நீ யாரைப் பத்தி சொலறே? கொஞ்சம் புரியறாப் போலச் சொல்லேன்”. கையினால் அவனுடைய புத்தகத்தைக் கீழே இறக்கிக் கொண்டு சொல்கிறாள், “அதான், சொன்னேனே…! அடுத்த வீட்டுக்கு ஒரு பாட்டி வந்திருக்காங்கன்னு…” “ஓஹோ! அந்த ஸ்பான்ஞ் பொம்மை விஷயமா? சரியாப் போச்சு! நான் என்னமோ ஏதோன்னு பயந்தே போனேன்”. புத்தகத்தை


பட்டால் தான் தெரியும்

 

  குழந்தைகளுக்குப் படித்துப் படித்துச் சொல்லியாகிவிட்டது. “சரிம்மா”, என்று தலையை ஆட்டுகிறார்கள். நாளைக்கு அவர்கள் முன் மானத்தை வாங்காமல் இருக்க வேண்டுமே என்று கவலைப்பட்டாள் ஜெயம். “நீ ஏன் அனாவசியமா அலட்டிக்கறே? வரப் போறது யாரு? எங்க அம்மா அப்பா தானே? தாத்தா பாட்டிகிட்டே எப்படி நடந்துக்கணும்னு மிலிடரி டிரெயினிங் குடுக்கணுமா என்ன?” ராமச்சந்திரன் சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான். இப்போது சிரிப்பாகத்தான் இருக்கும். சமயம் வரும்போது பார்க்கணுமே இவருடைய உக்ர தாண்டவத்தை… என்று நினைத்துக் கொண்டாள் ஜெயம்.


ஆரம்பம் எனும் ஓர் அனுபவம்

 

  நான் ஏன் ஆரம்பித்தேன்? டில்லி செல்லும் டிரெயினில் ஏறி உட்கார்ந்து திருநெல்வேலி போகும் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடாது என்பது என் பாடங்களுள் ஒன்று. இங்கு நடந்த தமிழ்ப் புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்ற போது அங்கு இருந்த சிலர், தாங்கள் நடத்தும் இலக்கியக் கூட்டங்களுக்கு என்னையும் எனக்குத் தெரிந்த தமிழர்களை அழைத்துக் கொண்டு வரச் சொன்னார்கள். மகிழ்ச்சியோடு ஒப்புக் கொண்டேன். தாங்கள் நடத்தும் சிறு பத்திரிகை ஒன்றைக் கொடுத்துப் பார்க்கச் சொன்னார்கள். சில கதைகளும், பல கவிதைகளும் இருந்தன.


விடுதலை… விடுதலை …

 

  தினமும் நான் அலுவலகத்திலிருந்து வந்ததும் எங்கள் வீட்டுத் தோட்டத்தை ஒரு தடவை சுற்றிப் பார்த்து விடுவது வழக்கம். அன்றும் அப்படித்தான்… கொல்லையின் மத்தியில் இருந்த மாமரத்தில் நிறைய பிஞ்சுகள், கொத்துக் கொத்தாய். இந்த ஆண்டு மாம்பழமே வாங்க வேண்டாம் போலிருக்கிறதே! என் மகிழ்ச்சியைப் பகிர்ந்து கொள்ள என் மனைவியையும் உரத்துக் கூப்பிட்டேன். “வித்யா! மாமரத்தைப் பார்த்தாயா?” அடுக்களையிலிருந்து கைகளைப் புடவைத் தலைப்பில் துடைத்த வண்ணம் வந்தாள் வித்யா. “ஆகா! பார்த்தேனே, நூறு, இருநூறு காயாவது  இருக்கும்.