கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ம.காமுத்துரை

22 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

குல்பி ஐஸ் விற்பவனின் காதல் கதை

 

  ”நீ என்னிய லவ் பண்றியா?’ – குல்பி ஐஸின் மேல் நுனியைப் பல்லால் சுரண்டிச் சுவைத்துக்கொண்டு இருந்த ஹேமா கண்களை விரியச் செய்தபடி கேட்டாள். ட்ரை சைக்கிளில் வைத்திருந்த ஐஸ் பெட்டியில் இருந்து குல்பிகளை ரப்பர் பேண்ட் சுற்றி அடுக்கிக்கொண்டு இருந்த அவன், எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டான். நல்லவேளை அந்த நேரம் தெருவில் யாரும் இல்லை. தூரதூரமாகத்தான் வீட்டு வாசல்களில் பெண்கள் அவரவர் பாடுகளில் மூழ்கி இருந்தனர். பள்ளி முடிந்து வந்த பிள்ளைகளுக்கு உடைமாற்றிவிடுவதும் தனக்குத் தலைசீவி


பலிகளம்

 

  ”வேணாம்ணே… காசு குடுண்ணே…” – கண்களைத் திறந்தால் ‘சரக்கைக்’ காண்பித்துச் சிந்தனையை மாற்றிவிடுவாரோ என்ற பயத்தில் இமையைப் பூட்டியபடியே கேட்டான் நாகராசு. ”மில்ட்ரி சரக்குடி… சும்மா கும்முனு இருக்கும்”- சமையல் மாஸ்டர் ஆனந்தனுக்கு, நாகராசுக்கு ஒரு மடக்கு ஊத்திவிட்டால் – தனக்கு 30 ரூபா மிச்சம் என்ற கணக்கு இருந்தது. சிறுவனாக இருப்பதால் அதிகமாகச் சாப்பிடவும் மாட்டான். நாகராசுவுக்கும் அந்தக் கணக்குதான் மனசில் ஓடியது. பேருக்கு ரெண்டு அவுன்ஸ் ஊத்திக் குடுத்துக் கழித்துவிடுவார்கள். சரக்கு சரியில்லாவிட்டால்,


நோக்கிப் பாய்தல்

 

  ”பேசாதடா… பேசாதடா… கல்லக் கொண்டு அடிச்சிடுவேன்” – சொல்லிக்கொண்டே இருந்த அந்த வாலிபன், வீதியில் கிடந்த உடைந்த செங்கல் ஒன்றை எடுத்து, எதிரில் இருந்தவனின் முகத்தில் அடித்தான். அடி வாங்கியவனுக்கு நெற்றியில் பணியாரமாகப் புடைத்துவிட்டது. அதற்கு மேலும் அந்த இடத்தில் நிற்க கூழுப் பிள்ளைக்குத் திராணி இல்லை. அசைந்து அசைந்து தாங்கலான நடையுடன் நகர்ந்தார். சுளீரென வெயில் ஏறிக்கொண்டு இருக்கிற காலை நேரம், சனிக் கிழமைப் பொழுது. பள்ளிக்கூடத்துக்கான பரபரப்புகள் ஏதும் இல்லாமல், வீதி இயங்கிக்கொண்டு


நிரூபணம்

 

  வந்த பில்லை கல்லாவில் வாங்கிப் போட்டார் செல்லப்பா, “அம்பது காஸ் சில்ற இருக்கா?” சட்டை பையையும் உதட்டையும் ஒருசேரப் பிதுக்கிய வாடிக்கையாளர் – கல்லாவின் மீது இருந்த வறுத்த சோம்பை அள்ளி வாயில் போட்டுக்கொண்டார். வழக்கம்போல சில்லறைக்கு மிட்டாய் கொடுத்துக் கணக்கை முடித்தார் செல்லப்பா. “எல்லாக் கடைலயும் முட்டாய் குடுக்க ஆரம்பிச்சுட்டீங்க. ஒரு நாளைக்கு மொத்தமாச் சேத்து, பில்லுக்கு துட்டுக்குப் பதிலா முட்டாயத் தரப்போறேம் பாருங்க” – வாடிக்கையாளர் சிரித்தபடி வெளியேறினார். ராமனாதன் உட்காரவில்லை. மனசுக்குள்


விருந்தாடி

 

  முதலில் பிள்ளைகள்தான் வந்தார்கள். ”பெரீம்மா…” மூன்று பேருமே நீ முந்தி, நான் முந்தி என முட்டி மோதிக்கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் இவளைத் தொட்டார்கள். ”நாந்தே ஃபஸ்ட்டு…” முதலில் தொட்டது மூத்தவள் சாந்திதான். என்றாலும் சத்தம் கொடுத்தவன், கடைசிப் பையன் கதிர்வேலு. நடுவிலவள் சரண்யா எப்போதும்போல அமைதியாக இருந்தாள். அவள், இவளைத் தொடவும் இல்லை, பக்கத்தில் மட்டும் வந்து நின்றுகொண்டாள். ”என்னாங்கடீ…” – துணி துவைத்துக்கொண்டு இருந்த இவள், ஆச்சர்யம் பொங்க, அனைவரையும் பார்த்துச் சிரித்தாள். ”நாந்தே