கதையாசிரியர் தொகுப்பு: மூதூர் மொகமட் ராபி

30 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

புத்தியுள்ள மனிதரெல்லாம்…

 

  இலண்டன் ஹீத்ரூ விமான நிலையம். கொழும்பு செல்லும் ஸ்ரீலங்கன் எயர்லைன்ஸ் யூஎல்-564 விமானத்தின் பயணிகள் நுழைவாயில் அடைக்கப்படுவதற்கு சரியாக பத்தொன்பது விநாடிகள் மட்டுமே இருந்தபோது அதன் கடைசிப்பயணியாக உள்நுழைந்தேன். ‘இனிமேல் யாரும் வரப்போவதில்லை’ எனும் தைரியத்தில் கைகூப்பாமல் நின்றிருந்த ஏர்ஹோஸ்டஸ் அழகி என்னைப் பார்த்து அதிர்ந்த பின்பு உண்மையாய்ச் சிரித்தாள். முதலாம் வகுப்பு பயணிகள் பகுதியில் யன்னலோரமாக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த குஷன் இருக்கையில் நான் அமர்ந்ததும் எதிர்ப்புற ஆசனத்தின் முதுகிலிருந்த சிறிய தொலைக்காட்சிச்சதுரம் உயிர்பெற்றது. அதில் ஓர்


நீ எங்கே?

 

  அறைக்கதவைத் திறந்து நான் உள்ளே சென்றதுதான் தாமதம். பச்சக் என்று ஈரமாக எனது வலது கன்னத்தில் வந்து அப்பியது அது. ‘ஓ! யே.. ஏஏ…!’ எதிர்பாராத அந்த தாக்குதலால் நான் பயத்திலே அலறிச் சரிந்து கட்டிலருகே விழுந்து விட்டேன். என் கையிலிருந்த பைல் பேப்பர்கள் சிதறி அறைமுழுவதும் இறைந்ததும் மேசை மீதிருந்த குவளைத்தண்ணீர் சரிந்து தரைமுழுவதும் பரவியது. மூன்று நாட்களாக நான் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதிய அத்தனை நோட்ஸும் என்கண்முன்னே நனைந்து பாழாகியது. ஆனால் இதற்கும்


எரிந்த பனைகள்..!

 

  அண்ணே உங்களுக்கு போன்! நம்ம வேலா அண்ணன்…’ ‘என்னது வேலா அண்ணனா? அவன் செத்து எவ்வளவு காலம்… ஏன்டா, உனக்கேதும் கிறுக்குப் பிடிச்சிருக்…?’ என்று நான் கேள்வியை முடிக்கவில்லை. அதற்குள் என்னை முந்திக்கொண்டு, ‘இல்லண்ண… வேலாண்ணன்ட மனுஷி பேசுறான்டுதான் நான் சொல்ல வந்தேன்’ என்று உடனடியாக பதில் கூறிவிட்டான் அந்த மடையன். எனக்கு அவன் மீது பற்றிக்கொண்டு வந்தது கோபம். ஆனாலும் எதுவும் கூறவில்லை. ‘இந்தாங்க பிடிங்கண்ணே!’ என்று செல்போனை என்னிடம் தந்துவிட்டு நான் மறைந்திருக்கும்


சம்பள நிலுவை

 

  1 மோட்டார் சைக்கிளின் பின்புற ஆசனத்தில், இரண்டாம் வகுப்பில் படிக்கும் எனது மகன் நிரோசனை ஏற்றிக்கொண்டு திருஞானசம்பந்தர் வீதியும் ஸீவியூ வீதியும் சந்திக்கும் முனையிலிருக்கும் வலயக்கல்வி அலுவலக வாசலில் போய் நான் இறங்கியபோது நேரம் பிற்பகல் இரண்டு மணியைத் தாண்டியிருந்தது. ‘ம்ம்..என்னப்பா இது….? இங்கேயாப்பா..வந்திருக்கீங்க… ம்ம்.. எனக்கேலா பசிக்கும்’ என்று பழைய அனுபவத்தினாலோ என்னவோ அழத் தொடங்கினான் நிரோசன். ‘இல்லடா கண்ணா…! என்ட செல்லம், கொஞ்ச நேரத்தில வந்திடுவேன்டா..முந்தி மாதிரி சுணங்க மாட்டன் அப்பா. கடிதத்தைக்


ஆறுகால் விமானங்கள்

 

  நேற்று மாலையில் இருந்தே பசி தாங்காமல் சுற்றியலைந்து கொண்டிருக்கின்றேன். சரியாக ஒரு முழுநாளும் கடந்து விட்டது. இன்னமும் நான் கொலைப்பட்டினி என்றால் நம்புவீர்களா? அங்குமிங்கும் அலைந்து திரிந்தாலும் யாரும் வசமாக மாட்டுகிறார்களில்லை. வயிறு ஒட்டிப்போய் கால்களெல்லாம் பலமிழந்தது போய் தொய்ந்து கிடக்கின்றது. இருந்தாலும் நம்பிக்கையிழக்கவில்லை நான். ‘உணவு கிடைக்காத காலங்களிலே மெல்ல அலைச்சலைக் குறைத்து ஓய்வெடுத்துக்கொள்வதே உத்தமம்’ என்பதுதான் என்னைப் போன்றவர்களின் மூளையின் ஒவ்வொரு உயிரணுவுக்குள்ளுமிருக்கும் செய்தி. எங்கள் உடல் மொழிகளே அதை நினைவூட்டி விடும்.