கதையாசிரியர் தொகுப்பு: மணிமாலா மதியழகன்

9 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

வெடிகுண்டு

 

 புத்தாண்டு கொண்டாட்டத்திற்கான நியான் விளக்குகள் சிங்கப்பூர் எங்கும் பிரகாசிக்க, என் மனத்தின் இருளை யாரறிவார்? பலத்த யோசனையுடன் கையிலிருக்கும் கருவியை அப்படியும் இப்படியும் திருப்பி பார்க்கிறேன். ‘எனக்கு ஏன் இந்த சோதனை?’ ‘என்னை கைவிடப் போகிறாயா அருந்ததி?’ என்று பழைய கைபேசி என்னைக் கண்டு கண்ணீர் உகுப்பதுபோல எனக்குத் தோன்றுகிறது. “நானாகவா உன்னை கைவிடுகிறேன்? சிங்கப்பூருலதான் புதுசு புதுசா சட்டம் போடுறாங்களே! உன்னைல்லாம் இனிமே வச்சிருக்க கூடாதுன்னுட்டாங்க” என்றபடி என் ஆதங்கத்தை வாய்விட்டு கூறுகிறேன். நினைவுகளில் சில


அமுதே…! தமிழே…!

 

 “முருகா நீ தமிழகத்திற்குச் சென்று ஏழுமலைகளையும் பார்வையிட்டு வருவதாகத்தானே கிளம்பினாய்? அப்புறம் இங்கு எப்படி…?” “அங்கே ரூபாய்நோட்டு, ஜல்லிக்கட்டு, அரசியல் குழப்பங்களென்று  பிரச்சினைகள் விசுவரூபமெடுத்துள்ளதால் பயணத்தைச் சிங்கப்பூரை நோக்கித் திருப்பினேன் தந்தையே. அதற்கடுத்ததாக நாமனைவரும் அருகிலிருக்கும் பத்துமலைக்கும் சென்று வருவோம்!” “அதுசரி, எங்களை அழைத்ததின் நோக்கத்தை இன்னும் நீ சொல்லவில்லையே?” “எனக்கு இந்த ஊர் மிகவும் புதுமையாக இருந்தது, அதனால்தான் உங்களை இங்கு வரவழைத்தேன். இன்னொரு முக்கியமான காரணமும் இருக்கிறது, அதைப்  பிறகு சொல்கிறேன், அதையறிந்தால் நீங்கள்


அறுந்துபோகும் பட்டங்கள்

 

 “அப்பா, நூலை இன்னும் வேகமா விடுங்கப்பா, பட்டம் இன்னும் மேலே போகட்டும்”, குரல் வந்த திசையை நோக்கினேன். ஒரு ஐந்து அல்லது ஆறு வயது மதிக்கத்தக்க பையன் ஆர்வத்துடன் பட்டத்தைப் பார்த்தபடி இருக்க அவனது தந்தை பட்டத்தின் நூலை சிறிது சிறிதாக விட்டுக்கொண்டிருந்தார். “இப்படித்தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமா நூலை விடணும். அப்பதான் பக்கத்துல எதாவது பட்டம் நம் பட்டத்தின் அருகில் வந்தால் அதில் மாட்டி விடாமல் நம்மால் பட்டத்தின் நூலை இழுத்துக் கொள்ளமுடியும்” என்றுக் கூறிவிட்டு பையனிடம்


சூரியா……!!?

 

 “எங்களுக்குள் ஏற்பட்டிருப்பது காதலாகயிருக்குமோ என எனக்கு….” “போதும்டா… மூச்சுக்கு முந்நூறு தடவைக்குமேல இதையே சொல்றே…!” அதுவரை பூரிபோலிருந்த பரமுவின் இதயம் பரோட்டாவைப்போலானது. “உன்னோட பைத்தியக்காரத்தனத்துக்கு அளவில்லையா….! இதயத்துக்குள்ள அம்பைவிட்டு ஒட்டி சுவத்தயே நாசமாக்கியிருக்கே, கண்றாவியா எழுதி கவிதைங்கிறே, பஸ்சுல ஒருத்தி பார்த்து சிரிச்சிட்டான்னு என்னைப்போட்டு கொல்றியேடா…! ஓவர்டைம் பாத்துட்டு ரூமுக்குவந்து சமைச்சி சாப்பிட்டுட்டு தூங்கப்போகவே பன்னெண்டாகுது, பேய் பிரேக்பாஸ்ட் எடுத்துக்குற நேரத்துலகூட உனக்குள்ள காதல் பொங்கணுமா….? அதை எங்கிட்ட கொட்டணுமா….?” ‘சே…. என்னவொரு ரசனைகெட்ட மனுஷன்’ போர்வையையிழுத்து


பூலோக சொர்க்கம்

 

 “எனக்கு இந்த ஊர் புதிதாக இருந்தது, அதனால்தான் உங்களையிங்கு வரவழைத்தேன்” என்றபடி குடும்பத்தினரை நோக்கினார் முருகர். “அப்படியென்ன புதுமையைக் கண்டாய்?” வினாதொடுத்தார் சிவபெருமான். “மக்கள் மனநிறைவுடன் வாழ்வதே இக்காலத்தில் புதுமைதானே தந்தையே.” “கார்த்திகேயா, எங்கே உமது வாகனம்?” ஐயமுடன் வினவினார் விநாயகர். “அதையேன் கேட்கிறீர்கள் தமையனே, ஜூரோங் பறவைப்பூங்காவைக் கண்டுகளிக்கச் சென்றிருந்தேன். தனது இனத்தைக்கண்ட மயிலோ தாயைப் பிரிந்திருந்து கண்டுவிட்டக் கன்றுக்குட்டியைப் போலானது. அதன் களிப்பைக் கெடுக்க மனமின்றி, வானுலகம் செல்லும்வரை அங்கேயே இருக்குமாறு சொல்லி வந்துள்ளேன்”.


என்னை ஒண்ணும் பண்ணிடாதீங்க……!

 

 “விருப்பப்பட்டதை சாப்பிடக்கூட முடியலை…சீ… இதெல்லாம் ஒரு வாழ்வா?!” வழக்கம்போல தோன்றும் எண்ணம் அன்றும் உதித்தது. ரம்யமான மணத்துடன் வகைவகையான உணவுகளைக் காணும்போதெல்லாம் என்னுள் எழும் உணர்வுதான்… ம்…. என்ன செய்வது…? சிவா கேண்டீனுக்குள் வந்து அமர்ந்தான். அங்கிருந்த அனைவரது கண்களும் ஒருவினாடி என்னை ஆவலுடன் பார்த்துவிட்டுப் பார்க்காத மாதிரி திரும்பின. சிவாவின் சக ஊழியரான வாசு, “என்ன சிவா… இன்னைக்கு என்ன ஸ்பெஷல்?” என்று என்மீது வைத்தக் கண்ணையெடுக்காமல் வினவினான். ‘பாவி… எப்படி பார்க்கிறான் பாரு…’ என்று


(ஏ)மாற்ற சொன்னது நானா…?

 

 முன்ஜென்மத்து விட்டக்குறை தொட்டக்குறை மேல நம்பிக்கை இருக்கா உங்களுக்கு? இல்லையா? நானும் அப்படித்தான் முன்னல்லாம் நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். எதுக்கு முன்னன்னா கேக்குறீங்க? எல்லாம் இந்த கல்யாணம்னு ஒண்ணு நடக்கிறதுக்கு முன்னதான். முன்ஜென்மத்து வினை தொடரும்னு அனுபவிச்சவங்க சொன்னா கேக்கணும். என்ன அனுபவம்னு பொத்தாம்பொதுவா கேட்டா நான் எதைன்னு சொல்றது? ஒண்ணா ரெண்டா இருக்கு சொல்றதுக்கு. இருந்தாலும் நீங்க கேட்ட மரியாதைக்கு லேட்டஸ்ட்டா நடந்த ஒன்றை சொல்றேன். எல்லாம் என் கணவர்னு எங்க வீட்ல ஒரு ஜீவன் இருக்குதே, அதனால


கண் கெட்டப் பிறகு…

 

 “அங் மோ கியோ நூலகத்தில் அவளைச் சந்திப்பேன் என்று நான் நினைக்கவில்லை”. அன்றலர்ந்த ரோஜா மலர் போல எப்போதுமே புத்துணர்ச்சியுடன் இருக்கும் நந்தினியின் வதனம் வாடிப்போய்க் காணப்பட்டது. அது அவள்தானா என்று கூடவே ஓர் ஐயமும் தோன்ற அவளது அருகில் சென்று, “நந்தினி” என்று மெதுவாக அழைத்தேன். திரும்பிய அவளும் ஆச்சர்யப்பட்டுப் போனாள். நீண்டகாலமாகப் பிரிந்திருந்த தோழியர் இருவரும் இரவல் பெற்ற புத்தகங்களுடன் வெளியில் வந்தோம். நந்தினியின் தோற்றத்திற்கான மாற்றத்தை அவளுடன் உரையாடியதிலிருந்து தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஏழு


சொல்லிட்டாளே…

 

 என்னுள் எழும் உணர்வுகளை அப்படியே வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்பதே என் கொள்கையாகக் கொண்டிருந்தாலும் இப்போது மட்டும் அது இயலாமற் போகிறது. ‘அவளாக ஏதும் சொல்லுமுன் இன்றைக்கு எப்படியாவது அவளிடம் சொல்லிடணும்’ கடந்த சில நாட்களாக எடுக்கும் தீர்மானத்தை இன்றும் எடுத்தேன். “என்ன மச்சி தீபிகா பற்றிய யோசனையா” சிவாவின் குரலால் கலைந்தேன். “ம்… நானும்தான் உங்கூடவே இருக்கேன், என்னைத் திரும்பிப் பார்க்கமாட்டேங்கிறா…” என்று அங்கலாய்த்தான். நான் முறைக்கவும் நமுட்டு சிரிப்புடன் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான். அன்பான மனைவி சுமதி. அவளைக்