கதையாசிரியர் தொகுப்பு: பாரததேவி

20 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

ஆண்களெல்லாம் எப்போதும் மணமகனாக

 

 பவுனு பரிதவித்துக் கொண்டிருந்தாள். இன்றைக்கு இருக்கும் தம்பதிகள் எல்லாம் எவ்வளவோ புத்திசாலியா இருக்காங்க. இல்லாவிட்டா, என்னைப்போல மூணு புள்ளைக, அதுவும் பொம்பள புள்ளைகளா பெத்துப்போட்டு, கண்ணுக்கு உறக்கமும் இல்லாம, நெஞ்சுக்கு நிம்மதியுமில்லாம இருப்பனா? என்று நினைத்து, நினைத்து வேதனைப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பவுனுக்கு அவ்வப்போது வரும் புருசனின் நினைவு இப்போதும் வந்தது. மூத்தது இரண்டும் பொண்ணாக பிறந்து விட்டதில் அவளுக்கு மட்டும் இல்லை, அவள் புருசன் சங்கரனுக்கும் வருத்தம்தான். மூணாவதாக அவள் பிள்ளை உண்டாகி இருக்கையில், இந்தப் பிள்ளையாவது


சிறகு பிடுங்கிய மனிதன்!

 

 வைத்தி ரொம்ப முரடன். எடுத்ததுக்கெல்லாம் அடிதடிதேன். அதுலயும் பொம்பளைகன்னா அவனுக்கு ஒட்டுன தூசிதேன். எங்கேயாவது பொம்பளைக கொஞ்சம் சத்தமா பேசிட்டா போதும்.. ‘‘ஏய்.. என்னடி வாயீ.. பொம்பளையின்னா ஆம்பளைக சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்கணும்’’னு அவள அதட்டுறதுமில்லாம, அவ புருசன்கிட்ட ‘‘ஏலேய்.. அப்படியே அவள தூக்கிப் போட்டு மிதிடா’’னு ஏவி விடுறதோட சமயத்தில இவனும் கை நீட்டிருவான். இப்படி இவன் பொம்பளைகள கிள்ளுக்கீரையா பேசுறதப் பார்த்து, ஒருத்திகூட இவனுக்கு வாக்குப்பட மாண்டேன்னு பதறிப்போயி ஓடுதாக. இவனுக்கு ஒரு அத்த


கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 18

 

 சோலையனுக்கு முப்பத்தி மூணு வயசுக்கு மேல ஆகிடுச்சு. தன்னோட இளமையை தாங்கிக் கிட்டுத்தான் கல்யாணத்துக்கு காத்திருக்கான். ஆனா, அவனுக்கு பொண்ணு கொடுக்க நெனக்கற வங்க எல்லாருமே, அவன் ஆத்தா சங்கம்மாளை நெனச்சு பயந்துபோயி பதினாறு அடிக்கு அந்தப் பக்கம் ஓடோ ஓடுனு ஓடுறாங்க. ‘அய்யய்யோ சங்கம்மா மவனுக்கு பொண்ணு குடுக்கறத விட, அந்தப் பொண்ண கொண்டி இடி கிணத்துக்குள்ள தள்ளிட்டு விசாரமத்து இருக்கலாமே.. அவ பொம்பளயா? உசுரோட கறியப் புடுங்கி திங்கிற, வலுசாரு சாதிய சேந்த வள்ல’னு


கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 17

 

 விடிய விடிய காடு! தனத்துக்கும் சந்திரனுக்கும் கல்யாணம் முடிஞ்சு ஆறு மாசமாச்சு.. ஆனாலும், சந்திரன் ஒரு நா கூட வீடு தங்கல. வேட்டை வேட்டைனே சுத்திக்கிட்டிருந்தான். அவனயும் வீடு தங்க வெச்சா தனம். எப்படி? அதான் கதை! தனம் எப்பயும்போல சந்திரனைப் பத்தி கனா கண்டுக்கிட்டிருந்தா. அதென்னவோ முறை மாமனுங்க ஆயிரம் பேரு இருந்தும், எந்நேரம் பார்த்தாலும் கையில கவணோட வேட்டை, வேட்டைனு ஒரு நாயையும் கூட்டிக்கிட்டு ராத்திரியெல்லாம் காட்டு வழியில அலையுற இந்த சந்திரனைத்தேன் அவளுக்குப்


கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 16

 

 கொலுசுக்காரி! பெத்த மக ரஞ்சனியை நினைச்சாலே வேதாசலத்துக்கும், அவர் பொண்டாட்டி ராசம்மாவுக்கும் ரொம்பப் பெருமையா இருந்துச்சு. அழகும் அறிவும் ஒரு எடத்துல சேந்தமான இருக்காதுனு சொல்லுவாங்க. ஆனா, ரஞ்சனி பொட்டுவம் கணக்கா அம்புட்டு அழகா இருந்தா. கனிஞ்ச மாம்பழம் கணக்கா நெறமும், மல்லிகைப்பூவ அடுக்கி வச்சாப்பல பல்வரிசையும் உருண்டை முகமுமா அப்படி அழகா இருந்தா. அறிவு அதுக்கும் மேல. அவ ஒரு வார்த்த பேசினாலும் நாலு பேருக்கு பொருந்தும்படியாத்தான். அதோட காடு, கர, நக, நட்டுனு நிறைய


கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 15

 

 விருந்து ‘‘இன்னைக்கு உன் அயித்தயும், அவ மவனும் நம்ம வீட்டுக்கு வராகளாம். ஆனா, அவுக வாரது நமக்கு தெரியக் கூடாதுனு ரொம்ப ரகசியமா வச்சிருக்காகளாம். ஆனாலும், எம் மேல உருத்தா (பிரியமா) இருக்கற ஆளு வந்து சொல்லிப் போடுச்சி”னு ஆத்தா பஞ்சு சொன்னதைக் கேட்டதுமே, குறிஞ்சிக்கு வானத்துல இருக்கற வெள்ளிகள்லாம் அவளைச் சுத்திக்கிட்ட மாதிரி நெஞ்சு அலைமோதுச்சு. ‘அவரைப் பார்த்து எம்புட்டு நாளாச்சி? ஒரு வருசமிருக்குமா?’னு விரலால கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சிட்டா. போன வருசம்வரைக்கும் இவங்க குடும்பமும்


கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 14

 

 அல்லி ராச்சியம்! தன் மகளைப் பார்த்து பார்த்து, சீதா பூரிச்சுப் போனா. கனிஞ்ச எலந்தைப் பழத்தைப்போல ஒரு நெறம். சின்ன செப்புவாய், உருட்டை உருட்டையான காலும் கையுமா.. அது நிமிசத்துக்கொருதரம் அழுறதும் சிரிக்கிறதுமா வேடிக்கை காட்டுறதைப் பார்க்க நிஜமாவே கொடுத்து வைச்சிருக்கணும். ஆனா, அப்பேர்ப்பட்ட அழகை குறை சொல்லிக்கிட்டுருக்காங்க அவ மாமியாரும், புருசனும். மாமியாக்காரி மேல கூட அவளுக்கு கோவமில்ல. பொறுப்புள்ள புருசங்காரனே இப்படி தேள் கொடுக்கா இருக்குறப்ப மாமியாக்காரியை என்ன சொல்றது? விடிகாலை இருட்டுலயே பிள்ளை


கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 13

 

 ‘‘ஊறுகாயா நான்?’’ கையலக் கண்ணாடியில முகத்தைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்த பவானிக்கு, கூடவே தனபாலு முகமும் தெரிய ஒரு வேளை நம்மளத் தேடி அவரு வீட்டுக்கே வந்துட்டாரோனு திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தா. அங்க பழைய கூரையும் செல்லரிச்சுப் போன மண் சுவரும்தான் இருந்தது. வாசத் திண்ணையில உக்காந்திருந்த அவளோட ஆத்தா வெள்ளச்சி, ‘‘பாம்புலுக்கும் வெயில்ல கெடந்து வேவுத கழுதைக்கு சொவுடன (அலங்காரம்) என்ன வேண்டிக் கெடக்கு?’‘னு முணுமுணுத்ததைக் கேட்டதும் பவானிக்கு சிரிப்பாணி அள்ளுச்சு. ‘வெய்யில்ல கெடந்து வேவுத கழுதையா?’


கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! -12

 

 பொய்ச்சாமி! அமாவாசை நெருங்க நெருங்க கோகிலிக்கு மனசு கெடந்து அடிச்சுக்கிட்டது. புருசன் அமுதராசு எல்லாத்துலயும் கெட்டிக் காரனாத்தேன் இருக்கறான்னு நினைச்சப்போ, அவளுக்குப் பெருமையாத்தேன் இருந்துச்சு. கல்யாணமாகி இந்த ஒரு வருசத்துல அவளை வெடுக்குனு ஒரு வார்த்தைகூட சொன்ன தில்லை. ரெண்டு பேரும் கவுறும் தோண்டி யுமா ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா பொருந்திப் போய்த்தேன் வாழ்ந்துக்கிட்டு இருக்காங்க. இவளை ஒரு குடம் தண்ணி எடுக்க சம்மதிக்க மாட்டான். அவ குத்தினா இவனுக்கு கை வலிக்கும். ஓடிவந்து உலக்கையை பிடுங்கு வான்.


கரிசல் காட்டு காதல் கதைகள்! – 11

 

 தன் பொண்டாட்டி கவிதாகூடப் பேசி ஏழெட்டு நாளைக்கு மேல ஆச்சி என்பதை நினைத்தபோது, சரவணனுக்கு நெஞ்சு கனத்தது. பகலில்கூட அவ்வளவாக தெரியவில்லை; இரவில்தான் தனிமைப் பட்டுப் போன வெறுமையிலும், வெக்கைத் யிலும் அவன் தவியாய்த் தவித்தான். சண்டை வந்ததற்குக் காரணம் சின்ன விஷயம்தான்.. எல்லாம் தீபாவளிக்கு சேலை எடுத்த பிரச்னை. ‘இதுக்கே இப்படி மொகத்தத் தூக்கி வச்சிக்கிட்டு இருக்கிறவ கூட நம்ம போயி பேசிட்டமின்னா அம்புட்டுத்தேன்… நம்ம தலயில ஏறி உக்காந்திருவா!’ என்ற வீராப்பில் அவன் இருக்க,