கதையாசிரியர் தொகுப்பு: பானுரவி

9 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கதம்பமும் மல்லிகையும்…

 

  அக்கா வீட்டுக்குப் போவதென்றால் எனக்கு ரொம்ப இஷ்டம். மலைக்கோட்டை வடக்கு வீதியில் தாயுமானவர் கோவிலுக்கு எதிரே ஆனைகட்டும் மண்டபத்துக்கு எதிரே இருந்தது எங்கள் வீடு. அங்கிருந்து கிளம்பிக் கீழே இறங்கி, மாணிக்க விநாயகர் கோவில் வழியாக வெளிவந்து இடப்புறம் திரும்பிச் சின்னக்கடைத் தெருவில் நுழைந்தால். . நெடுகச் சுவர் முழுவதும் கலர்கலராய்ச் சினிமாப் போஸ்டர்கள் ஒட்டப்பட்டு, ‘ட’ வடிவத்தில் மடங்கி நீண்டு செல்வதுதான் லாலாகடைச்சந்து. கீழ்த்தளம், மேல்தளம் தவிர இரண்டு மாடிக் கட்டடமாக இருந்த அந்த


வெற்றி நிச்சயம்!

 

  சாரதா கல்விச்சாலை களை கட்டியிருந்தது. பேராசிரியர் நமச்சிவாயத்தின் முப்பத்தியேழு ஆண்டு சேவை பூர்த்தியடைந்து அவருக்குப் பிரிவுபசார விழா நடத்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அத்தோடு அரசாங்கம், அவருக்கு ‘நல்லாசிரியர்’ விருது அளித்ததைப் பாராட்டிக் கலெக்டர் வெற்றிச்செல்வன் தலைமையேற்று உரை நிகழ்த்துவதற்கும் ஏற்பாடு ஆகியிருந்தது. தொலைக்காட்சியில் பேராசிரியரின் சிறப்புப் பேட்டி தொடங்கியது…. “ஐயா! தங்களின் அனுபவம் …. கடமையாற்றி விடைபெறும் இத்தருணத்தில் எவ்வாறு உணருகிறீர்கள்?” “முதலில் இந்த எளியவனின் சிறிய சேவைக்கு இடமளித்த சாரதா கல்விச்சாலைக்கு எனது நன்றி!


ஜிங்கிலி

 

  “நாற்பது வயதில் நாய்க்குணம் நாம்தான் அறிந்து நடக்கணும்”…………பாடிக் கொண்டே வந்த பரமுவைப் பார்வையாலேயே தகித்தாள் சீத்தா. இன்னும் பத்து நாட்களில் அவளது நாற்பதாவது பிறந்தநாள் வரப்போகிறது! அதற்குத்தான் பரமுவின் அந்த அழகான வாழ்த்துப்பா! ‘ணங்’கென்று காபித் தம்ப்ளரை மேசைமீது வைத்தவளைக் குறுகுறு வென்று பார்த்தான் பரமு. ‘என்ன மேடம்? உண்மை கசக்கிறதா? இல்ல, பாட்டு பிடிக்கலயா?’……..சீத்தா பதில் பேசவில்லை. ‘ஓகே…ஓகே! கூல்கூல்….இந்தத் தடவை மஹாராணிக்கு என்ன கி:.ப்ட் வேணும்னு சொல்லு’ ‘அதல்லாம் ஒண்ணும் வேண்டாம்’…….சொல்லும்போதே, எங்கே


எங்கிருந்தோ வந்தாள்!

 

  சுந்தரும் மீனாவும் சாங்கி ஏர் போர்ட்டுக்கு வந்திருந்தார்கள். அமெரிக்காவில் ஒரு மருத்துவக் கருத்தரங்கில் கலந்து கொண்டுவிட்டு, பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு இன்றுதான் சிங்கப்பூர் திரும்புகிறேன். மிகவும் களைப்பாக இருந்தது. …. எனது கணவர் மரச்சமான்கள் செய்யும் பிசினசில் மிகவும் பிசியாக இருப்பவர். மகன் சுந்தர் ஒரு மல்டிநேஷனல் கம்பெனியில் டைரக்டராக இருப்பவன்; எப்போதும் கணினியும் கைத் தொலைபேசியுமாக இருப்பவன். மருமகள் மீனா, மனித வள மேம்பாட்டுத் துறையில் முதன்மை அதிகாரி….இப்படிக் குடும்பத்தில் எல்லோருமே, காலில் சக்கரம்


வைதேகி காத்திருந்தாள்!

 

  சிங்கப்பூர் தேசியப் பல்கலைக்கழகத்தின் மருத்துவக் கல்லூரிப் பகுதியில் அன்று சற்றே கூடுதலாகக் களை கட்டியிருந்தது. பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பழைய மாணவர்களின் சந்திப்பு தினம் என்பதால் உற்சாகமும் எதிர்பார்ப்புமாக ஒவ்வொருவராக வந்து கொண்டிருந்தனர். மருத்துவக் கல்லூரி வளாகத்தின் அலுவலகத்தில் இருந்த பெண் அலுவலர் மிங்கியிடம் தங்களது பெயரைப் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தனர். அப்போது தான் வந்து இறங்கிய வைதேகியை அடையாளம் கண்டு ஒடி வந்தாள் மாலினி. “ ஏய்! வைதேகி …எப்படி இருக்கே? எங்கே இருக்கே?