கதையாசிரியர் தொகுப்பு: பாக்கியம் ராமசாமி

80 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நிற்பதுவே நடப்பதுவே!

 

 உடல் பருமனுக்குப் பல வகைக் காரணங்களை ஆராய்ச்சியாளர்கள் வெளிப்படுத்திய வண்ணம் இருக்கிறார்கள். நம்ம உடம்பு அதிகச் சதைப் பிடிப்பாக இருந்தால் கஷ்டம்தான். அனுபவிக்கிறவர்களுக்கு அந்தச் சிரமங்கள் தெரிவதைவிட ஒரு டாக்டருக்கு அதிகம் தெரியும். நண்பன் நாராயணனின் கால் கட்டை விரலில் ஓர் அங்குல நீளத்துக்கு (இரண்டரை சென்டி மீட்டர்) நகம் வளர்ந்திருக்கும். காண்டா மிருகக் கொம்பு மாதிரி பயங்கரமாக இருக்கும். “வெட்டித் தொலையேண்டா,” என்று பல தடவை சொல்லியிருக்கிறேன். அக்கறையைவிடத் தற்காப்புதான். அவனருகில் நின்று பேச வேண்டிய


ஓம் ஹண்ட்ரடாயின நமஹ!

 

  எனது கிராமத்தில் ‘ஐயம்மார்’ எனப்படும் இனம் அறவே இல்லாத காலம் அது. பள்ளிக்கூடம் நடத்தி வந்த எங்கள் வீடு ஒன்றுதான் ‘அய்யிர் வூடு’. ஒரு தினம் ஜவ்வு மிட்டாய் தாத்தா அப்பாவிடம் தயங்கித் தயங்கி ஏதோ கேட்டார். உலக்கை மாதிரி தடிமனாக இருக்கும் ஒரு நீளத் தடியில், வண்ண வண்ண நிறத்தில் ஜவ்வு மிட்டாய் சுற்றப்பட்டிருக்கும். தடியில் அங்கங்கே சலங்கை கட்டியிருப்பார். மிட்டாய் தாத்தா அவற்றை சிலுங் சிலுங்கென்று ஆட்டியபடி பாடவும் பாடுவார். ஒரு பைசா


கனா கண்டேன் தோழா நான்!

 

 நண்பன் நாராயணன் ஏதாவது கனவு கண்டால் அவனது மனைவியிடம்கூடச் சொல்லமாட்டான். (அப்படியே அவன் சொன்னாலும் அந்த அம்மையார் பொறுமையாக காது கொடுத்துக் கேட்கமாட்டாள்.) ஆகவே தனது கனவுகளை சுடச்சுட சொல்லுவதற்கு சில வேளைகளில் என் வீட்டிற்குக் காலை ஏழு மணிக்கெல்லாம் வந்து விடுவான். அன்றைக்குக் காஃபி சாப்பிட்டானதும் தன் கனவைப் பற்றிக் கூறினான். ஏதோ ஒரு சத்திரத்தில் நிறைய மனிதர்கள் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் காத்திருக்கிறார்களாம். அவர்களுக்கு நடுவில் நாராயணனும் போய் உட்கார்ந்து கொள்கிறானாம். சாப்பாடு இன்னும் வரவில்லையே


சிவலிங்க செட்டியார் பங்களாவில் தபாலாபீஸ்!

 

 சிவலிங்க செட்டியாரின் பங்களாவுக்கு நிகரான பங்களா எங்கள் கிராமத்தில் அப்போது ஏதுமில்லை. மதிப்புக்குரிய செல்வந்தர்களான நாடார் இனத்தவரை ‘செட்டியார்’ என்று மரியாதையாக குறிப்பிடுவது எங்கள் வட்டார வழக்கு. அசல் செட்டி நாட்டுப் புகழ்பெற்ற பங்களாக்களைப் போலவே கட்டிட நேர்த்தியும், பளபளப்பும் மழமழப்புமாக ஊரே பிரமிக்கும்படி சிவலிங்கம் செட்டியார் பங்களா கட்டியிருந்தார். கண்ணாடியில் பார்ப்பதுபோல சுவர்களில் நம் உருவம் பிரதிபலிக்கும். தொட்டுப் பார்த்தால் ரொம்ப நாளைக்கு அந்த மழமழப்பை விரல்கள் தெரிவித்துக் கொண்டிருக்கும். முட்டைக் கருவும், வெல்லமும், சுண்ணாம்பும்


ஒரு தோட்டக்காரனின் ‘சத்தியம்’!

 

 அவன் மகா சாது, மகா பக்தி, மகா உழைப்பு, மகா மகா வினயம், இன்னும் பல மகாக்களுக்கு உரியவன். பொருத்தமில்லாத ஒரு மகாவுக்கும் உரியவன் – மகா குடியன். எங்கள் குவார்ட்டர்ஸில் தோட்டக்காரன், காவல்காரன், அக்கம் பக்கத்துக்கெல்லாம் ஆடி மாசக் கூழ் ஊற்றும்போது சமையல்காரன். சாயந்தரத்துக்குள் காம்பவுண்ட் வேலைகளை ஒழுங்காக செய்து முடித்துவிட்டு அங்கிருக்கும் பிள்ளையார் முன்னால் (சிறிய ஒரு பிள்ளையார் கோவிலை குடித்தனக்காரர்கள் கட்டியிருந்தனர்.) உட்கார்ந்து விடுவான். விடிய விடிய பிள்ளையார் சந்நிதி தோட்டக்கார கிருஷ்ணனுடையதுதான்.


மஞ்சள் பிசாசே! கொஞ்சம் நில்!

 

 அப்புசாமி சுற்றுமுற்றும் ஒரு தரம் பார்த்தார். மூன்று தரம் பார்த்தார். மனைவி சீதாலட்சுமியின் குறட்டை ஒலி உள்ளிருந்து வந்தது. ‘நல்ல காலம்’ என்று நினைத்துக்கொண்டு பொடிக் கடையை நோக்கி விரைந்தார். பொடிக் கடைக் கதவுகள், ஐயஹோ! அடைத்துக் கூடக்… இல்லை… இல்லை… அப்புசாமிக்கு உயிர் வந்தது. சொர்க்கத்தின் கதவுகள் அப்போதுதான் மெதுவே மெதுவே அடைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. இதோ, கடைசிப் பலகையைச் சிப்பந்தி போடப் போகிறான். அனார்கலியின் சமாதியை அடைத்த கடைசிச் செங்கல்லைத் தடுக்க, அக்பரின் மகன் ஓடிய


அப்புசாமி சீதாப்பாட்டி குட்டிக் கதைகள்

 

  பால்பாயிண்ட்டில் ஒரு பாயிண்ட் அப்புசாமியின் மேஜை டிராயரில் பத்துப் பன்னிரண்டு பழைய பால் பாயிண்ட் பேனாக்கள் இருந்ததைப் பார்த்து சீதாப்பாட்டி, “எதுக்கு இந்த கலெக்ஷன்?’ என்றாள். “எனக்கு எந்த பேனா வாங்கினாலும் சரியாக எழுதுவதில்லை. ஆனால் கூரியர் சர்வீஸ்காரர்கள் கையெழுத்துப் போடக் கொடுக்கும் பேனா மட்டும் நன்றாக எழுதுகிறது. வருகிற கூரியர்காரன்கிட்டே எல்லாம், அவன் பேனா தரவேயில்லை என்று சாதித்துக் கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்ததாக்கும் இதெல்லாம்’ என்றார். சுதந்திரம் என் பிறப்புரிமை…! வாழ்க்கை வரலாறு எழுதுவதில் புகழ்பெற்ற


மச்சினனுஙக மாறிட்டானுக…

 

 காலப்போக்கிலே எதெதுவோ மாறுகிறது. நல்ல ஆறாயிருந்தது கூவமாயிடுது. சமுத்திரம் முன்னே போகுது. பின்னே வருது. பனந்தோப்பாக இருந்த இடம் காலனி அந்தஸ்து பெறுகிறது. குளமாயிருந்த இடம் குடியிருப்பா மாறுது. அதெல்லாம் மாறிட்டுப் போகுது… ஆனால் மனுஷாள் மாறிப் போறதுலேதான் எனக்கு ரொம்ப வருத்தம்… மனுஷங்களிலும் இந்த மச்சான்மாருங்க எப்படி மாறிட்டாங்க இந்தக் காலத்திலே.. சே! முன்னேயெல்லாம் தீபாவளி மலருங்களை எடுத்துப் பிரிச்சால் அதிலே அத்தான் மச்சான் ஜோக் நிச்சயமா ரெண்டு வழவழ பிளேட்டாவது இருக்கும். தலைதீபாவளிக்கு வந்த


மணக்காத மாலை!

 

 சுமார் ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் என் மாமா தன் அலுவலகத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். அந்தத் தினத்தை அவர் மறந்திருந்தாலும் நான் மறக்கவில்லை. அவருக்கு அன்றைய தினம் போட்ட சந்தன மாலையைப் பாதுகாத்துப் பத்திரப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு என்னுடையதாகிவிட்டது. சந்தன மாலைக்கும் சந்தனத்துக்கும் பொட்டுச் சம்பந்தம் கிடையாது என்பது நேயர்கள் அறிந்ததே. எனக்குத் தெரிந்து எந்த சந்தனமாலையும் மணந்ததாக சரித்திரம் இல்லை. சில, பல, பெரிய, சிறிய சைஸ் மஞ்சள் நிற உருண்டைகள், ஜரிகை நூல்கள், வட்ட வட்டமாகக்


கொலை வெறி! கொலை வெறி! டீ!

 

 “வேண்டாம். ப்ளீஸ். சொன்னாக் கேளுங்க… நான் என்ன சொல்லிட்டேன்னு இப்படிக் கிளம்பறீங்க?” “”ஏன், கடைத்தெருன்னா மானம் போயிடுமாக்கும்? நீ எப்படி வேண்டுமானால் நடந்துக்கலாம், பேசலாமாக்கும்?” “”நான் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கறேன்…” “”வேண்டாம். நான் ராத்திரியே தீர்மானிச்சுட்டேன். உன் கையாலே ஒரு டம்ளர் தண்ணிகூட வாங்கிச் சாப்பிடமாட்டேன்..” “”சாப்பிடாட்டாப் பரவாயில்லே. நீங்க என்னோட பேசாட்டாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் இந்தக் காரியத்தை மட்டும் செய்துடாதீங்க. கதவை நான் தாழ்ப்பாள் போட்டுடப் போறேன்..” “”எனக்குத் திறந்துண்டு போகத் தெரியாதாக்கும்..” “”ஊர் என்னைக் காறித்