கதையாசிரியர் தொகுப்பு: பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர்

7 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

கிச்சா என்றொரு ஹீரோ!

 

  நேற்று இரவு 10.30 மணிக்கு கடலைப் பார்த்தபடி முழங்கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்த கிச்சா என்கிற கிருஷ்ணசாமி, தற்கொலை செய்துகொள்ளலாமா என்று தீவிரமாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் பார்வை, தூரத்தில் நங்கூரமிட்டிருந்த கப்பலின் வெளிச்சப் புள்ளிகளின் மேல் நங்கூரமிட்டிருந்தது. கதையின் 14-வது வார்த்தைக்கான காரணம் மூன்று. 1. அவமானம், 2. அவமானம், 3. அவமானம். முதல் அவமானம், ஒரு வாரம் முன்பு நிகழ்ந்தது. கிச்சா, தன் பழைய ஸ்கூட்டரின் அரதப்பழைய டியூபை நடைப்பாதைக் கடையில் பஞ்சர் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தபோது,


ஒரு காபி குடிக்கலாமா?

 

  மழையின் தடயம் சாலையில் இருந்தது. ஈரம் காற்றில் இருந் தது. நடப்பது சுகமாக இருந்தாலும் ஷூவை சகதிக் குளியலி லிருந்து காப்பாற்ற சாகசம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஒரு சைக்கிளை நகர்த்திவைத்து, மாட்டை செல்ல மாகத் தட்டி, கோலத்தை மிதிக்காமல் தாண்டி, குப்பைக் குவியலுக்குப் பதுங்கிப் பதுங்கி, அக்கா வீட்டை நெருங்கும் வரை ஒலித்த போனை எடுத்துப்பார்க்கத் தோதுப்பட வில்லை. முதுகிலிருந்து பேக்கைக் கழற்றி திண் ணையில் வைத்துவிட்டு, போனை எடுத்துப் பார்த்தால்… ஸ்வேதா. அழைத்தேன். ”அக்கா


ஆனந்தவல்லியின் காதல்

 

  எந்தப் பேரரசுக்கும் கட்டுப்படாமல் சுதந்திரமாக மன்னர் விஜயநந்தன் நல்லாட்சி புரியும் அழகான கடற்கரை நாடு சுந்தரபுரம். காண்போர் வியக்கும் பிரமாண்டமான, மான் கொடி பறக்கும் அரண்மனையின் உப்பரிகையில் கவலை தடவிய முகத்துடன் நின்று கொண்டிருந்த மன்னரின் பார்வை, கடலில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்ட போர்க் கப்பல்கள் மேல் நிலைகொண்டு இருந்தது. இதமான காலைத் தென்றலை ரசிக்கும் மன நிலையில் அவர் இல்லை. கவலைக்குக் காரணம், அரகதத்தின் அரசன் அநிருத்தன் அனுப்பிவைத்திருந்த ஓலை. சுந்தரபுரத்தை அரகத்தின் அடிமை நாடாக


ஈகோ…

 

  மைதிலி ஸ்கூட்டியை மர நிழலில் நிறுத்தினாள். கைகடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டாள். நேரமிருக்கிறது! அமைதியாக நின்றாள். அவளைச் சுற்றிலும் எல்லா திசைகளிலும் கறுப்பு கோட் அணிந்த, கைகளில் கட்டுகள் சுமந்த வக்கீல்கள் நடமாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். செல் சிணுங்கியது. “ஆமாம்மா… கோர்ட்லதான் இருக்கேன். அரை நாள் லீவு போட்ருக்கேன். இன்னியோட முடிஞ்சுட்டா பரவாயில்ல.” அம்மா, மிகவும் தயங்கிப் பேசினார்… “அப்பா, ஜோசியரை பாத்துட்டு வந்தாரு. விவாகரத்துக்கெல்லாம் வாய்ப்பே இல்லனு அவர் அடிச்சு சொல்றாராம்.” அலட்சியமாகச் சிரித்தாள் மைதிலி. “அவர்


முதலாம் காதல் யுத்தம்

 

  ”மனோ, நாம பிரிஞ்சிடலாமா?” என்றாள் தீப்தி. எதிர்பாராத விபத்து போலவோ… எதிர்பாராத மழையைப் போலவோ, திடீரென்று அவள் இதைக் கேட்டுவிடவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். எதிர்பார்த்த கேள்விதான் இது. சில நாட்களாகவே அவள் மனதில் அசை போட்டு ஒத்திகை பார்த்த கேள்விதான் இது. ‘காபி சாப்பிடலாமா?’ என்கிற கேள்விக்கு ‘சரி’ என்றோ, ‘வேண்டாம்’ என்றோ, கேள்வி தன் கேள்விக் குறியை அணிவதற்கு முன்பே பதிலைச் சொல்லிவிட முடியும். இந்தக் கேள்விக்கு எப்படி உடனே பதில் சொல்வது?