கதையாசிரியர் தொகுப்பு: நந்து சுந்து

4 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

இறுதி வாக்கு சித்தர்

 

  மாடு மேய்க்கப் போன சின்னான்தான் அவரை முதலில் பார்த்தான்.ஊருக்கு வெளியே இருந்த அய்யனார் கோயிலிலிருந்து இருநூறு அடி தள்ளி ஒரு பெரிய மரம் இருந்தது. கீழே அந்தக் காலத்தில் யாரோ கட்டிய ஒரு சிறிய கல் மேடை. அதன் மேல்தான் அந்த சித்தர் அமர்ந்திருந்தார். தலையில் சடா முடி. நீளமான தாடி. நெற்றியில் விபூதி. உடம்பு குறுகலாக இருந்தது. வயிறு உள் வாங்கியிருந்தது.யாருடனும் பேசாமல் கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருந்தவர் திடீரென சின்னானைக் கூப்பிட்டார். “இங்கே வா…”


துல்லியமாய் ஒரு தாக்குதல்

 

  செல்போன் ஒலித்தது. ரிங் டோனில் ஒரு காஸ்மிக் ஒலி கேட்டது. “சந்திரசேகர் ஹியர்…” என்றார். “ஒரு திருத்தம். விஞ்ஞானி சந்திரசேகர்…” என்றது மறுமுனை குரல். “இருக்கலாம். இதை நான் பொது வெளியில் சொல்லக் கூடாது…” “உங்களை நான் சந்திக்க வேண்டும்…” “ஏதாவது திருமணப் பத்திரிகை கொடுப்பதாக இருந்தால் வீட்டுக்கே வரலாம். அப்போது நான் வேட்டி கட்டியிருப்பேன். விஞ்ஞானியாக இருக்க மாட்டேன்…” “நான் விஞ்ஞானியைத்தான் சந்திக்க வேண்டும்…” “அது முடியாது…” “தேசத்தின் பாதுகாப்பு பற்றிய விஷயம். நீங்கள்


கல்யாணத்தை நிறுத்து!

 

  சாத்வீகா புரண்டு புரண்டு படுத்துக் கொண்டிருந்தாள். கண்களை மூடினால் நவீன் நினைவு வந்துகொண்டே இருந்தது. ஒரு வருடமா? இரண்டு வருடமா? ஐந்து வருடங்கள் பழகினாள். திடீரென கழண்டுகொண்டு விட்டான். வேறு பெரிய இடத்தில் பெண் கிடைத்து விட்டது. காலை எட்டு மணி சுமாருக்கு முகத்தில் வெயில் வந்து தாக்கியவுடன் எழுந்தாள். பல் தேய்ப்பதற்காக வாஷ் பேசின் முன் நின்றாள். கண்ணாடியில் நவீன் உருவம் வந்து மறைந்து போனது.அவளின் செல்போன் ஒலித்தது. தினமும் இதே நேரத்தில் நவீன்


மெல்லத் துறந்தது கதவு…

 

  வாக்கிங் போய் விட்டு வீட்டு வாசலுக்கு வந்தார் எக்ஸெல். வீட்டுக் கதவு மூடியிருந்தது. காலிங் பெல் அடித்தார். கதவு திறக்கவில்லை . இன்னொரு முறை ஓங்கி அடித்தார். அப்போதும் பூங்கதவு திறக்கவில்லை . கோபம் வந்தது. கதவை படபடவென தட்டினார். “யாரது? இப்படி தட்டறது?” என கத்தினார் ! மிஸ்டர் எக்ஸ் உள்ளிருந்து. “நான்தான். உங்க பொண்டாட்டி!” “எவ்வளவு பேர் இந்த மாதிரி கிளம்பியிருக்கீங்க? என் ஒய்ஃப் காலிங் பெல்தான் அடிப்பாளே தவிர ஒருக்காலும் கதவை