கதையாசிரியர் தொகுப்பு: தேவராஜ் விட்டலன்

11 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

தீராக்கணக்கு

 

  அங்குமிங்குமாய் சோடியம் விளக்கின் ஒளி பேருந்து நிலையமெங்கும் விரவியிருந்தது. மார்கழி பிறந்துவிட்டது என்பதை உறுதிப்படுத்தியது குளிர். குளிருக்கான குல்லா விற்ப்பவர்கள் எல்லாப் பேருந்துகளிலும் ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். சிலர் புகைத்துக் கொண்டிருந்தனர். புகை வானில் திட்டு திட்டாய் உருவங்களை உண்டாக்கியவாறு பறந்து சென்றுகொண்டிருந்தது. மணி சரியாய் இரவு பத்து ஆகியிருந்தது , இப்போது வண்டி ஏறினால் உத்தேசமாய் காலை மூன்று மணிக்குள் மதுரையில் இருக்கும் வீட்டிற்கு போய்விடலாம் என கோயம்புத்தூர் , சிங்காநல்லூர் பேருந்து நிலையத்திலிருந்த


ஜான்ஸி

 

  வெய்யில் உக்கிரமாயிருந்தது, கத்திரி வெய்யில் ஆரம்பித்திருந்தது. வட இந்திய வெய்யில், டெல்லி வெய்யில் எனக்கூடச் சொல்லலாம். நம்மூர் வெய்யிலைக்காட்டிலும் சற்றுக் கூடுதல்தான். சும்மா அமர்ந்திருந்தாலும் உடம்பில் எண்ணெய் ஊற்றிவிட்டது போன்ற ஒரு பிசுபிசுப்பு வந்துகொண்டேயிருக்கும், வற்றாத ஆறுபோல. யுவராஜ் ஜான்ஸி வந்து சில வாரங்கள்தான் ஆகியிருந்தது. பள்ளிக்கூடத்தில் ஜான்ஸிராணி லச்சுமிபாய் பற்றிப் படிக்கும்பொழுது மனதில் பெரும்மனக்கிளர்ச்சி உருவாகி வந்தது உண்மைதான், ஆனால் இப்போது இங்கு அடித்துக் கொண்டிருக்கும் வெய்யில், அந்த உணர்ச்சிகளையே வென்று விடும் போல,


நான் பாஸாயிட்டேன்

 

  அந்த வீட்டில் இருந்து புகை வந்த வண்ணமிருந்தது வீட்டின் நாலு மூளையிலும் குங்குமத்தை தேய்த்த எலுமிச்சம் பழங்கள் வெட்டி வீசப்பட்டிருந்தது. சவுக்காள் அடிக்கும் சப்தம் தொடர்ந்து அந்த வீட்டில் இருந்து வந்துகொண்டேயிருந்தது. வேப்பமரங்கள் நிறைந்த அந்த தெருவில் வேம்புவின் வாசம் நிறைந்திருந்தது. வேப்பம் பழங்கள் வீதியெங்கும் சிதறிக்கிடந்திருந்தன. அந்த கரிசல் பூமியில் வேப்பம் பழங்களின் விதைகளை சேகரித்து விலைக்கு போடுவதை தெருவாசிகளில் பலர் வழக்கமான தொழிலாய் கொண்டு வாழ்ந்து வந்தனர். அப்படி வேப்பம் பழத்(தை) சே(ர்)க்கப்


மனசு..

 

  கருவேல மரங்கள், வேப்ப மரங்கள், புளிய மரங்கள், குளங்கள், கண்மாய்கள், அந்த கண்மாயின் அருகிலேயே குடியிருக்கும் அய்யனார் சாமிகள் என அனைத்தையும் வேகமாக கடந்து கொண்டிருந்தது பேருந்து. சும்பப் பய எதுக்கு இந்த வெரட்டு வெரட்டுறான்.. கொல்லையா போகுது , நாதாரிப் பய.. – என தண்டட்டான் அணிந்த கிழவியொருத்தி , பேருந்தின் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் வேகமாக ஓட்டிச் செல்லும் ஓட்டுனரைப் பார்த்து சப்தம் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள். எப்போதும் வறண்டிருக்கும் அந்த பூமி


அக்கம்மா அக்கா

 

  மழை விட்டு விட்டு தூறிக் கொண்டிருந்தது, எங்கு பார்த்தாலும் அழுகைச் சப்தம் நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது. அடி பாதகத்தி தொண்ணூறு வயசுலையும் கல்லு மாதிரி நான் இருக்கையில, அடி நாயே நீ இப்படி பாதியிலேயே போய் சேந்துட்டேயேடி என் ராசாத்தி.. நீ அரளிப் பூ வச்சா அல்லிராணியாட்டம், செவ்வந்தி பூ வச்சா செங்கமலமாட்டம்.. மல்லிக பூ வச்சா மந்த மாரியாட்டம்.. என ஓங்காரமாக ஒப்பாரி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள் கருப்பாயி பாட்டி… தெருவெங்கும் செகதியாய் இருந்தது, சிறுவர்கள்