கதையாசிரியர் தொகுப்பு: தூயவன்

8 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

நிறங்கள்

 

 இந்த மனம் இருக்கிறதே, இது ஒரு விசித்திரமான பிராணி. இதன் செயல்கள் பகுத்தறிவுக்குட்படாதவை. காரணமற்ற பல உணர்வுகளை கிளறிவிட்டு, அந்த உணர்வுக்கு மனிதனைப் பலியாக்கி, அவனைப் பம்பரமாய் ஆட்டுவிக்கும் ஆற்றலும் இதற்குண்டு. ‘நம்முடைய இந்த செயல் பைத்தியக்காரத்தனமானதுதான்’ என்று அவனால் உணர முடிந்தாலும்கூட, அதன் இயக்கத்திலிருந்து மீள்கிற சக்தியை இழந்து, ஏதோ வகையில் பலவீனனாகி நிற்கிறான். அத்தகையதொரு பலவீனம் என்னையும் ஆட்கொண்டிருப்பதை வெட்கத்துடன் நானும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அன்பு இருக்க வேண்டியதுதான்; அதன் ஆழம் அதிகமாகும்போது, வாழ்க்கையின்


குங்குமச் சிமிழ்

 

 நான் புறப்படப் போகிறேன். பிறந்த வீடு என்ற நெருக்கமான பந்தத்தோடு இருபது வருட காலமாய் நான் உறவு கொண்டாடி வந்த இந்த வீட்டை விட்டுப் போகப் போகிறேன். நான் பிறந்த இடம், தவழ்ந்த இடம், விளையாடிய இடம் என்றெல்லாம் ஆகிவிட்ட இந்த வீட்டின் ஒவ்வோர் அங்குலமும் எனக்கு அந்நியமாகப் போகின்றன. எங்கோ இருக்கும் ஏதோ ஒரு வீட்டை நான் இனி நிரந்தரமாகக் கொள்ள வேண்டி, என்னை வழியனுப்பக் காத்திருக்கின்றனர் என் பெற்றோர். எனக்குப் பொங்கிப் பொங்கி வருகிறது


பூஜைக்கு வந்த மலர்

 

 மேந்தோன்னிப் பூக்கள் மலர்ந்து சிரித்தன. தோட்டத்துப் படலைச் சுற்றித் தீ பற்றிக் கொண்டாற்போல் அதன் செவ்வண்ண இதழ்கள் செக்கச் செவேலென்று நெருப்பாய் ஒளிர்ந்தன. எங்கோ திரிகின்ற பார்வையைக் கண நேரத்தில் தன் பார் ஈர்க்கும் கவர்ச்சி அதன் அலாதி குணம். மழைக்காலத் தொடக்கமல்லவா? இனி மலையாளத்தின் இயற்கை வனப்பு மிகுந்த பிரதேசமெங்கும் இவை பூத்துக் குலுங்கிக் கண்ணுக்கு விருந்தளிக்கும். கொல்லைத் தாழ்வாரத்தில் நின்றபடி வேலியைச் சுற்றிப் படர்ந்திருந்த அந்த மேந்தோன்னிப் பூக்களின் அபரிமித அழகில் லயித்து நின்றாள்


வெறும் சிலை

 

 அவன் அந்தச் சிலையை உற்றுப் பார்த்தான். பார்க்கப் பார்க்க, பார்த்துக் கொண்டே நிற்க வேண்டும் என்ற வெறிதான் அதிகமாயிற்றே தவிர, வெறும் சிலைதானே என்ற உணர்வு ஏற்படவே இல்லை. அடடா, என்ன அழகு! என்ன அழகு! அவள் அவனையே குறுகுறுவென்று பார்த்தாள். வைத்த விழி வாங்காமல் அவன்மீது தன் கூரிய பார்வையை செலுத்தியிருந்தாள். போதாக்குறைக்கு மெல்லிய புன்னகை வேறு. ரோஜா நிறம். உடலின் அளவான பருமனுக்கும் உயரத்துக்கும் தகுந்த மாதிரி பச்சை வண்ணப் பட்டுச் சேலையை வேறு


விமானத்தில் வந்த பிரேதம்

 

 ‘இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ்’ என்ற சிவப்பெழுத்துக்கள் பக்கவாட்டில் பளிச்சிட, சுமார் நானூறு மைல் வேகத்தில் காற்றைக் கிழித்தபடி பறந்து கொண்டிருந்தது அந்த போயிங் விமானம். விமானத்தினுள் அவ்வளவாகக் கலகலப்பில்லை. சிலர் ஆசனத்திலே வசதியாச் சாய்ந்து கொண்டு கண்களை மூடியவாறிருக்க, வேறு சிலர் ஆங்கிலப் பத்திரிக்கைகளைப் பிரித்து வைத்துக் கொண்டு அதில் ஆழ்ந்திருந்தனர். இன்னும் சிலர் தங்களுக்கருகில் அமர்ந்திருந்த சக பிரயாணிகளிடம் மெல்லிய குரலில் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தனர். மற்றும் சிலர் தங்கள் மனைவிமார்களிடம் சிரித்து சிரித்துப் பேசியவாறிருந்தனர். பலதரப்பட்ட நாட்டினரும்,


மடி நனைந்தது

 

 ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து டிஸ்ஜார்ஜாகி, ஓரடி எடுத்து வைப்பதற்குள் நெஞ்சுக்குள் பொங்கிய குமுறலை ஆபிதாவால் அடக்கி வைத்திருக்க முடியவில்லை. அன்வரின் மார்பில் முகம் புதைத்து ஒரு குழந்தையைப் போலத் தேம்பித் தேம்பி அழளானாள். அன்வருக்கு மாத்திரமென்ன இழப்பின் ஆற்றாமை இல்லையா? அவன் இதயம் ஊமைப்புலம்பலாய் அழுது கொண்டிருந்தது ஆபிதாவுக்குத் தெரியுமா? ஆயினும், அவன் ஓர் ஆண் பிள்ளையாயிற்றே! பெண்மயின் பலவீனம் அணையுடைத்துப் பாயும்போது ஆறுதல் சொல்லியாக வேண்டிய ஒரு பொறுப்பு மிக்க கணவனல்லவா? சே, சே, என்ன ஆபிதா இது,


பாம்புக்கு வார்த்த பால்

 

 இருளின் திரை இன்னும் பிரிந்து விழவில்லை. ஒளி மங்கி வந்த போதிலும் பார்வை குன்றவில்லை. என்றாலும் தெருவிளக்குகள் பளிச்சிடத் தொடங்கிவிட்டன. அடுத்தடுத்த குடிசைகளில் அவரவர்கள் வீடு திரும்பிவிட்ட சந்தடிக் கலகலப்பு. அந்த ஒடுங்கிய வீதியில் குதித்தோடும் குழந்தைகளின் ஆரவாரப் பேரிரைச்சல். குடிசைக்குக் குடிசை சிமினி விளக்குகளும், தெள்ளிய ஒளி சிந்தத் தொடங்கிவிட்டன. மரகதம் சிலையாய்ச் சமைந்திருந்தாள். களிமண் சுவரில் முதுகைச் சாய்த்துக் கொண்டு இப்படி எத்தனை நேரமாய் உட்கார்ந்திருக்கிர்றாளோ, அவளுக்கே தெரியாது. குடிசைக்குள் சூழத் தொடங்கிவிட்ட இருள்,


மனித தர்மங்கள்

 

 வாழ்க்கையே ஒரு சுமைதான். சுமை என்றால் நாமே விரும்பினாலும் இறக்கி வைக்க முடியாத சுமை. அது தானாகத்தான் ஏறும்; தானாகவேதான் இறங்கும். இடையில் எத்தனையோ சுமைகளை நாமே ஏற்றியும் வைத்துக்கொள்ளலாம். இறக்கியும் போட்டுவிடலாம். அதற்குத் துன்பச் சுமை, துயரச் சுமை, குடும்பச் சுமை, குட்டிச் சுமை என்று எப்படி வேண்டுமானாலும் பெயரும் வைத்துக் கொள்ளலாம். அலுவலக விவகாரங்களினால் ஏற்பட்ட தலை வேதனையோடு வீட்டை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்த எனக்கு இந்த வார்த்தைகள்தான் சற்றே ஆறுதலாயிருந்தன. இந்தக் கருத்துக் கருவூலம்