கதையாசிரியர் தொகுப்பு: திரு

6 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

செருப்பு

 

  750 ரூபாய்க்கு ஒரு செருப்பு வாங்கினேன். லேட்டஸ்ட் மாடல், தோலினாலானது, இன்னும் பிற செளகரியங்களுடன், கருஞ்சாம்பல் நிறத்தில், குறிப்பாக என் நிறத்திற்கு ஏற்றாற்போல அட்டகாசமாக இருந்தது. ”வாவ் இட்ஸ் வெரி க்யூட்”, என்றாள் என் சக ஊழியை. என்னைச் சொல்லவில்லை., என் செருப்பைத்தான் ‘க்யூட்’ என்கிறாள் என்பது சிறிது வருத்தமாக இருந்தாலும், ‘தேங்க்ஸ்’ என்ற வார்த்தையை உதிர்த்துவிட்டு வேலையைத் தொடர்ந்தேன். மாலை பெருமாள் கோவிலுக்குச் சென்ற நான் செருப்பை வெளியில் கழற்றிப் போட வேண்டிய நிர்பந்தம்.


செவத்திமீன்

 

  செவத்தி… யார் இவள்? தத்தம் கணவன்மார்களை கடலுக்கு மீன்பிடிக்க அனுப்பிவிட்டு, அவர்களின் வருகைக்காக நெஞ்சில் ஏக்கங்களை சுமந்து கொண்டும் கண்களில் உயிரை ஏந்திக்கொண்டும், பசியால் அழும் கைக்குழந்தையின் வாயினை தங்கள் பசையற்ற மார்பகங்களில் திணித்துக் கொண்டும் காத்திருக்கும் பல ஆயிரக்கணக்கான மீனவப் பெண்களில் இவளும் ஒருத்தி. கடலுக்குச் சென்றவர்கள் கொண்டு வரும் மீன்களை விற்றால்தான் அடுத்த நாள் இவர்களின் வீடுகளில் அரிசி உலையிலிடப்படும். செவத்தியின் வீடு ஒன்றும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. மீன் கிடைக்காமல் வீடு திரும்பும்


சாமாலியின் திண்னை

 

  விசாலத்திற்கு சாமலி இல்லாமல் ஆத்து வேலைகள் எதுவுமே ஓடாது. அவனை ஏதாவது வேலை ஏவிக் கொண்டே இருக்கவேண்டும். ”உன் மனசு யாருக்காவது வருமாடா? என்ன பகவான் ஒரு காலை நொண்டியா படைச்சுட்டான்! போடா கண்ணா மாட்டுக்கு கொஞ்சம் வைக்கோல் பிடுங்கி போடேன்” குழைவாள் விசாலம். ”நன்னா தேனொழுக பேசு…ஒரு நாளைக்காவது சூடா சாப்பாடு போட்டிருக்கியா? பழைய சாதம்தான்”. ”நம்ம ராமூர்த்தி அய்யராத்துல அவர் பேரனுக்கு நிச்சயதார்த்தம் வருது…நம்ம குருதான் சமையல்., அவன்கிட்ட சொல்லி வைக்கறேண்டா”. ”வாய்தான்


சிலுவையின் எடை

 

  அந்த சாய்வு நாற்காலியில் மெதுவாக உட்கார்ந்தார் ஆரோக்கியதாஸ். வழக்கம்போல் அவரது பார்வை அந்த கண்ணாடி பீரோவின் அருகில், வண்ண விளக்குகளால் சூழப்பட்டிருந்த அந்த படத்தின்மேல் பதிந்தது. யூதர்கள் கையில் சாட்டைகளுடன் நிற்க, சிலுவையை சுமந்துகொண்டு நடக்கும் இயேசுநாதரின் படம் அது. அந்த கருணை ததும்பிய முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு முறையும் அந்த படத்தைப் பார்க்கும்போது, ” நீ சுமந்த அந்த சிலுவையின் எடை என்னப்பா?”, என்று மனதிற்குள்ளேயே கடவுளை கேட்டுக்கொள்வார். உலகத்திற்கே தெரியாத அந்த உண்மை


மடப்பள்ளி

 

  ”மீனாட்சி! ஏழு மணிக்கு அம்பாளுக்கு அர்ச்சனை., மச மச மசன்னு நிக்காம நைவேத்ய வேலைய பாரு. ஆறரைக்கு புளியஞ்சாதமும், சக்கர பொங்கலும் ரெடியா இருக்கணும்”, சிவபால குருக்கள் கட்டளையிட்டுவிட்டுப் போனார். ”அரிசி வேக வேண்டாமா? இவன் அவசரத்துக்கு நான்தானா கெடைச்சேன்! ஆத்துலேந்து பண்ணி எடுத்துண்டு வர வேண்டியதுதானே!”, வாயிற்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டான் மீனாட்சி (எ) மீனாட்சி சுந்தரம். காவி வேஷ்டி, இடுப்பில் கட்டிய துண்டு, அடர்ந்து வளர்ந்த முடி, சிரைக்கப்படாத தாடி, கையில் அகப்பை சகிதமாக