கதையாசிரியர் தொகுப்பு: தர்மபுத்ரன்

5 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அவசர சிகிச்சை உடனடி தேவை

 

  அலுவலகத்தில் என்னுடைய கேபினுக்கு வெளியே, டை கட்டிக்கொண்டு மிடுக்காக ஒருவர், அவர் விசிட்டிங் கார்டை பியூனிடம் கொடுத்துவிட்டு காத்திருந்ததை கண்ணாடி வழியாகப்பார்த்தேன். நான் கையெழுத்திட்ட பைல்களை, அலுவலக உதவியாளர் எடுத்துச்சென்றபின், பியூனைக்கூப்பிட்டு அவரை அனுப்பச்சொன்னேன். விசிட்டிங் கார்டைப்பார்த்தபோது, நகரின் பிரபலமான கார்பொரேட் மருத்துவமனை: வந்திருந்தவர் பெயர் ராஜேஷ்: பெயருக்குப்பின்னே எம் காம், எம் பி ஏ, டிப்ளமோ என்று ஏகப்பட்ட படிப்பு படித்திருந்தார். மருத்துவமனைக்கும், அவர் படிப்பிற்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று பார்த்தால், அவர் அங்கு


வாழ்க்கைத்தரம்

 

  “அப்பா! வரும் வெள்ளிக்கிழமை அண்ணன் இங்கு வருவதாக இ மெயில் அனுப்பியிருக்கிறது!” குதூகலமாக குழந்தையைப்போல் சொன்னாள் தேன்மொழி. நீண்ட இடைவெளிக்குப்பின் பிறந்தவள். மேல்நிலை இரண்டாம் ஆண்டு படிக்கிறாள். குதூகலம் தொற்றிக்கொள்ள, அவள் அம்மாவிடம் சொன்னேன், “அப்பாடா! ஐந்து வருடங்கள் கழித்து நம்மூருக்கு வருகிறான் பாரி. எத்தனை நாட்கள் விடுமுறை என்று தெரியவில்லை. எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்யவேண்டும்” அவளோ “ஒரேமகனை இத்தனை வருடபிரிவிற்குப் பிறகு பார்க்கவிருப்பதை நினைக்கும்போ தே படபடவென்றிருக்கிறது” என்றாள். வணிக நிர்வாகம் படிப்பு முடித்தபின்


மீளா வட்டம்

 

  நகரத்தின் பிரபலமான அந்த வணிக நிறுவனத்தின் கணக்கு வழக்குகள், பணப்பரிமாற்றங்கள் போன்றவற்றைச்செய்ய, வங்கிக்கு வழக்கமாக வெங்கோஜிதான் வருவார். சென்ற பத்துபதினைந்து தினங்களாக புதிதாக வந்துகொண்டிருப்பவரிடம், “வெங்கோஜி விடுப்பிலிருக்கிறாரா?” என்று கேட்டேன். அவர், “இல்லை சார்! அவர் உடல்நிலை மிகவும் மோசமாகி மருத்துவமனையில் சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டபின், நேற்றுதான் வீடு திரும்பினார். ஆனால் முழுவதும் குணமாகவில்லை. அதனால்தான் நான் வந்துகொண்டிருக்கிறேன்.” என்றார். அவரிடம் வெங்கோஜியின் இருப்பிடத்தை கேட்டுத்தெரிந்துகொண்டேன். தினமும் நூற்றுக்கணக்கான வாடிக்கையாளர்களை சந்திக்கும் போது, ஒருசிலர் அவர்கள் பேச்சு,


நேர்முகம்

 

  நேர்முகத் தேர்வுக்குத் தயாராகி தன் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள் அனிதா. ‘‘என்னடி இது! தலையில் கொஞ்சம் எண்ணெய் தடவி சீவி சடை போட் டுக்கொண்டால் என்ன!’’ – ஆதங்கத்துடன் நான் கேட்க, ‘‘அம்மா! என்னை பெண் பார்க்கப்போகிறார்களா என்ன? எப்போதும்போல் இருந்தால் போதும்’’ என்றபடி கிளம்பினாள். ‘‘சாமியிடம் வேண்டிக்கொண்டாயா? அப்பா உன்னுடன் வரவேண்டாமா?’’ என்றேன். அவளோ, ‘‘சாமி கும்பிட்டாச்சு. நீ இன்னும் அந்தக் காலத்திலேயே இருக்கிறாய். அப்பா கூடவே வந்தால் அங்கு உள்ளவர்கள் கிண்டல்


குற்றமொன்றும் இல்லை

 

  சித்தி கடைசிவரை என்னுடன் வந்து இருப்பதற்கு ஏன் மறுத்துவிட்டாள் என்பதற்குத்தான் காரணமே புரியவில்லை. ஆயாவிடம் பையனுக்கு சாப்பாடு கொடுத்தனுப்பிவிட்டு, பின்னர் வந்த ஆபீஸ் பியூனிடம் கேரியரைக்கொடுத்துவிட்டு, சற்று ஆசுவாசமாக ஈஸிசேரில் அமர்ந்தவுடன் இந்தக்கேள்விதான் இன்னும் பூதாகாரமாக நின்றது. பலமுறை இதைப்பற்றி யோசித்திருக்கிறேன் நான். பின்னால் அவளுக்கென்று மனதில் தோன்றும்போது வருவாள் என்று ஒரு நம்பிக்கை: அதுவே இதுநாள்வரை மனதில் உறுத்தும் கேள்விக்கும் பதில். ஆனால் இவ்வளவு சீக்கிரம் அவள் காலம் முடிந்துவிடும் என்று யார்தான் எதிர்பார்த்தார்கள்.