கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஜே.வி.நாதன்

28 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

அதிதி

 

  அந்தப் பங்களாவின் வாசலில் நின்று கேட்டுக்கு அப்பால் தெரியும் வீதியைப் பார்ப்பதும், பங்களாவின் உட்புறம் பார்ப்பதும், பின் இருப்புக் கொள்ளாமல் இங்குமங்கும் நடப்பதுமாக இருந்தார் ராமேசன். “ஏங்க உங்களைத்தானே, சந்நியாசிகளை இன்னும் காணோமே..?” எனக் கூறிக் கொண்டே உள்ளேயிருந்து வந்தாள் அவரின் சகதர்மிணி பர்வதம். “நம்ம டிரைவரைக் காரோடு அனுப்பியிருக்கேன் பர்வதம். சத்திரம் சாவடி, நடராஜர் கோயில், தில்லைக் காளி கோயில், இளமையாக்கினார் கோயில் பக்கமெல்லாம் தேடி, எப்படியாச்சும் அஞ்சாறு சந்நியாசிகளை அழைச்சுகிட்டு வான்னு சொல்லி


பெருமிதம்

 

  அண்ணாச்சியின் அட்டகாசம் ஆரம்பித்து விட்டது. காது செவிடாகும்படி இரண்டு கூம்பு ஒலிபெருக்கியைத் தரையில் எதிரெதிர்த் திசையைப் பார்த்த வண்ணம் வைத்து ரிக்கார்டைப் போட்டு விட்டான். முதல் பாட்டு எம்.ஜி.ஆர். பாட்டு. `நான் பார்த்ததிலே அவள் ஒருத்தியைத்தான் நல்ல அழகியென்பேன்..நல்ல அழகியென்பேன்! நான் கேட்டதிலே அவள் ஒருத்தியைத் தான் நல்ல கவிதை என்பேன்.. நல்ல கவிதையென்பேன்..’ அண்ணாச்சி, வாடகைக்கு சைக்கிள் விடும் கடை வைத்திருந்தான். கூடவே, திருமணம், நிச்சயதார்த்தம் போன்ற வைபவங்களுக்கு ஒலி, ஒளி அமைத்துத் தரும்


மனிதனும் ஒரு மாடர்ன் ஆர்ட்தான்!

 

  வளைவு வளைவாகச் சில கோடுகள்; மேலே வைணவர்கள் நெற்றியில் கானப்படும் பட்டை நாமம். இப்படி ஒரு ஓவியம். சுமார் பத்துப் பேர் ஓவியத்தின் முன் நின்று ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர் “ஹா!”என்றார்; இன்னொருவர், “அடடா!” என்று பிரமித்த பாவனையில் முகத்தில் வியப்பு காட்டினார். ஆறுமுக நாவலர் மேனிலைப் பள்ளி வாளாகத்தில் ஓவியர் முனிரத்தினமும் அவருடைய மாணவர்களும் நடத்திய ஓவியக் கண்காட்சி அது. ஒரு வாரமாக ஊரில் மூலை முடுக்கெல்லாம் ஃபிளெக்° பேனர்கள் நின்று அந்த


நான் இன்னும் குழந்தையாம்…

 

  அம்மா கேன்சரில் போனபிறகு என் நலன் பற்றி வீட்டில் யாருக்கும் அக்கறை கிடையாது. பதிலாக, என்னிடமிருந்து எல்லா உதவிகளையும் எதிர் பார்க்கிறார்கள். நீங்கள் வேலைபார்க்கும் ஆரம்ப சுகாதார நிலையம் இருக்கும் கிராமத்துக்கு வர விரும்புகிறேன். உங்கள் காலடியில் விழுந்து கதற வேண்டும்போல் இருக்கிறது. நான் வேலை பார்க்கும் கல்லூரியின் நிர்வாகி இந்த வருடம் என் டிபார்ட்மெண்ட் நல்ல தேர்வைக் காட்ட வேண்டும் என்று சொல்லியிருக்கிறார். அதனால் எனக்கு நேரம் கிடைப்பதே அரிதாக இருக்கிறது. நான் அங்கு


நெஞ்சில் ஒரு முள்

 

  “நீட்டு கையை!” பாலா பயந்தபடி கையை நீட்ட, படீரென்று பிரம்பால் ஒரு அடி. இடது கையை நீட்டச் சொல்லி இன்னொரு அடி. பாலாவின் கண்களில் மளுக்கென்று நீர் கோர்த்துக் கொள்ள, தான் ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறோம் என்று தன் மீதே ஆத்திரம் எழுந்தது பத்மாவதிக்கு. நூற்றுக்கு ஐம்பது மதிப்பெண்ணுக்குக் கீழ் வாங்குகிற மாணவிகளைக் கண்டிப்பதில் நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் தொண்ணூறு மதிப்பெண் பெற்ற சிறுமி பாலாவைத் தண்டிப்பது என்ன விதத்தில் சரி? “தொண்ணூறு மார்க்