கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஜே.வி.நாதன்

53 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

உறவு சொல்ல ஒரு கடிதம்!

 

 ‘என் இனிய தோழருக்கு, நான் உங்களை பலமுறை பார்த்தும், பேசியும் இருக்கிறேன்… ஆனால், கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை சந்தித்தது என் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரியதொரு திருப்பம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஏனென்றால் நான் பல குழப்பங்களும், பிரச்சனைகளும் சந்தித்திருந்த தருணம் அது. மேலும் ஒரு வாரமாக உங்களிடம் நான் பேசாததால் நீங்கள் என்னிடம் கோபமாக இருப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன். ஆனால், அதற்கு பதிலாக உங்களிடம் இருந்து நான் எதிர்ப்பார்க்காத பதில் வந்தது. நீ வருவாய் என்று எனக்கு முன்னாடியே தெரியும்


பசி

 

 எப்போதாவது அத்தி பூத்தாற்போன்று சொர்ணபுரி என்ற பெயர் கொண்ட அந்தக் கிராமத்துக்குக் கார்கள் வருவதுண்டு. சின்னக் கிராமம் என்றாலும் கிழக்கே சிவன் கோயில், மேற்கே பெருமாள் கோயில் ஊர் எல்லையில் அன்ன பூர்ணேஸ்வரி என்று ஒருகாலத்தில் பிரசித்திபெற்ற மூன்று கோயில்கள் அங்கு உண்டு. இந்தக் கோயில்களுக்கு விவரம் தெரிந்த பக்தர்கள் சுவாமி தரிசனம் செய்ய வெளியூர்களிலிருந்து வருவார்கள். அந்த மாதிரி வந்த வெள்ளைக் கார் ஒன்று சிவன் கோயில் கோபுரம் முன் நின்றது. சிவனுக்கு கால பூஜை,


பிணைப் பூக்கள்

 

 வாசலில் நிழலாடியது. “யம்மோவ்…” என்று குரல் கேட்டது. பரிச்சயமான குரல். சமையல் வேலையாய் இருந்த நான் வெளியே வந்தேன். “என்ன பர்வதம்! இந்த நேரத்துல வரமாட்டியே? என்ன விஷயம்?” பர்வதம் எங்கள் வீட்டில் வேலை பார்ப்பவள். கணவன் ஏதோ ஒரு வங்கி ‘ஏ.டி.எம்.’மில் ‘வாட்ச்மேன்’. மாதம் ஐயாயிரம் ரூபாய் சம்பளம் என்று சொல்லி இருக்கிறாள். இரண்டு மகள்கள். மாலை ஐந்தரை மணிக்கு பர்வதமோ… அவளுடைய மகள்களில் ஒருத்தியோ வந்து வாசல் பெருக்கி, கோலம் போட்டு, பாத்திரங்கள் துலக்கி,


வீரன் மகள்

 

 பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வேலை முழ்்து திரும்பிய நளினா காபி கூடச் சாப்பிடாமல் தன் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் சாய்ந்ததில் தாய் பங்கஜத்துக்கு மனம் தாளவில்லை; பதைத்துப் போனாள். “என்னம்மா நளினா, தலை வலிக்குதா? தைலம் வேணாத் தடவி விடட்டுமா?” என்று அருகில் சென்றாள். நளினாவின் நெற்றியில் கனிவுடன் கை வைத்துப் பார்த்தாள். “வலியெல்லாம் இல்லம்மா… கொஞ்சம் மனசு சரியில்லை அதான்!” “படுத்திட்டிரு. இதோ வரேன்!” என்று திரும்பி அடுக்களைக்குப் போன நளினாவின் தாய். சூடாகக் காபி போட்டு எடுத்து


ஒரு வித்தியாசமான சிரிப்பு!

 

 “மிஸ்டர் குப்புசாமி, நீங்க செய்றது உங்களுக்கே நல்லாயிருக்கா? நினைச்ச நேரத்துக்கு வர்றதுக்கு இது ஒண்ணும் சத்திரம் இல்லை, ஆபீஸ். தெரிஞ்சுதா?” காலையில் அலுவலகத்துக்குத் தாமதமாக வந்தவனை ஹெட்கிளார்க் முறைத்துப் பார்த்தார். அவன், பொங்கும் வியர்வையோடு, உடம்பைக் குறுக்கிக் கொண்டு பயபக்தியோடு நின்றான். தன் கஷ்டங்களைச் சொல்ல வாயெடுத்து, பின் ஒரு ஒடுங்கலில், விரக்தியில், “பஸ் கிடைக்கலை, இனிமே ஒழுங்கா வந்திடறேன் ஸார்!” என்றான், வழக்கம் போல். “இதோட நூறு தடவை ஆயிடுத்து. இனியொரு தரம் லேட்டா வந்தீர்னா,


அந்த ரெயில் வண்டியில் ஒரு விபரீதம்…

 

 “ஸார்!” ஜன்னலோரமாக உட்கார்ந்திருந்த கார்த்தியை பிளாட்பாரத்தில் நின்ற ஓர் இளைஞன் அழைத்தான்: “ஸார் ட்ரிச்சினாப்பள்ளி போறாப்பிலியா?” “நோ, நோ!… மயிலாடுதுறை!” “அடடே, மாயவரத்துக்கா… ரொம்ப நல்லதாப்போச்சு! சுமதி! ஸார் மாயவரம் போறாராம்.. உன் கவலை எனக்கு விட்டுச்சு!” என்றான் இளைஞன். இவன் பக்கம் திரும்பி, “கைக் குழந்தையோடு ராத்திரி வேளையிலே என் ஒய்ஃபைத் தனியா அனுப்பறோமேன்னு கவலயா இருந்துச்சு. இப்ப நிம்மதியா இருக்கு. அவ சித்தே கண்ணசந்து தூங்கற டைப். சீயாழியில எழுப்பி, இறக்கி விட்டுடறீங்களா ஸார்,


படிச்சவன் பார்த்த பார்வை

 

 ஏங்க, ஆசாரி வந்திருக்கார்.. “இவன் வாசலுக்குப் போனான். என்னங்க கண்ணாயிரம், என்ன விஷயம்?” “பெரிய ஐயா ஒங்ககிட்டே ஒண்ணும் சொல்லலீங்களா தம்பி? நம்ப புஸ்தகக் கடை மாடியில் புதுசாக் கட்டப்போற ரூமுக்குக் கதவு செய்யணும். மரவாடிக்குப் போய் பலகை வாங்கியாரணும், புதன்கெழமை வந்துடு கண்ணாயிரம்னு ஐயா சொன்னாங்களே!” இவன் வீட்டினுள் போய் மனைவியை விவரம் கேட்டான். “ஆமாங்க. அப்பா ஊருக்குப் புறப்படறதுக்கு முந்தி இன்னிக்கு ஆசாரி வருவாரு. மாப்பிள்ளையை அவர் கூடப் போயி பலகை வாங்கி வந்துடச்


ஆபீசர் வீட்டு அம்மா

 

 “ஆபீசர் வீட்டு அம்மா உங்களைக் கையோடு அழைச்சுகிட்டு வரச் சொன்னாங்க!” பியூன் சின்னமணி வந்து சொன்னதும் பங்களாவை ஒட்டிய அவுட் ஹவுஸில் ஒரு ஃபைலைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்த காம்ப் கிளார்க் வைத்திக்கு வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது போலிருந்தது. பரபரப்புடன் எழுந்தான். பவ்யமாக பங்களாவுக்குள் அடியெடுத்து வைத்தவன் வரவேற்பறையில் தனக்காகக் காத்திருந்த ஆபீசர் வீட்டு அம்மாவைப் பார்த்ததும் கை கூப்பினான். “மேடம், கூப்பிட்டீங்களாமே..?” என்றான். கூந்தலை விரித்துப் போட்டு, பிரஷ்ஷால் வருடி நின்ற மானேஜரின் மனைவி ரம்பா, வைத்தியைப்


நியாயம்

 

 அந்தி மயங்கும் நேரம். சத்தம் கேட்டு வெளியே வந்தான் வாசு. ஆண்களும் பெண்களுமாக சுமார் ஐம்பது பேர், அவன் வீட்டு வாசலில். சில பெண்கள் புர்கா அணிந்திருந்தார்கள். குல்லாவும் தாடியுமாக வயது முதிர்ந்த முஸ்லீம் பெரியவர்கள் கூட்டத்தின் பின்னால் நிற்க, முன்னால் நின்ற இளைஞர்கள் கையில் கத்தையாக பிட் நோட்டீஸ்கள்… “இது நம்ம பீவி. பேரு தில்ஷாத். எட்டாவது வார்டு கவுன்சிலர் எலக்ஷனுக்கு நிக்குது. ஏணிச் சின்னம். மறந்துடாம வோட்டுப் போடுங்கோ!” என்று கும்பிட்டுச் சொன்னார் சம்சுதீன்


நெருப்பு

 

 தகவல் கேட்டு சந்திரன் உடம்பு வெடவெடத்தது. உண்மையா? உண்மையா? மனதில் கேள்வி பரபரத்தது. காட்பாடி கவிஞர் குருமணிக்குப் போன் செய்தான். அவர் உறுதிப் படுத்தினார். “ஆமாம் சந்திரன், பெயிண்ட் கடை ராகவ் பாகாயத்துலேர்ந்து மோட்டார் சைக்கிள்ல நேத்து சாயந்திரம் கௌம்பினப்பவே, வழக்கம்போல சரக்கை உள்ளே தள்ளிகிட்டுத்தான் கௌம்பியிருக்கான். காட்பாடி வர்றதுக்குள்ள நடுவுல ஆர்ட்ஸ் காலேஜ் சிக்னல்கிட்டே இருக்குற ஒயின் ஷாப்புல புகுந்து மறுபடியும் கொஞ்சம் ஏத்திகிட்டு வந்திருக்கான். வேலப்பாடி டர்னிங்குல பயங்கர ஸ்பீடுல டூ வீலரைத் திருப்பியிருக்கான்.