Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /home/content/42/10186442/html/index.php:2) in /home/content/42/10186442/html/wp-content/themes/Clipso/functions.php on line 189
Sirukathaigal - Sirukathai - Short Stories in Tamil

கதையாசிரியர் தொகுப்பு: ஜி.ஆர்.சுரேந்தர்நாத்

18 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

சில காதல் கடிதங்கள்…

 

 என்னிடம் சில காதல் கடிதங்கள் இருக்கின்றன… என்று நான் ஆரம்பிப்பதிலிருந்தே நீங்கள் தெரிந்துகொள்ளலாம். எனக்கு வயது நாற்பதுக்கு மேல். கடிதங்கள் தங்கள் இறுதி மூச்சை விட்டுக்கொண்டிருந்த, 1990களின் பிற்பகுதியில் எழுதப்பட்ட காதல் கடிதங்கள் அவை. எனக்கு அல்ல. என் தோழி நித்யாவுக்கு எழுதப்பட்ட கடிதங்கள். பீரோவில், எனது நகைப்பெட்டிக்குக் கீழேயிருந்த பேப்பருக்குக் கீழே, மறைவாக வைத்திருந்த அந்தக் கடிதங்களை எடுத்தேன். ஹால் சோஃபாவில் சாய்ந்துகொண்டு, மொபைலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த என் கணவன் சுரேஷைப் பார்த்து, “என்னங்க… என்னங்க…” என்றேன்.


ஆண்கள் மட்டும்

 

 இது லேசாக கெட்டுப்போன சில இளைஞர்களின் கதை. எனவே, படிக்கும் காலத்தில் படிப்பை மட்டும் கவனித்த, அம்மா சொல்படி வாரா வாரம் சனிக்கிழமை சனீஸ்வரனுக்கு எள் விளக்கு ஏற்றிய நல்ல பிள்ளைகளுக்கு இக்கதையை ஜீரணிப்பதில் சிற்சில சிரமங்கள் உள்ளன. அவ்வாறான நபர்கள் இதைப் படிப்பதைத் தவிர்க்கவும்! (என்ன… அப்படி யாருமே இல்லையா?) இப்போதெல்லாம் இளைஞர்கள் தங்கள் பருவ வயது தாபங்களை தீர்த்துக்கொள்ள மொபைலிலேயே ‘சகலத்தையும்’ பார்த்துவிடுகிறார்கள். ஆனால், ஏறத்தாழ 1990கள் வரை, இளைஞர்கள் இதற்காக காலைக்காட்சி மலையாளப்


நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி

 

 `ஒரு சிறந்த இசையைக் கேட்கும்போது, நீங்கள் அனைத்தையும் மறக்கிறீர்கள் அல்லது அனைத்தையும் நினைக்கிறீர்கள்!’ – யாரோ ஒருவன். அந்த வெள்ளைக் காகிதத்தைப் பிரித்துப் படித்தான் ரவீந்தர். அதில், `தயவுசெய்து ‘நீ பார்த்த பார்வைக்கொரு நன்றி…’ என்ற பாடலைப் பாடவும்’ என ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்தது. கையெழுத்தைப் பார்த்தவுடனேயே தெரிந்துவிட்டது. அதே நபர்தான். ரவீந்தர் சுற்றிலும் தேடினான். சென்னை கிழக்குக் கடற்கரைச் சாலையில் இருக்கும், ஒரு ரிசார்ட் பார் அது. வழக்கமான ஈ.சி.ஆர் பார்களைப்போல் இளைஞர்கள் கும்மாளமிடும் பார் அல்ல.


ஒவ்வொன்றாய்த் திருடுகிறாய்

 

 பின்வரும் குறிப்புகளில் இருந்து, நான் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளலாம்… எஃப்.எம் தொகுப்பாளினிக்கு மதியம் 12 மணி வெயிலில் போன் போட்டு, ‘குளிருதே… குளிருதே… உடம்பெல்லாம் உதறுதே…’ என்ற பாடலை ஒலிபரப்பச் சொல்லி, என் நண்பன் அரவிந்துக்கு டெடிகேட் செய்வேன் (அப்போதுதான் அரவிந்த் மறுநாள், ‘நெஞ்செல்லாம் சிதறுதே… நீ வேணும்னு கதறுதே…’ என்ற பாடலை எனக்கு டெடிகேட் செய்வான்). நீங்கள் நினைப்பது சரிதான். நான் படித்து முடித்துவிட்டு வீட்டில் சும்மா இருக்கிறேன். ஓர் ஆண், வேலை


ஒரு செல்லகதை

 

 செல்லதுரை மிகவும் தெளிவாக எந்தவித பதற்றமும் இல்லாமல், சந்தோஷமாக முகமலர்ச்சியுடன் இருப்பதைப் பார்த்தால் அவனுக்கு இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை எனத் தெரிந்துவிட்டது. இருப்பினும் அதை உறுதி செய்துகொள்ளலாம் என, ”உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிருச்சா?’ எனக் கேட்டேன். ”இன்னும் இல்லங்க…” என வருத்தமாகச் சொன்ன செல்லதுரையை நாங்கள் பொறாமையுடன் பார்த்ததில் இருந்தே எங்களுக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ளலாம். ‘நாங்கள்’ என்றால் மனோஜ் ஆகிய நான் மற்றும் திலீப். நானும் திலீப்பும் சென்னையில் சாஃப்ட்வேர் கம்பெனி ஒன்றில் டீம்


ஸ்வப்னத்தை ஸ்வீகரிச்ச சுந்தரிக்குட்டியே…

 

 ‘ம்’ என்ற ஒற்றை எழுத்தில் இருந்தே புதிய நட்பு ஒன்று பிறக்கிறது. அவன் என்னிடம் ”நீ தண்ணியடிப்பியா?” என்று கேட்டான். நான் ”ம்…” என்றேன். ‘ம்’ என்றால், மனைவிகள் பேசும்போது கணவர்கள் டி.வி பார்த்துக்கொண்டே கடனே என்று ஒரு ‘ம்’ கொட்டுவார்களே… அந்த ‘ம்’ அல்ல. இன்றைய இளைஞர்களிடம், ”நீ நடிகை …….ஐ (கோடிட்ட இடத்தில் உங்களுக்குப் பிடித்த நடிகையின் பெயரை நிரப்பிக்கொள்ளவும்) திருமணம் செய்துகொள்கிறாயா?’ என்று கேட்டால், அவர்கள் எவ்வளவு வேகமாக, அழுத்தமாக, சத்தமாக, சந்தோஷமாக


பெண் 2014

 

 என் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்த என் கணவன், தனது பலம் முழுவதையும் வலது கையில் திரட்டி என் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைய… நான், “”அம்மா…” என்று கன்னத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு சுவரில் சரிந்து அமர்ந்தேன். திருமணம் முடிந்த இந்த ஏழு மாதத்தில் அருண் முதல் முறையாக என்னை அடிக்கிறான். அழுது கொண்டிருந்த என் தலைமுடியை இறுக்கமாகப் பிடித்து தூக்கி, “”மரியாதை கொடுத்து மரியாதை வாங்கிக்க” என்ற அருணின் கையை நான் வேகமாக தள்ளிவிட்டேன். தள்ளிவிட்ட வேகத்தில் அவனது கை


கனா கண்டேனடி..!

 

 அது, வித்தியாசமான ஒரு விடியற்காலை கனவு. கனவிலும் விடியற்காலைதான். மயிலாப்பூர், கபாலீஸ்வரர் கோயில் தெப்பக் குளத்துப் படிக்கட்டில் நான் அமர்ந்திருக்கிறேன். எனக்கு அருகில் ‘பாட்டுப் பாடவா..?’ ஜெமினி கணேசன் உட்கார்ந்து, பொரி உருண்டையை உடைத்து, தெப்பக்குளத்து மீன்களுக்குப் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார். மீன்கள், கூட்டம் கூட்டமாக வந்து பொரிகளைத் தின்னும் காட்சி அற்புதமாக இருந்தது. ‘உன் பேர் என்ன?’ என்றபடி ஜெமினி பொரி உருண்டை ஒன்றை என்னிடம் நீட்டுகிறார். நான், ”ஸ்ரீராம்’ என்றபடி வேகமாகப் பொரி உருண்டையை வாங்கி வாயில்


இது காதல் இல்லாத கதை!

 

 சென்னை. கோல்ஃப் க்ளப். 80 ஏக்கரில் விரிந்திருந்த அந்தப் பரந்த புல்வெளியில், சிறிய பேட்டரி கார்கள் ஆங்காங்கே மெதுவாக ஊர்ந்துகொண்டிருந்தன. புல்வெளியின் தெற்கு ஓரத்தில் தனது பந்துக்கு ஆங்கிள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் 27 வயது மிதுன். அந்த மிதுன்… அழகன். அவனுடைய தலைமுடிகள் கழுத்தைத் தாண்டி வளர்ந்து, நெளிநெளியாக தோளில் அழகாகப் படர்ந்திருந்தன. டி-ஷர்ட், த்ரி ஃபோர்த், கையில் ஏதோ கச்சாமுச்சா பேண்டு. அவன் பாக்கெட்டில் இருந்த க்ரெஸ்ஸோ கிராண்ட் மொனாக்கோ செல்போனின் மதிப்பு சுமார் ஒன்றரை லட்சம்


ராயல் டாக்கீஸ்

 

 நான் கையில் டிராவல் பேக்குடன் ‘ராயல் டாக்கீஸ்’ தியேட்டர் வாசலை நெருங்கியபோது இன்னும் முழுதாக விடிந்திருக்கவில்லை. தியேட்டர் வாட்ச்மேனுடன் பேசிக்கொண்டு இருந்த தேவராஜ் என்னைப் பார்த்தவுடன் வேகமாக வந்து என் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, ”வா மகேந்திரா…’ என்றான். நான் லேசாகச் சிரித்தபடி, ”தம்மு வெச்சிருக்கியா தேவா?’ என்றேன். தேவராஜ் சட்டைப் பாக்கெட்டில் இருந்து கிங்ஸ் சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்தான். ”நீயும் கிங்ஸுக்கு மாறிட்டியா?’ என்றேன். ”கெட்டாலும் மேன்மக்கள் மேன்மக்களே…’ என்றபடி தேவராஜ் சிகரெட்டை நீட்ட… நான் சத்தமாகச்