கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சோ

9 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பத்மா

 

 ‘காவேரியில் குளித்தால், பண் ணிய பாவம் போகும்’ என்று யாரோ சொன்னார்கள். ‘சரி, காவேரியில் குளித்துவிட்டு வரலாம்’ என்று காசிக் குப் போனேன். அப்படியே உடம்பை துடைத்துக்கொள்வதற்காகத்தான் பக்கத்திலே இருந்த அந்தக் கிராமத்திற்குப் போனேன். அழகான கிராமம். கூடுவாஞ்சேரி என்று பெயராம்! அந்தக் கிராமத்தில்தான் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தேன். பத்மா என்று பெயர். வயது 23 இருக்கும். அந்த இளம் வயதில் முகத்தில் கவலையின் அடையாளச் சின்னங்களாக பல சுருக்கங்கள். குழி விழுந்த கன்னங்கள். ஒட்டி உலர்ந்த


ராக்கெட் ராணி

 

 1. படம்: ஒரு தெரு. நல்ல இருட்டு. அந்த இருட்டில் ஓர் இளம் பெண் நடந்து செல்கிறாள் என்பது ‘பளிச்’ என்று தெரியவேன்டும். அந்தப் பெண்ணின் மேலாடை விலகியிருந்தால் நல்லது. வார்த்தை: அந்த இருட்டில் ராணி தன்னந்தனியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தாள்! 2. படம்: படத்திற்கான சதுரத்தின் வலது பக்கம் மேல் முனையிலிருந்து ஓர் அம்புக்குறி. அந்த அம்புக்குறியின் நுனியில் ஒரு ரவுண்ட். அந்த ரவுண்டிற்குள் ‘ஏய் நில்’ என்ற வார்த்தைகள். வார்த்தை: ”ஏய் நில்” என்ற இடி


சத்தியம் அஹிம்ஸை!

 

 வானொலி நிலையத்தில் பாப்பா மலருக்காக சிறுவர்கள், சிறுமியர்கள் கூடியிருக்க, ரேடியோ அண்ணா ஒரு சிறுமி யைப் பார்த்துக் கேட்கிறார்… ”உன் பேர் என்னம்மா?” ”ஆமப்பியா!” என்கிறது குழந்தை. ”ஆமப்பியாவா… ஓ, ராமப்ரி யாவா? உம், சொல்லும்மா. என்ன கதை சொல்லப்போறே?” ”வந்து… ஒயு ஊய்லே… இல்லே…வந்து… ஒயே ஒயு ஊய்லே…” ”ம்… கதை ரொம்ப சுவாரஸ் யமா இருக்கே! ம்… சொல்லு!” ”ஒயே ஒயு ஊய்லே… ஒயு காக்கா. ம்ம்ம்… வந்து… அந்த காக்கா ஒயு வதைய


என்னைப் போல் ஒருவன்!

 

 அவள் தன் புருசனைப் பார்த்து, ”தா… சும்மா கிட!” என் றாள். புருசன், ”சீ… கம்னு கிட!” என்றான். அவர்கள் ஏழு வயதுப் பையன், ”இது இன்னடா பேஜாரு!” என்றான். ”இந்தாம்மே… இப்ப இன் னான்றே?” ”இன்னாய்யா முறைக்கிறே..! இஸ்டமில்லாட்டி உட்டுட்டுப் போயேன்… இன்னாமோ உன்னை நம்பித்தான் நான் கீரா மாதிரி!” ”சீ… கய்தே! இன்னா தெனா வெட்டு இருந்தா இப்படி பேசுவே நீ!” என்று கோபமாகக் கூறி, அரு கிலிருந்த அரிவாளை எடுத்தான் அவன். பக்கத்திலிருந்த


தாயே தெய்வம்!

 

 ஓர் ஏழை; ஏழையென்றால் ஏழை அப்படிப்பட்ட ஏழை. சட்டைதான் டெரிலின் சட்டை யாகவே அணிவானே ஒழிய, ஒரு வேளை கஞ்சிக்குக்கூடக் கஷ்டப் படும் ஏழை. அவனிடம் ஒரு விசேஷம்… சேர்ந்தாற்போல் எவ் வளவு நாள் பட்டினி கிடந்தாலும் சரி, எத்தனை முரடர்களையும் ஒண்டி ஆளாக அடித்து நொறுக்கி விடுவான். அந்தக் கதாநாயகன், கதாநாயகியைக் காதலிக்கிறான். அவள் பணக்காரி, பணக்காரி, அப்படிப் பட்ட பணக்காரி. பணக்காரியே ஒழிய, உள்ளம் இளகிய உள்ளம். ஏழைகளைக் கண்டால் போதும், உடனே காதலித்துவிடும்.


எது வாழ்க்கை ?

 

 அவன் நடந்துகொண்டிருந்தான்; முடி வில்லாமல் நீண்டுகொண்டேயிருந்த நடை எங்கேதான் முடியுமோ! கையிலிருக்கும் கமண்டலத்தையும், உடம்பிலிருக்கும் காவி உடையையும், நெற்றியிலிருக்கும் திருநீற்றையும், முகத்திலிருக்கும் தாடியையும் கண்டால் ஒரு சாமியாரோ என்ற சந்தேகம் வருகிறது. இந்த இளம் வயதில் அவன் சாமியாராகக் காரணமென்னவாக இருக்கும்? இப்போது ஏன் போகுமிடம் தெரியாமல் இப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறான்? வாழ்வாராம் வாழ்வார் வாழாதார் வாழுண்டு வாழைக்காயாம் வாழ்வே! என்று திருவள்ளுவர் கூறியதற்கு இலக்கணமாக இருக்கிறதே அவன் வாழ்வு! பெரிய பண்ணை சுப்புராயன் என்று பேர் சொன்னால்


ஒண்ணே ஒண்ணு !

 

 அன்று ஏகாம்பரம் வீட்டில் ஏகக் கூட்டம். ஏகாம்பரத்தின் மகன் ரவிக்கு மூன்று வயதாகிறது. பிறந்த நாளை விமரிசையாகக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். நண்பர்கள் கூட்டம். வீடு நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது. ஏகாம்பரத்தின் மனைவி ஜலஜா அங்குமிங்கும் ஓடியாடி, வந்தவர்களை கவனித்து உபசரித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஏகாம்பரம் அடிக்கடி ஏதோ ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஜலஜா அவனை நெருங்கி, “என்ன யோசிக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள். “ஜலஜா, என்னால் தாங்க முடியவில்லை.” “என்ன?” என்றாள் ஜலஜா. “ஒண்ணே ஒண்ணு கொடேன்!” “ஸ்…


மச்ச வீர மாமன்னன்

 

 சோழ நாட்டுக்கும், பாண் டிய நாட்டுக்கும், சேர நாட்டுக்கும் நடுவே இருந்த ஒரு தீவு அது. சுற்றிலும் கடல் இல்லாமலிருந்தும் தீவு என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளும் திறனும் தீரமும், வரனும் வீரமும், அரணும் அறிவும், நரனும் நெறியும் படைத்த நற்றமிழ்த் தீவு. இந்தத் தீவினால் சேர, சோழ, பாண்டியர்கள் நடுநடுங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். காரணம் – அந்தத் தீவிலிருந்து எப்போதும் குளிர் காற்று வீசும்! “திண்ட மண்டலத் தொண்டைத் தீவு’ என கவிஞர்கள் பண்ணிசைத்து பாடிய தீவு!


மலைப் பங்களா !

 

 மலையுச்சியில் இருந்த அந்த பங்களாவில் ‘மினுக்’ ‘மினுக்’கென்று ஓர் அகல் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. விளக்கு ‘மினுக்’ என்று சத்தம் போடவில்லை. அப்படி எரிந்தது! இரவு மணி 12. பதினொன்றாகி அதற்குப் பிறகு ஒரு மணி நேரம்! “தொடேல்…!” பயங்கர சப்தம். நிசப்தம்… நிசப் தம்… சப்தமில்லை. சப்தமில்லாத நிசப்தம்! மூலை யில் உறங்கிக் கிடந்த கரிய உருவம் விருட்டென எழுந்து நின்றது. அகல் விளக்கு ‘பொட்’டென அணைந்தது. ‘பொட்’! ஒரு பெண்ணின் குரல், ‘கிரீச்’ என்று