கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சி.மதிவாணன்

30 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

டாஸ்மாக் நாடெனும் போதினிலே..

 

  பாரதிக்கு வயது 22தான். அவன் வாழ்க்கையில் எல்லாமே பாதி கிணறு தாண்டிய கதைதான். இன்றும் அப்படித்தான் ஆகிவிட்டிருந்தது. ஒரு குவாட்டரை முடித்திருந்தான். இன்னும் போதை போதவில்லை. அம்மாவிடம் பிடுங்கிக்கொண்டு வந்திருந்த 100 ரூபாயில் 75 ரூபாய் சரக்குதான் வாங்க முடிந்திருந்தது. 65 ரூபா சரக்கை 75 என்று விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள் பாவிகள். வாட்டர் பாக்கெட்டும் காலியாகியிருந்தது. கொறித்த பயிரும் காலியாகியிருந்தது. கரட்டுப்பட்டியின் டாஸ்மாக் பார் மின்வெட்டில் இருண்டிருந்தது. ரீசார்ஜ் லைட்தான் போட்டிருந்தார்கள். அது அழுதுகொண்டிருந்தது. இவனோ


உயிர் வெட்டு

 

  எனது லேப்டாப்புக்கான பேட்டரியை நான் வாங்கியபோது மின்சாரம் போய்விட்டது. கடைக்காரர் என் நண்பர்தான். அவர் சிறு அளவில் கம்யூட்டர் வணிகத் தொழில் ஆரம்பித்தபோது அவரின் இளவயது காரணமாக அவருக்கு ஆதரவு அளித்தேன். என்னால் வேறு என்ன செய்ய முடியும், எனது தொடர்புகளை அவரது வாடிக்கையாளர்கள் ஆக்கிவிடுவதைத் தவிர? அதற்காக என்மீது கொண்ட மரியாதையால், இரண்டு தவணையில் தருவதாக சொன்ன என் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொண்டு லேப்டாப் பேட்டரியை பணம் ஏதும் பெற்றுக்கொள்ளாமல் கொடுத்துவிட்டு கிரடிட் பில் கொடுத்தார்.


இருளாகும் வெளிச்சங்கள்

 

  சாப்பிட்டுவிட்டு, அப்படியே முகத்தைக் கழுவி, பொட்டு வைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டாள். மட்டை எடுக்கப் போகும்போது நல்ல புடவையெல்லாம் கட்டிக்கொள்ள முடியாது. ஆனால், அவளுக்கு ஆசையாக இருந்தது. மஞ்சள் பொட்டு போதும் என்று முடிவு செய்து புறப்பட்டாள். செல்லப்பாண்டி வருவான். பாலமேடு போகும் சாலையில் நான்கு மணிக்குத் காத்திருப்பான். அவன் தண்டல் வசூல் செய்யப் போகும் வழி அதுதான். பாலமேட்டை முடித்துவிட்டு அப்படியே அலங்காநல்லூர் வழியாக மதுரை போய்ச் சேர்வான். இவளுக்குப் பயமாக இருக்கும். இப்படி பைக்கில் சுத்துகிறானே?


மகளிர் காவல்

 

  அவளின் காதில் அமிலத்தைப் பாய்ச்சியது போலிருந்தது எஸ்ஐயின் கேள்வி. கன்னத்தில் அறைந்து… சுற்றிவிட்டு, புடவையை உருவி தெருவில் விரட்டியது போலத் தோன்றியது மகாவுக்கு. குபுக்கென்று கண்ணில் நீர் வந்தது. ‘போடி.. போயி வெளியில ஒக்காரு’, என்ற எஸ்ஐயின் குரல் கேட்டதுதான் தாமதம், மகா கால்கள் தள்ளாட வெளியேறினாள். ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே அரச மரமிருந்தது. அதன் நிழலில் பிள்ளையார் சிலையிருந்தது. அப்படியே உட்கார்ந்தவள் கண் மூடிக்கொண்டாள். தலையை கால் முட்டிகளின் இடையே பதித்துக்கொண்டாள். கட்டியிருந்த புடவை இல்லாததுபோல


தின்று தீர்க்கும் இருள்

 

  கையில் பத்து ரூபாய்தான் இருந்தது. ஆனால், அவள் முடிவு செய்துவிட்டுத்தான் வந்திருந்தாள். ஊருக்குப் போய்விட வேண்டும். ஊருக்குப் போயேத் தீரவேண்டும். அந்த நகரத்தின் இயக்கத்தை வாகனங்களின் சப்தம் வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. மணி எட்டை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. தலைக்கு மேலே மெர்க்குரி விளக்கு மஞ்சள் குடை விரித்திருந்தது. இந்த அலங்காரமெல்லாம் அவளின் கிராமத்தில் கிடையாது. தெருவுக்கு ஒரு டியூப் எரிந்தால் அது ஆச்சரியம். நெடுஞ்சாலையில் இறங்கி ஊரை நோக்கி நடக்கும்போது இருட்டுக் குகைக்குள் பயணப்படுவதுபோல இருக்கும். காட்டுப் பூச்சிகளின் ரீங்காரம்