Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சிவக்குமார் அசோகன்

5 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

மனச்சரிவு விகிதம்

 

  ”ஷூட்டிங் போயிருக்கார்! இப்பப் பார்க்க முடியாது!” வாட்ச்மேன் வாசலிலேயே மறித்தார். அவர் வேலை அது. அவருக்கு என்னையோ, என் சைக்கிள் வாடகையோ, என் காலைப் பட்டினியோ தெரியாது. சுதாகரை, தர்பார் சுதாகர் என்றால் உங்களுக்குத் தெரியும். தர்பார் என்ற மசாலா சினிமாவை இயக்கி, தமிழ், தெலுங்கு, ஹிந்தி என் மூன்று மொழிகளிலும் வெள்ளி விழா கண்டு, தமிழ் சினிமா டைரக்டர்கள் வரிசையில் தன்னையும் இணைத்துக் கொண்டும் இன்றைய தேதிக்கு நான்கு தயாரிப்பாளர்களிடம் அட்வான்ஸ் வாங்கியிருக்கும் ஹாட்


எதிர் வீடு

 

  மாதவி இயல்பில் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவள். அதனால் தான் எதிர்வீட்டில் இருக்கிற தீபாவை அவளது மாமியார் கொடுமைப் படுத்துவதை அவளால் பொறுக்க முடியவில்லை. கணவனை இழந்து, ஒரு குழந்தையுடன் அந்த மாமியாரிடம் அவள் அனுபவிக்கும் கஷ்டம் சொல்லி மாளாது. மாதவி தீபாவைத் தன்னுடைய நெருங்கிய தோழியாகவே கருதி வந்தாள். தீபாவின் நிலை பற்றி அடிக்கடி கணவன் ரமேஷிடமும் புலம்புவாள். அவனுக்கு தீபா அதிகப் பரிச்சயமில்லை என்றாலும், அவள் படும் கஷ்டத்தை மாதவியின் மூலம் அறிந்திருந்தான். அன்று கூட


நண்பேண்டா!

 

  இல்லை என்பவன் வாழத்தெரிந்தவன் காலம் அப்படி! – கலியுகன்நண்பேண்டா காலிங்பெல் இரண்டாவது முறை அடிக்கவும், மனோகர் கதவைத் திறக்கவும் சரியாக இருந்தது.. எதிரில் அவனது கல்லூரி நண்பன் வேலு. ஒடுங்கிய கன்னங்களில், சவரம் பார்க்காத சில நாள் தாடியில் ‘கஷ்டம் டா’ என்று சொல்லாமல் சொல்லி நின்று கொண்டிருந்தான். “டேய் வேலு.. எங்கடா இங்க? உள்ள வா..” மனோகர் நிஜமான உற்சாகத்துடன் அழைத்தான். “உன் அட்ரஸ் குரு கொடுத்தான், நம்பரும் கொடுத்தான், நான் அடிக்கலை!” “எப்படிரா


சினிமாக்காரி

 

  அந்த கிராமத்தின் இரயில் நிலையத்தில் எல்லோருடைய கவனத்தையும் கவர்ந்தது, அந்தப் பெரியவர் அவர் மகளிடம் அழுதது தான். அதனை வெறும் அழுகை என்று சொல்ல முடியாது. அது ஒரு கதறல், மன்றாடல் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். அந்த பெண் இரயில் ஜன்னலருகே அமர்ந்திருந்தாள். அவர் வெளியே நின்றார். “அம்மா வடிவு! உன் முடிவை மாத்திக்கோ… அங்கே போனால் உன்னால் சமாளிக்க முடியாது! சினிமாங்கறது, பெரிய கோடீஸ்வரங்க உலாவுற இடம். நாம ஏழை, நம்மள மாதிரி ஆளுங்களுக்கு


பசி

 

  இன்றும் எதிர்பார்த்தது போல் அவன் வந்தான். என்னைப் பார்த்துவிட்டு எந்தச் சலனமும் முகத்தில் காட்டாமல் டோக்கன் கவுண்டருக்குச் சென்றான். நான் கிட்டத்தட்ட இரண்டு மாதங்களாக அவனைக் கவனித்து வருகிறேன். அவனை எனக்குப் பிடிக்கும். இன்னும் சொல்லப் போனால் இந்த சாலையோர துரித உணவகத்திலேயே என் மனசுக்கு மிகவும் நெருங்கியவன் அவன் தான். என் குழந்தைக்குத்தான் அவனை பிடிக்காது என்று நினைக்கிறேன். அவன் வந்தவுடன் அவளுக்கு பால் புகட்டுவதைக்கூட நிறுத்திவிட்டு அவனருகில் செல்ல நான் துடிப்பதை அவள்