கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சிவகுமார் முத்தய்யா

4 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

பயித்தம் செடிகளுக்கு பிறகான காலைப்பொழுதுகள்

 

  காலை நேரம். மேகம் இறுக்கமாக இருந்தது. மழை வருவது போல புழுக்கம் நிரம்பி வழிந்தது. வானில் கருமேகங்கள் சூழ்ந்து நிரம்பி கிடந்தன. ஆட்கள் நடமாட்டம் இல்லாத ஊரின் வடக்கே இருந்த கன்னித்தோப்பின் நாவல்மர நிழலில் புழுங்கை என்கிற செந்தாமரை நின்று கொண்டிருந்தான். தோப்பில் நிழல் மெல்லிய இருள் போல் ஊடுறுவியிருந்தது. சித்ராவை இங்கு வரச்சொல்லியிருந்தான். அவள் வந்தால் நடந்த சம்பவத்தை சொல்லி ஒரு முடிவை எட்டிவிட வேண்டும் என்று எண்ணினான். ஆனால் இவன் சொன்ன நேரத்தில்


வள்ளம் போகும் இரவுகள்

 

  மேகம் இறுக்கமாகவும், பெரும் மழை வரும் போல காற்று மிக குளிர்மையாகவும் வீசியது இருக்கையில் அமர்ந்து ஜன்னலை திறந்துவிட்டான். பேருந்து நிலையத்தில் நடத்துனர்களின் குரல்கள் கூவி கூவி அழைத்துக்கொண்டிருந்தன பயணிகளை. இறுக்கத்தில் வியர்த்து போனது உடம்பு… பஸ்சுக்குள் ஏறும் பயணிகளைப் பார்த்து ஊர்க்காரர்கள், உறவினர்கள் எவரேனும் தென்படுகிறார்களா? என்று பார்த்தான். மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் எக்காளமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. சீக்கிரமாக பஸ்சை எடுக்கமாட்டார்களா? என்று டிரைவரைப் பார்த்தான். ஐப்பசி மாதத்தின் மழைக்கால வாரம், படபடவென்று தூறல்கள் விழுந்து


செவத்தகன்னி

 

  காற்றில் சாசுவதமாக கைகளை அசைத்தபடி நடக்கத் தொடங்கினாள் செவத்தகன்னி. பொழுது மெல்ல ஏறிக்கொண்டிருந்தது. பொழுதுக்கும் அனலாய் கொட்டித் தீர்த்த வெயில் குறைந்து போய், தெற்கேயிருந்து மெல்லிய காற்று வேப்பம்பூக்களின் வாசனையோடு வீசியது. சைக்கிள் பஞ்சர் ஆகிவிட்டிருந்தது. அதனை எடுத்துக்கொண்டும், ‘முக்கூட்டில்’ இருக்கும் கடைத்தெருவில் சலீம்பாய் கடையில் மளிகை சாமான்கள் வாங்கிக்கொண்டும் வரவேண்டும் என கிளம்பியிருந்தாள். பக்கத்து தெருவிலிருக்கும் கடையில் ஒன்னுக்கு ரெண்டு கொடுத்து வாங்க வேண்டும். முக்கூட்டுக்கும், ஓர்ச்சேரிக்கும் மூன்று மைல் தூரம் இதனை கடந்து


மழை பெய்யட்டும்

 

  தர்காவில் முருகையன் நுழைந்தபோது, உள்ளே செல்லும் அன்பர்களை நான்… நீ… எனப் போட்டி போட்டு அழைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் சாயபுக்கள். ‘ஏய் மஸ்தான்… இங்கே வந்துட்டா மனசு நெறைய துஆ ஓதி, காணிக்கை செலுத்தணும். அப்படி செஞ்சா, உன் கஷ்டம் எல்லாம் தீர்ந்துடும்” என நடுத்தர வயதுகொண்ட சாயபு ஒருவர் கீச்சுக் குரலில் அழைத்துக்கொண்டிருந் தார். இவரைப்போல பலரும் வெள்ளைக் குல்லா, லுங்கி, குர்தாவுடனும் மகிமை நிறைந்த தாடியுமாக வசீகரமான வாக்கியங்களைச் சொல்லி அழைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். சாயபுவைப் பார்த்து