Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

கதையாசிரியர் தொகுப்பு: சசி

5 கதைகள் கிடைத்துள்ளன.

எதிர்பாராதது !

 

  அன்புள்ள தங்கவேலு, பத்து வருஷங்களுக்குப் பிறகு உனக்கு லெட்டர் எழுதுகிறேன். இவ்வளவு காலமாக என்னிட மிருந்து ஒரு சேதியும் வராததைப் பற்றி நீ ஆச்சரியப்பட்டிருக்கலாம். சென்ற பத்து வருஷங்களாக நான் இந்தியாவிலேயே இல்லை. போலீஸ§க்குப் பயந்து, தலைமறை வாக ரங்கூனில் இருந்தேன். நேற்றுதான் சென்னை வந்தேன். வந்தது முதல் உன்னைப் பார்க்க வேண்டுமென்று துடித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன்! (உன்னைத் தவிர வேறு நண்பன் ஏது?) ஆனால், உன் வீட்டுக்கு நேரில் வருவது உசிதமில்லை. ஆகவே, உன்னை மூர்மார்க்கெட்டில்


குழந்தைக்கு நாமம் !

 

  “கணேசய்யர்வாள், எனக்கென்னவோ உங்களிடத்திலே ஒரு அலாதியான மதிப்பு ஏற்பட்டுடுத்து, சார்!” இப்படி என்னிடம் வந்து சொன்னவர், எங்கள் ஆபீஸில் வேலை பார்த்து வந்த குமாஸ்தா குருசாமி. அவரோடு நான் பழகி யதே இல்லை என்றாலும், அவருக் குப் பணக் கஷ்டம் இருந்தது என்று மட்டும் கேள்விப்பட்டிருந் தேன். ஆகவே, மேற்கூறிவாறு அவர் பேசியபோது, எனக்குச் சந் தேகந்தான் உண்டாயிற்று. ஏதோ பணம் கடன் கேட்கத்தானே அவர் பேச்சை அப்படி ஆரம்பித் திருக்க வேண்டும்? “ரொம்ப முகஸ்துதி


புது வருஷத் தீர்மானம் !

 

  ஜனவரி முதல் தேதியன்று என் புது டைரியில் நான் இரண்டொரு குறிப்புகள் எழுதிக் கொண்டிருந்த சமயம், “ஸார்” என்ற குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தேன். கணேசய்யர்! வருஷ ஆரம்பத்தில் நண் பர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஆசி கூறும் சம்பிரதாயப் படி, “புது வருஷம் உங்களுக்கு நன்மையை அளிக் கட்டும்!” என்று அவரை நான் வரவேற்றது ரொம்பப் பிசகு என்பது அடுத்த நிமிஷமே தெரிந்துவிட்டது. எடுத்த எடுப்பிலேயே மனுஷர், “உங்கள் ஆசீர்வாதம் பலிக்க வேண்டுமானால், ஒரு ஐம்பது ரூபாயாவது


பொங்கல் இனாம் !

 

  “என்ன! பொங்கல் இனாமா? பொங்கல் இனாமும் இல்லே, மண்ணாங்கட்டியும் இல்லே… போ! வேற வேலையே கிடையாதுபோல இருக்கு உங்களுக்கெல்லாம்! ஒரு தம்பிடி கூடக் கொடுக்க மாட்டேன்! ஆமா! ஏன் நிற்கிறே இன்னம்? போக மாட்டே?” என்று நடேசய்யர் தம் பற்களை நறநறவென்று கடித் தார். பொங்கல் இனாம் கேட்ட தபால்காரர் விழுந்தடித்துக் கொண்டு ஓடினார். இயற்கையில் தாராள சிந்தை உடைய நடேசய்யர் தபால்காரரி டம் அவ்வளவு நிர்தாட்சண்ய மாக நடந்துகொண்டது எனக்கு ஆச்சரியத்தையே அளித்தது. “ஏன்


வனம்

 

  அவன் தனக்கு முற்றிலும் பழக்கமில்லாத பாதையில் நடந்துகொண்டிருந்தான். இந்தப் பாதை முன்பு சாதாரணமாகப் புழங்கிக்கொண்டிருந்த சாலையாக இருந்திருக்கும் என்றே அவனுக்குத் தோன்றியது. செடி கொடிகள் முழங்காலுக்குக் கொஞ்சம் கீழான உயரத்தில் நெருக்கமாக வளர்ந்து நடப்பதற்குச் சிரமமாக இருந்தது. வேறு ஏதேனும் நல்ல சாலை தென்படுகிறதாவெனக் கண்களைக் கூர்மையாக்கிச் சாத்தியப்பட்ட தூரம்வரை பார்த்தான். நாலாப் பக்கமும் செடிகொடிகளும் ஓங்கி உயர்ந்த மரங்களும் சூழ்ந்து அந்தப் பிரதேசமே அதுவரை அவன் அறிந்திராத நிசப்தத்தை உணர்த்திக்கொண்டிருந்தது. தான் எங்கிருந்து நடக்கத்